του Βαγγέλη Μητράκου
Μόνο θλίψη προκαλεί σήμερα η εικόνα του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, το οποίο από το μεγαλειώδες ποσοστό του 48% του 1981 κατρακύλησε στο 6% του 2015 και σήμερα πασχίζει (πλην ματαίως) με αδιέξοδες – σπασμωδικές κινήσεις κορυφής να ανακάμψει ως ΚΙΝ.ΑΛ. προσεταιριζόμενο πολιτικά αποκόμματα και σχηματισμούς προσωπικά μαγαζάκια (ΔΗΜΑΡ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΑΝΕΩΣΗ του Καμίνη, ΚΙΔΗΣΟ του Γ. Παπανδρέου, ομάδα Λυκούδη και ΕΔΕΜ του Πόντα).
Το φτωχό 10% που εμφάνισε στις δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ μετά τη «διεύρυνση» αλλά και τα «καμώματα» του Θεοδωράκη με αφορμή το «σκοπιανό» δείχνουν σε ποιον λάθος δρόμο μπήκαν εκείνοι που διαχειρίζονται την τύχη του κόμματος του Α. Παπανδρέου, οι οποίοι αντί να σκύψουν πάνω στις πραγματικές αιτίες συρρίκνωσης ενός μεγάλου ιστορικού κόμματος, να κάνουν πολιτική ανάλυση και αυτοκριτική, να εκκαθαρίσουν το κόμμα από τους υπεύθυνους της συντριβής του και από εκείνους που έβλαψαν το λαό και τη χώρα, να ανανεωθούν σε πρόσωπα και ιδέες και να επιστρέψουν πάλι, για αναβάπτιση, στην κοινωνία των πολιτών, προτίμησαν την οδό της συγκάλυψης, της παραγραφής, της ανευθυνότητας, του «όλοι καλοί είμαστε», του συμβιβασμού και της πολιτικής κοπτο- ραπτικής.
Μετά την οδυνηρή εμπειρία της 7χρονης δικτατορίας το ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του Ανδρέα Παπανδρέου κατάφερε να εκφράσει πραγματικά τη γενιά της Εθνικής Αντίστασης, του Ανένδοτου και του Πολυτεχνείου και με στρατηγικές επιλογές την ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, τη ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ και την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ συγκρότησε ένα πλατύ λαϊκό, πολιτικοποιημένο και ριζοσπαστικοποιημένο μέτωπο, το οποίο οδήγησε στη μεγαλειώδη εκλογική νίκη του 1981.
Βέβαια, μετά το 1981, πολλά από τα οράματα αποδείχτηκαν ουτοπίες και φρούδες ελπίδες, πολλές εξαγγελίες ακυρώθηκαν στην πράξη και νέες συνομοταξίες «πράσινων» παρασίτων κι εκμεταλλευτών πήραν τη θέση των «γαλάζιων» μέσα στο κράτος και την κοινωνία.
ΚΑΝΕΙΣ όμως δεν μπορεί να αρνηθεί πως το ΠΑΣΟΚ μετασχημάτισε ριζικά (προς θετική κατεύθυνση) την ελληνική κοινωνία, εκδημοκράτησε βαθιά το κράτος και τις δομές του, στήριξε αποφασιστικά τις λαϊκές τάξεις που ως τότε δεν είχαν στον ήλιο μοίρα και δημιούργησε θεσμούς και δομές που βελτίωσαν δραστικά τη ζωή των πολιτών.
Η πραγματικότητα είναι πως αν μια μεγάλη μερίδα του λαού αντέχει ακόμα στη σημερινή λαίλαπα των μνημονίων αυτό οφείλεται στο ΠΑΣΟΚ της 10ετίας του ’80.
Εν ολίγοις: «ακόμα αντέχουμε με τα λεφτά του Αντρέα»!
Επομένως, το σημερινό ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα μετά και τη χρεοκοπία του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα τεράστια κι εγκληματικά λάθη και τις πολιτικές της εποχής ΣΗΜΙΤΗ, Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, ΕΙΧΕ ιδεολογικό οπλοστάσιο, ιστορικές καταβολές και παρακαταθήκες, πολιτικές σταθερές κι επιχειρήματα, για να επιστρέψει στη βάση του και στην κοινωνία, να αναβαπτισθεί και να εμπνεύσει και πάλι, ώστε να ξαναπιάσει το κομμένο νήμα και να οδηγηθεί σε μια πορεία αναγέννησης, αντί να βολοδέρνει γύρω από συνεργασίες- παρωδίες, με πρόσωπα που νοιάζονται μόνο για τη βουλευτική-πολιτική επιβίωσή τους και για να μη χάσουν την επαφή τους με τη «μαρμίτα» της εξουσίας.
Ο δρόμος είναι ακόμα ανοιχτός (όχι όμως για πολύ) και … «όπερ έδει δείξαι».
*Για να μην σπεύσουν κάποιοι να κολλήσουν ταμπέλες διευκρινίζω πως υπήρξα μέλος και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ από το 1977 μέχρι και το 1986, οπότε και αποχώρησα για λόγους πολιτικούς και ιδεολογικούς, την ώρα που πολλοί «λαθρεπιβάτες», άκαπνοι και όψιμοι, σάλταραν στο πλοίο της εξουσίας για να ταξιδέψουν προς την πολυπόθητη Γη της Επαγγελίας του ΒΟΛΕΜΑΤΟΣ!
