«Ένας ίσκιος γλιστράει μέσα στη νύχτα στους έρημους δρόμους της
σκλαβωμένης Σπάρτης με χίλιες προφυλάξεις . Κάθε φορά που ακούγονται τα
βήματα καμιάς περιπόλου των κατακτητών , ο ίσκιος κολλάει σε καμιά πόρτα
ή κρύβεται πίσω από κανένα δέντρο . Έπειτα συνεχίζει το δρόμο του σαν
ένα φάντασμα , σαν ένα μυστηριώδες πνεύμα που κατέβηκε από τον άλλο
κόσμο άγνωστο για ποιο λόγο .»
Είναι ένα μελαχρινό παιδί
δεκατριών περίπου χρονών με όμορφα χαρακτηριστικά , έξυπνα μάτια και
νευρώδες σώμα . Το πρόσωπό του φανερώνει ταραχή . Τα ζωηρά μάτια του
είναι γεμάτα ανησυχία . Στο αριστερό του χέρι κρατά κρεμασμένο ένα
στρογγυλό τενεκεδένιο δοχείο με νωπές κυλίδες από κόκκινη μπογιά στα
χείλη του . Μέσα του βρίσκεται βυθισμένο ένα πινέλο με μακριά ξύλινη
λαβή .
Ο δρόμος είναι έρημος . Κανένας δεν τολμά να κυκλοφορήσει
τη νύχτα . Είναι Απρίλης του 1943 και η βαριά σκιά της Γερμανο-Ιταλικής
κατοχής κρέμεται ακόμα πάνω απ’ το κεφάλι της Ελλάδος . Μια αχτίδα φωτός
έχει αρχίσει όμως να ανατέλλει μέσα στο γεμάτο από βαριά σύννεφα
ουρανό του κόσμου : Από τα παρανόμως αποσφραγισμένα ραδιόφωνα οι
σκλαβωμένοι λαοί άκουσαν από τους ελεύθερους ραδιοσταθμούς ότι η πρώτη
μεγάλη ήττα των Γερμανών ήρθε στην παγωμένη Ρωσία . Η μάχη του
Στάλινγκραντ που κράτησε από τον Ιούλιο του 1942 μέχρι το Φλεβάρη του
1943 γύρισε προς τη μεριά των αγωνιζόμενων Ρώσων . Ο Κόκκινος Στρατός
κατόρθωσε να απωθήσει τη Βέρμαχτ και η απαρχή της ήττας των Γερμανών
σήμανε . Ο Γερμανός Στρατηγός Φον Πάουλους αναγκάστηκε στα τέλη του
Γενάρη του 1943 να παραδοθεί στον Κόκκινο Στρατό μαζί με 22 Στρατηγούς
και 91.000 στρατιώτες της 6ης Στρατιάς . Ήδη οι Γερμανοί υποχωρούν σ’
όλα τα μέτωπα και η τύχη του πολέμου φαίνεται ότι έχει κριθεί .
Η
ψυχή του νεαρού Σπαρτιατόπουλου φουσκώνει από την προσμονή της
λευτεριάς . Σαν 10χρονο παιδί είχε ζήσει την εποποιία του ’40 . Γιόρτασε
με τους συμμαθητές και τους δασκάλους του τις μεγάλες νίκες του ηρωικού
στρατού μας στις χιονισμένες κορφές της Πίνδου και της Αλβανίας . Έζησε
μετά την πίκρα και την αγωνία της γερμανικής επίθεσης και της τριπλής
κατοχής κάτω από την μπότα των Γερμανών , των Ιταλών και των Βουλγάρων .
Την πείνα και τη δυστυχία της Κατοχής την έκανε στην ψυχή του πιο
απάλαφρη η Αντίσταση του Ελληνικού Λαού , που γέμισε τα βουνά με
Αντάρτες και τις πόλεις και τα χωριά με Αγωνιστές της Ελευθερίας . Το
μικρό Σπαρτιατόπουλο δεν μπορούσε να κάνει άλλο τίποτε παρά να παίρνει
του κουβαδάκι με την κόκκινη μπογιά και το πινέλο και να βγαίνει τα
βράδια στην έρημη πόλη γεμίζοντας τους τοίχους με συνθήματα λευτεριάς
και αντίστασης . Ο πατέρας του ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ και συχνά τον
έπαιρνε στα γόνατά του και του περιέγραφε το ελπιδοφόρο αύριο που
καρτερούσε η Ελλάδα και οι Λαοί του κόσμου: Μια νέα κοινωνία , ανθρώπινη
, δίκαιη , μια κοινωνία της εργασίας και της προόδου όπου θα είχε
καταργηθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο .
«Αυτός ο πόλεμος
, του ’λεγε , δεν είναι μόνο για να νικηθούν οι Δυνάμεις του Άξονα .
Είναι κι ένας πόλεμος των Λαών για να γκρεμίσουμε τα σχέδια της
Αντίδρασης και να φτιάξουμε , ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ , το νέο κόσμο της Ειρήνης , της
Δικαιοσύνης , της Ισονομίας , της Ισότητας και της Αδερφοσύνης» .
Το
παιδί σταματά στη γωνία των οδών Χαμαρέτου και Ευαγγελιστρίας . Μπροστά
του ένα μεγάλο αρχοντικό διώροφο σπίτι , με μαρμάρινα μπαλκόνια και
μεγάλα πορτοπαράθυρα υψώνεται σκοτεινό μέσα στη νύχτα . Ερημιά παντού .
Μόνο τα απόμακρα γαβγίσματα κάποιων σκύλων κομματιάζουν τη γαλήνη της
νύχτας . Χαμογελά . Με χίλιες προφυλάξεις για να μη γίνει αντιληπτός
κατευθύνεται προς το σπίτι.
Ο μεγάλος τοίχος προς τη μεριά της
Χαμαρέτου είναι ό,τι χρειάζεται για το σκοπό του . Παίρνει το πινέλο στο
δεξί του χέρι , το βουτά στην κόκκινη μπογιά , σκουπίζει ελαφρά την
άκρη του στα χείλη του τενεκεδένιου κουτιού κι ύστερα αρχίζει να γράφει ,
με ωραία καλλιγραφικά γράμματα το σύνθημα στον τοίχο:
της προόδου o Κόκκινος Στρατός
γκρεμίζει τα σχέδια της αντίδρασης»
