Το 1961 στο Βελιγράδι, με βασικούς εταίρους τους Νάσσερ (Αίγυπτος), Τίτο (Γιουγκοσλαβία) και Νεχρού (Ινδία), ιδρύθηκε το «Κίνημα των Αδεσμεύτων». Σύμφωνα με τη διακήρυξη της Αβάνας (1978) σκοπός του ήταν η διασφάλιση ¨της εθνικής ανεξαρτησίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της ασφάλειας των αδέσμευτων χωρών στον αγώνα τους ενάντια στον ιμπεριαλισμό, την αποικιοκρατία και το ρατσισμό και όλες τις μορφές ξένης επιθετικότητας, κατοχής, κυριαρχίας, ανάμειξης ή ηγεμονίας, καθώς και εναντίων των μεγάλων δυνάμεων και των συνασπισμών ισχύος¨.
Κάπου 50 χρόνια μετά, η Αίγυπτος μετά τη λεγόμενη Αραβική Άνοιξη, την άνοδο και πτώση των ισλαμιστών και την ανακατάληψη της εξουσίας από το στρατό, θα χρειαστεί τουλάχιστον 25 χρόνια για να (και αν) επανέλθει στα επίπεδα της Αιγύπτου επί Μουμπάρακ.
Η Γιουγκοσλαβία δεν υφίσταται πλέον, τα περισσότερα κράτη που δημιουργήθηκαν μετά το διαμελισμό της πλέουν τα λοίσθια, ενώ οι πόλεμοι, οι συγκρούσεις, οι γενοκτονίες και η φτώχια σημαδεύουν τη σύγχρονη ιστορία τους. Και κάποια καλυτέρευση στο μέλλον, εξαιρετικά δύσκολα διακρίνεται.
Η δε Ινδία, παραμένει βασισμένη στις κάστες της, στην τεράστια ανισότητα πλούσιων και φτωχών, με τους δεύτερους να μη ζουν απλά κάτω από το όριο της φτώχιας, αλλά να τη βιώνουν σαν παγιωμένη καθημερινότητα.
Κι οι μεγάλες δυνάμεις, και οι συνασπισμοί ισχύος, και ο ιμπεριαλισμός ; Ε, αυτοί ζουν, διαιρούν και βασιλεύσουν. Με άλλες μάσκες, με άλλα προσωπεία, με άλλους τρόπους, δεν έχει σημασία. Τα συμφέροντα τους κοιτούν και αδιαφορούν για τους ανέμους που σπέρνουν.
Ένας τέτοιος άνεμος είναι που σάρωσε πρόσφατα τον αραβικό κόσμο, με τη δικαιολογία του δήθεν εκδημοκρατισμού. Και το αποτέλεσμα, μετά την πτώση των «κακών δικτατόρων» να ανέλθουν «οι καλοί άγνωστοι» που ζητούν χαλιφάτα και σαρίες, ενώ τα νεκροτομεία των χωρών τους σφύζουν από πτώματα μικρών και μεγάλων.
Κι αν πιστεύουμε στη θεία δικαιοσύνη, κι ελπίζουμε οι Μεγάλοι να θερίσουν θύελλες, μάλλον απατόμαστε, διότι σ΄ αυτόν τον παγκόσμιο αιματοβαμμένο παραλογισμό, κάποιοι από τα παρασκήνια της ιστορίας συνεχίζουν να κερδίζουν και να εδραιώνουν την εξουσία τους. Κι αυτό δεν είναι συνωμοσιολογία, αλλά πραγματικότητα.
Ας μη ξεχνάμε λοιπόν, πως αν υπάρχει θεία δικαιοσύνη, υπάρχει και Αρμαγεδδών και πιθανότατα αυτόν έχουμε πλέον αρχίσει να ζούμε. Είθε ο Παλαιός των Ημερών να εμπνεύσει μία λύση, διότι οι ανά την υφήλιο κυβερνώντες – ανίκανοι και εγκάθετοι – όσα δήθεν προοδευτικά κινήματα κι αν δημιουργήσουν, αυτά στο τέλος θα στραφούν εναντίον των λαών…
Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ
