«Σκαλίζοντας βρήκα τούτη τη φωτογραφία, όταν είχαμε πάει στην κορυφή του Ταϋγέτου το Μάη του 1954 μια δεκαριά από εμάς και παίζαμε χιονοπόλεμο και κάναμε και τσουλήθρες στο χιόνι.
Εμείς περάσαμε τη βραδιά δίπλα στο καταφύγιο αφού ανάψαμε μια μεγάλη φωτιά γιατί εκεί επάνω τη νύχτα δεν αστειεύεται. Θυμάμαι περνώντας από το τελευταίο χωριό μετά το Ξηροκάμπι,- Κουμουστά το λένε αν θυμάμαι καλά – ένας χωρικός καθώς μας είδε να βαδίζομε στη σειρά σαν «κατσαπλιάδες» μας ρώτησε «που πάτε ρε παιδιά τέτοια ώρα;» ενώ κάποιος του απάντησε «πως πάμε να πάρομε το Ντιεν-Μπιεν-Φου»… Αυτό ήταν το τελευταίο φρούριο στο οποίο οι Βιετ-Κονγκ είχαν κλείσει τους Γάλλους πριν την κατάρρευση της Ινδοκίνας όπως την λέγαν τότε.
Στη φωτογραφία φαίνονται:
1)Σταμάτης Δαράκης από Βρονταμά (ξεβράκωτος, χωρίς «βρακούλα»)
2) Γρηγόρης Λαγουσάκος από την Πολοβίτσα Ταϋγέτου
3) Τάκης Αϊβαλιώτης από το Μυστρά
4) Ηλίας Ρόρρης από τον ένδοξο Βρονταμά
5) Τάκης Παναγάκος από τη Σκάλα
6) Χρήστος Κουδούνης από την Τρύπη
7) Γεώργιος Ρετσινάς από το Λευκόχωμα
8) Ντίνος Αλεξάκος από το Παρδάλι Β. Δήμων
9) Ηλίας Οικονομάκης από τη Βορδόνια
Ήταν και ο Μάκης ο Έξαρχος από τη Σπάρτη αλλά αυτός δεν φαίνεται γιατί ήταν ο φωτογράφος.
Ίσως, εγώ τουλάχιστον, δεν γνώρισα πολύ την Ελλάδα γιατί δεν πήγα στο στρατό όπως πολλοί άλλοι για να μάθω τη γεωγραφία της, αλλά μπορώ να καυχηθώ ότι αυτή την Ελλάδα που ξέρω, την γνώρισα από 2.500 μέτρα ύψος και εκτός από το Δία και τους άλλους θεούς που κατοικούσαν ψηλά στον Όλυμπο, οι πιο πολλοί Έλληνες δεν την έχουν δει από τόσο ψηλά και δεν έχουν θαυμάσει τον ήλιο να βγαίνει σαν «τεψί» μέσα από το Αιγαίο….»
Ρόρρης Ηλίας
Σύδνεϋ – Αυστραλίας
Παράκληση:
Όποιος γνωρίζει κάποιον από τους παραπάνω, παρακαλείται να στείλει τον αριθμό του τηλεφώνου στο e-mail: louisrorris@optusnet.com.au για να επικοινωνήσει ο κ. Ρόρρης Ηλίας μαζί του.
