Της Νεκταρίας Λυμπέρη
Δημοσιογράφου
– Μωρ΄ Ευταλία είδες τον Αλέξη που πήγε και μίλησε στο γήπεδο προχτές; Εγώ τον είδα και τον καμάρωσα πάντως! Είπε, το δόλιο, ότι προσπαθεί. Το παλεύει το πράγμα…
– Ναιιιιιι Κατίνα μου, πώς! Και τον είδα! Και τον άκουσα! Και να αυτοπυρποληθώ κόντεψα!
– Μα γιατί γίνεσαι κακιά; Αφού είπε ότι κάνει τ’ αδύνατα δυνατά! Και να, ορίστε! Και βγήκε και μίλησε κι ούτε φοβήθηκε κι ούτε κρύφτηκε που λέγατε όλοι σας. Το ΄χετε φάει πια το παλικάρι!
– Ρε Κατίνα, να σου πω. Τα πιστεύεις αυτά που λες; Ή μήπως είσαι δάκτυλος του Φίλη;
– Τι δάχτυλο;
– Άσε τίποτα… Για το Φίλη λέω…
– Α, το χρυσουλάκι μου, που πέσανε όλοι πάνω του πια: «Έφαγε την κότα ο Φίλης» και «έφαγε την κότα ο Φίλης». Αμάν πια! Καλά έκανε στο κάτω κάτω! Ουφ! Δεν μπορώ!!!
– Κατίνα, θα σου πω κάτι, αλλά μην τρομάξεις γλυκιά μου. Δε σε βλέπω καλά. Για σχιζοσυναισθηματική διαταραχή το κόβω…
– Σχιζο τι;
– Θα σκίσω λέω τα ιμάτιά μου μ’ αυτά που λες.
– Εγώ;;; Εγώ τα ‘χω τετρακόσια χρυσή μου! Ο Αλέξης να ‘ναι καλά κι Άγιος ο Θεός!
– Άχουυυ, είναι προχωρημένο τελικά…
– Γιατί δηλαδή εσύ έχεις παράπονο; Είχαμε ποτέ στην Ελλάδα σαραντάρη πρωθυπουργό; Είναι λίγο αυτό μωρέ; Πήρε ποτέ κανείς τρεις εκλογές μαζί; Εεε; Μίλα τώρα! Χα!
– Αχ Αλέξηηηη!!! Τον έφαγες τον κοσμάκη!
– Ακούς εκεί! Δε φτάνει που το παλεύει με κείνη τη μέγαιρα, τη Μέκελ, μιλάτε κιόλας!
– Μέρκελ τη λένε. Απ’ ότι βλέπω όμως Κατίνα μου, προσοχή βαράει μπροστά της κι ο Αλεξάκης! Ξέρεις …ο επαναστάτης! Ο «πρώτη φορά αριστερά»! Ο νέος Τσε μωρέ! Αυτός!
– Πώς το είπες το παιδί;
– Τσε τσε λέω…έχει πέσει τώρα τελευταία μύγα τσε τσε, απ’ ότι είπε κι ο Θανάσης.
-Δεν την ξέρω…
– Ούτε εκείνη εσένα… Σε διαβεβαιώνω…
– Μη μου τα γυρνάς! Άμα γίνουν εκλογές, τον Αλέξη να ψηφίσεις ! Τ’ ακούς;
– Πάλι; Το δις ή μάλλον το τρις ή μάλλον το τετράκις εξαμαρτείν δεν το θέλει ούτε ο Θεός πια!
-Δεεεν τα καταλαβαίνω εγώ αυτά που λες! Να στηρίξεις το παιδί! Τ’ ακούς; Άντε να βγούμε σιγά σιγά από την κρίση να το καμαρώσω και με γραβάτα το πουλάκι μου!
-Αϊ στο καλό σου, με συγκίνησες!
-Εκεί που πήγε πάντως στο Ντεε…, Νταα..
– Νταβός
– Αϊ γεια σου εκεί…Τους έτριξε τα δόντια!!!
– Πού το ξέρεις; Ήσουν μπροστά;
– Όχι, μου το είπε η Φρόσω, που της το είπε η Μαρία, που της το είπε η Μέλπω…
– Που της το είπε ο Σόιμπλε! Ε, σταμάτα πια!
– Τι μου τον θύμισες αυτόνε τώρα! Θα μου κοπεί η όρεξη κι έχω φτιάξει ένα ωραιότατο παστίτσιο, μμμμμ, μούρλια! Με κιμά από τον κυρ Σπύρο, που έσφαξε προχθές το μοσχάρι κι έβαλα και μια μπεσαμέλ, το κάτι άλλο, που βρήκα τη συνταγή από…
– Ώπα ώπα, ντάξει… Κατάλαβα. Δε μου λες όμως… Με τον Αλέξη τι θα γίνει; Βγήκε και μίλησε ο αθεόφοβος για γενέθλια διακυβέρνησης! Είναι ιστορική στιγμή είπε! Έλεος μωρή!!!!!!! Κι είπα να του στείλω μια τούρτα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι δε «στρώνει» καλά το τρίτο μνημόνιο πάνω σε κρέμα πατισερί…
– Πω πω πω κακία…
– Κακία; Καμιά κακία! Κι άκου τώρα τις αλήθειες για να τελειώνουμε: Η κόρη μου ακόμα περιμένει ν’ ανέβει ο βασικός μισθός στα 751 ευρώ (ονειροπόλο από μικρό αυτό το κορίτσι) … Ο πατέρας μου ακόμα περιμένει ν’ αυξηθεί η σύνταξή του (ναι, στην άλλη ζωή μπορεί)… Ο άντρας μου ακόμα περιμένει να προστατευθεί η πρώτη κατοικία και να του ρυθμίσουν το δάνειο (καλός αχαΐρευτος και του λόγου του)… Εγώ ακόμα περιμένω να βγει στη φόρα εκείνο το περιβόητο στικάκι με τους μεγαλοκαταθέτες (τώρα τι με κόφτει μη ρωτάς, ούτε εγώ ξέρω)… Ο μπατζανάκης κλαίει κι οδύρεται γιατί είναι αγρότης και βλέπεις τώρα τι σκοπό έχουν τα «καλόπαιδα» για την αγροτιά… Αχ Αλέξη! Αχ! Ούτε για μερέντα δε θα ΄χουμε λεφτά… δυστυχία μου!
– Και τι να κάνουμε δηλαδή; Να πάμε στον Κυριάκο; Εγώ ΝΔ πο(υ)τέ!
-Τι λες τώρα χρυσό μου!!! Να πάω πού; Εκεί που άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς;
– Όχι αγάπη μου! Επειδή το θέλει δηλαδή ο γερο-Μητσοτάκης! Αλήθεια μωρή, ζει ακόμα αυτός;
– Αειθαλής χρυσή μου, αειθαλής! Σου λέει δεν πεθαίνει αν δε δει τη Ντόρα πρωθυπουργό!
– Αφού έγινε ο Κούλης πρόεδρος!
– Έστω αυτόν!
– Κι αυτός ο Κούλης, είδες όμως θράσος! Πήγε και συνάντησε κοτζάμ Πρωθυπουργό κι όπως κάθισε στον καναπέ έβγαλε ένα… κάτι σαν σταυροπόδι να το πω… κάτι τέτοιο τέλος πάντων! Όλο μαγκιά να πούμε… Σέβας πουθενά πια!
– Κοίτα, Κατίνα, το πρόσεξα κι εγώ! Μπήκε επιθετικά ο Μητσοτάκης junior! Το άλλο πού το πάς! Ακόμα επιμένει ότι θα κάνει ριζικές τομές. Κι έβαλε τον Άδωνη αντιπρόεδρο μωρή! Ντάξει… Έχει χαθεί κάθε σοβαρότητα πια…
– Μωρή, άμα γίνει ο Κούλης πρωθυπουργός, ποιος τον πιάνει τον Άδωνη. Θα πηγαίνει στο βήμα της Βουλής και θα λέει εκείνες τις μπαρούφες για τα βιβλία.
– Είπες μπαρούφες και θυμήθηκα το δικό σας το Βαρουφάκη! Ξέρεις… το Γιάνη μ’ ένα (ν).
– Ντόμπρο παιδί… Θα το δεις ότι μια μέρα θα δικαιωθεί!
– Το χαβά σου εσύ!
– Καλά, καλά…
– Εμένα πάντως μου λείπει η Ζωή. Δεν έχει πια νόημα το Κοινοβούλιο χωρίς αυτήν στην προεδρία. Να, βαριόμασταν με τον Κώστα και τι κάναμε. Ψήναμε ποπ κορνς, βάζαμε ΒΟΥΛΗ TV και περνούσαμε φανταστικά. Τώωωρα ρουτινιάσαμε πάλι…
– Δεν ξέρω γι’ αυτούς. Εγώ είμαι με τον Αλέξη. Τέρμα και τελείωσε. Και πιστεύω ότι άμα του δώσουμε λίγο χρόνο ακόμα θα προσφέρει πολλά στον τόπο!
– Όρσε μια προσφορά, για την ώρα, από μένα!
-Κορόιδευε, κορόιδευε εσύ, αλλά στο τέλος θα το δεις, θα τα φτιάξει όλα!
– Ναι, ναι! Το πιστεύω κι εγώ! Έλα, κόψε τώρα μια ντομάτα κι ένα αγγούρι να φάμε!
-Δε θέλω αγγούρι!
– Εμ, πώς να θες! Έχεις χορτάσει κι εσύ! Τόσα έχεις φάει εδώ κι ένα χρόνο από τον κήπο του Alexis…
– Γίνεσαι χυδαία…
– Όχι αγάπη μου, όχι εγώ! Δεν είμαι εγώ η χυδαία! Χυδαία είναι τα μέτρα που ψηφίζονται για τον εθνικό αφανισμό μας! Χυδαία είναι η στρατηγική των ξένων που μας θέλει δούλους και υποταγμένους! Χυδαία είναι η παθητικότητα η δική μου και η δική σου απέναντι σ’ όλα αυτά! Κατάλαβες τώρα; Ή τζάμπα κάνω το μονόλογο; Κι άσε, επιτέλους, τα μικροπολιτικά σου κωλύματα στην άκρη. Εδώ χανόμαστε! Τι άλλο περιμένεις να δεις πια;
– Θα φάμε παστίτσιο τελικά;
«Μια κοινωνία προβάτων θα βγάλει, αναπόφευκτα κάποια στιγμή, μια κυβέρνηση λύκων»
Henry de Jouvenel, Γάλλος πολιτικός
