Η «νέα» τεχνολογία τρέχει με ταχύτητα φωτός και ο ηλικιωμένος άνθρωπος δυσπιστεί με αυτά που ακούει, δεν πιστεύει στα μάτια του και μόνο με τη φαντασία του βλέπει να γίνονται πράγματα και θαύματα, σημεία και τέρατα.
Τα σχόλια «δίνουν και παίρνουν» στη ρούγα, που «μεταξύ σοβαρού και αστείου» πάει η κουβέντα και πιο πέρα:
– Έλα, μωρ’ πορτογύρο, που δε βάζεις κώλο χάμου. Κόπιασε να μου φέρεις κανα-νέο και να τα πούμε λίγο..
– Με κατηγορείς από μπροστά κι από πίσω θέλεις να σου φέρω και νέα.
Έχε χάρη, για δεν έχω πού αλλού να πάω…
– Μην ακούς τί λέω, έτσι σε θέλω, να έρχεσαι σε μένα τελευταία. Λοιπόν, τί είδες και τί άκουσες στη γύρα;
– Κάτσε καλά κι ακούμπα στο πεζούλι…
– Τί ’ ναι, μωρ’ Κατίνα; γίνηκε κανα-κακό;
– Θα δείξει.., είναι νωρίς ακόμα…
– Μπες στο ψητό και μη με ψήνεις…
– Άκουσα, ότι, τώρα ούλα θα τα κάνει η τεχνητή νοημοσύνη.
– Ποια είναι φτούνη που δε τηνε ξέρω, που θα τα κάνει ούλα κ’ εμείς δε θα κάνουμε τίποτα; καιρός ήτανε…
– Αμ δεν είναι έτσι, γιατί άμα δεις αυτό το ρομπότ-καλικάντζαρο να σε σερβίρει θα σου πέφτει το φλιτζάνι από τα χέρια…
– Που – πού τρομάρα μας πού καταντήσαμε… Θα χάσουμε τα λογικά μας πριν από την ώρα μας…
– Έλα μου ντε, δε γλέπουνε, ότι τα χάνουμε και δε ξέρουμε ποιες είμαστε και άμα βγούμε από το σπίτι δε ξέρουμε να γυρίσουμε πίσω;
– Μη μου πεις τώρα ότι θα σε πάω στο σπίτι σου, στο πέρα χωριό;
Γι’ αυτό θα έλεγα, αντί για αυτήνε, πώς την είπες…,
– Τεχνητή νοημοσύνη…
– Ναι, αντί γι’ αυτήνε, λοιπόν, έπρεπε να σάξουνε «τεχνητή μνήμη» για να μη ξεχνάμε.
– Από το στόμα σου και στου Θεού τ’ αυτί. Λες να σωθώ η κακομοίρα;
– Κοντός ψαλμός αλληλούια. Θα το ζήσουμε κι αυτό…
– Φεύγω τώρα!
– Πού πας μωρή; αφού δε ξέρεις να γυρίσεις στο σπίτι σου…
– Με το που μελέτησες τη τεχνητή μνήμη, νιώθω καλύτερα…!
– Δόξα σοι ο Θεός…, δε το πιστεύω…
