Ήταν 1955 όταν η Finos Film παρουσίαζε στους κινηματογράφους την ταινία “Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο”.
Η ταινία παρουσίαζε το επάγγελμα του λατερνατζή στην Αθήνα μέσα από μια ιστορία βγαλμένη από τη ζωή, με πρωταγωνιστές τους αξέχαστους Μίμη Φωτόπουλο και Βασίλη Αυλωνίτη.
Αυτό μας ήρθε στη μνήμη όταν πριν από λίγες μέρες σε παράδρομο της Λεωνίδου στη Σπάρτη, εμφανίστηκε ένας λατερνατζής τραγουδώντας ” Αγάπη που γινες δίκοπο μαχαίρι, κάποτε μου δινες μόνο τη χαρά, μα τώρα πνίγεις τη χαρά στο δάκρυ, δε βρίσκω άκρη, δε βρίσκω γιατρειά”.
Σα να μην πέρασε μια μέρα, από το 50, 60 και 70 που οι Σπαρτιάτες άκουγαν συχνά τη λατέρνα για να απαλύνει τη φτώχια και τον πόνο τους. Σήμερα ακούμε στις ειδήσεις πως το ποσοστό της ανεργίας φτάνει το ποσοστό στα χρόνια του 1960. Εμφανίζεται και μια λατέρνα στους δρόμους της Λακωνικής πρωτεύουσας με τον λατερνατζής να σου τραγουδά το “δε βρίσκω άκρη, δε βρίσκω γιατρειά”, πάς και στο φαρμακείο, ο φαρμακοποιός δε σου δίνει το φάρμακο για να γιατρευτείς αν δεν το πληρώσεις παρ όλο που έχεις ασφάλεια και λες, το μέλλον μου τελικά, είναι το παρελθόν μου;
Ο λατερνατζής στη Σπάρτη δεν ήταν τσιγγάνος, ούτε αλλοδαπός, αλλά Έλληνας. Ήταν ένα σκηνικό λες και έβλεπες το “Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο” σε 3D, λες και στην οθόνη σου μπορούσες να πιάσεις τον πρωταγωνιστή.
Έ ξύπνα, αλήθεια είναι! Άλλωστε οι ταινίες βγαίνουν από τη ζωή και η ιστορία επαναλαμβάνεται…
