“ Σε λίγα χρόνια, οι μαθητές θα θεωρούν τη μουσική ως θηλυκό του μουσακά, τον Έλληνα συνώνυμο του σέλινου και το γλύπτη συνώνυμο του γλείφτη, θα συγχέουν τη δημοκρατία με τη δημοπρασία, την αλήθεια με την ευήθεια (βλακεία) και τον πολίτη με τον αλήτη”
Σαράντος Καργάκος «Αλαλία»
Και τώρα, ας ορμήσουμε για άλλη μια φορά στα γνωστά και αγαπημένα μας κάγκελα, των εξεταστικών κέντρων, περιμένοντας με αγωνία να μάθουμε αν το παιδί μας πέτυχε τελικά στο να πετύχει τα θέματα. Το θέμα μας, αυτό ήταν άλλωστε. Όπως και η θέση μας εκεί. Πίσω από τα κάγκελα.
Πίσω από τα κάγκελα των πανελληνίων εξετάσεων, μιας διαγωνιστικού τύπου παιδείας- δολιχοδρομίας, που δε μας ενοχλούσε κι ούτε μας ενοχλεί, όπου η μορφή, το σχήμα, η άποψη, η κρίση, η καλλιέργεια, η δομή και η ουσιαστική γνώση, μοιάζει από καιρό να την έχουν κάνει για αλλού.
Ως άλλες Ιφιγένειες, θυσιάζουμε τον παλμό για ζωή των βλασταριών μας, προκειμένου να αποκτήσουν έναν τίτλο επαρκούς θήτευσης μες στα εργοστάσια της μαζικής κατασκευής ανθρωπαρίων που η καινοσταγής ανθρωποπλασία απαιτεί· ή στα χοιροστάσια της Κίρκης ίσως, από όπου μπορεί να βγαίνουν άνθρωποι χρήσιμοι, εντούτοις άνθρωποι που έχουνε χάσει πια την Ιθάκη τους.
Όλοι μαζί στα κάγκελα λοιπόν! Άντε και σε καμιά τσιχλοπορεία διαμαρτυρίας. Μαθημένοι είμαστε και σ’ αυτές. Να βγει ο κάθε υπερφίαλος μπούλης μπροστά με συνθήματα και ντουντούκες κι εμείς αποχαυνωμένοι να επαναλαμβάνουμε μη ξέροντας ουσιαστικά για ποιό πράγμα φωνάζουμε.
Αλήθεια, αντέδρασε κανείς στο γεγονός ότι σε κάποια μαθήματα θεωρείται ορθότατη μια απάντηση, ασχέτως αν ο υποψήφιος αραδιάσει ό,τι του κατεβεί στο κεφάλι πριν ο βαθμολογητής «πετύχει» σε κάποιο σημείο την απάντηση που πρέπει;
Αυτήν την ικανότητα κριτικής επεξεργασίας και σκέψης επιθυμούμε για τα παιδιά μας; Μ’ αυτόν το βαθμό γνωστικής κατανόησης ενός ερωτήματος είμαστε ικανοποιημένοι;
Επιπλέον, μήπως αντέδρασε κάποιος που στα ίδια αυτά μαθήματα μηδαμινό ρόλο παίζει η ορθογραφία; Ασήμαντο πράγμα. Με τη γλώσσα να ασχολούμαστε τώρα; Πού καιρός μπρος στο φροντιστηριακό μας λαχάνιασμα. Άλλωστε, με την επέλαση των greeklish, σε λίγο καιρό, όλα αυτά τα ζητήματα θα θυμίζουν μάθημα φυσικής ιστορίας περί δεινοσαύρων.
Αν κάνει και μιλήσει κανείς βέβαια περί εικόνας γραπτού και ποιότητας των γραμμάτων, ε τότε πια κινδυνεύει βάσιμα να θεωρηθεί ως Τεξανός τουρίστας στο Αμπελοχώρι.
Έτσι λοιπόν αγαπημένοι μου φίλοι, στα κάγκελα και πάλι εμείς. Είναι η φυσική μας θέση μάλλον. Τη συνηθίσαμε τόσα χρόνια.
Πότε στα γήπεδα, πίσω από τις σιδεριές, να διαμαρτυρόμαστε έξαλλοι για το «πέναλτι ρεεεεε»!!!
Πότε στη βουλή να κουνάμε τα κιγκλιδώματα βαρώντας έντρομοι κατσαρόλια, μόλις διαπιστώσαμε πως αδειάσαν.
Πότε εδώ, πότε εκεί, παντού όπου τα δίκια μιας αγύρτικης φούντωσης μάς πνίγουν και κάθε που πάει να πειραχτεί το οικοδόμημα του επίπλαστου κόσμου των αξιών, των σημασιών και των προτεραιοτήτων που έχουμε φτιάξει.
Καλή επιτυχία το λοιπόν στα παιδιά μας. Και καλή προσπάθεια απόδρασης από την πνιγερή λίμνη που τους ετοιμάσαμε. Α.. και συγγνώμη.. από όσους τουλάχιστον νιώθουνε την ανάγκη να τη ζητήσουν.
Γιάννης Βαρελλάς
