Σε ολόκληρη τη Σπάρτη στη ντάλα του καλοκαιριού δε βρίσκει κανείς μια κρήνη δημόσια να δροσίσει το λαρύγγι του.
Δεν έπρεπε τουλάχιστον στον κήπο του Μουσείου να υπάρχει μια αέναη βρύση σαν ελάχιστη παροχή στον πολίτη ή τον επισκέπτη;
Εδώ αναπολεί κανείς τις διάσπαρτες όμορφες τουρκικές κρήνες σε όλο το Μωριά, στην Κρήτη και αλλού με τις ποιητικές επιγραφές. Διαβάζουμε στο Διαδίκτυο. (www.crete.gr)
Eπί Τουρκοκρατίας οι Τούρκοι έχτισαν πολλές κρήνες, οι οποίες είχαν σκοπό να δροσίζονται οι περαστικοί και ο καθένας να «συχωρά» αυτόν που την έκτισε. Ήταν δηλαδή φιλανθρωπικές κρήνες και ονομάζονταν «σεμπίλια», όμως τα περισσότερα κατεδαφίστηκαν ύστερα από την απελευθέρωση.
Ελλείψει λοιπόν μιας τέτοιας στοιχειώδους παροχής υπηρεσίας αναζήτησα ένα λίτρο νερό σε ένα κεντρικό περίπτερο της Σπάρτης. Εκεί που περίμενα τα ρέστα, διαβάζω σε μια πλευρά του περιπτέρου την επιγραφή: I get what I want- Παίρνω αυτό που θέλω- στα Αγγλικά.
Γεμάτος περιέργεια ρωτάω το φίλο περιπτερά τι σημαίνει αυτό.
– Δεν ξέρω ακριβώς, μου λέει. Είναι διαφήμιση μιας γνωστής εταιρείας τσιγάρων.
Μου δείχνει άλλες δύο μεγαλύτερες επιγραφές με την ίδια φράση σε άλλες πλευρές του περιπτέρου.
Να λοιπόν πόσο ύπουλα, ανεπαίσθητα περνάνε μηνύματα στους αφελείς νέους. Τους κολακεύουν τάχα μου ότι επικοινωνούν σε έναν απρόσιτο κώδικα για τους μεγάλους, τους συντηρητικούς τους αγράμματους, αυτούς που δε γνωρίζουν Αγγλικά και δεν είναι ιν. Ενώ εγώ ο νέος καταλαβαίνω βέβαια τι σημαίνει I get what I want- Παίρνω αυτό που θέλω.
Και τι παίρνω;
Ένα δηλητήριο για το μέλλον, ένα πανάκριβο εισιτήριο στην ισόβια εξάρτηση.
Πέραν αυτών ερωτώ; Υπάρχει πιο ανώριμο, ανεύθυνο, ανήθικο, αντιδημοκρατικό μήνυμα από την ηλίθια αυτή ρήση: I get what I want- Παίρνω αυτό που θέλω
Χιλιάδες πράγματα θα θέλαμε να πάρουμε, αλλά δεν μπορούμε βέβαια να τα πάρουμε. Για τόλμησε όχι να πάρεις, αλλά να αγγίξεις ένα πολυτελές αυτοκίνητο, ένα κόσμημα, ή να φιλήσεις μια γυναίκα και θα προσγειωθείς στη σκληρή πραγματικότητα.
Που είναι εδώ το κράτος, ο νόμος να προστατεύσει τον πολίτη, τους νέους, τον καταναλωτή από έναν αδίστακτο, τερατώδη, ακόμα και σατανικό εκμαυλιστή, έναν γόητα που έχει ζώσει τον πλανήτη με κοκακολένια πλοκάμια; Καμπόηδες που εκτινάσσουν το λάσο να πιάσουν το θύμα;
Γιάννης Λαμπρινάκος
Σχολικός Σύμβουλος
