Ο Στήβεν Αντωνάκος, γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο Μελιτίνης Γυθείου την 1η Νοεμβρίου του 1926. και παρόλο που ήταν ο μικρότερος από τα τέσσερα αδέλφια του, Βασίλειο (1912), Αντώνιο (1914),Παναγιώτη (1918) και Κανέλλα (1919) όταν βαπτίστηκε πήρε το όνομα του παππού του Στυλιανού Αντωνάκου. Ο πατέρας του Θωμάς, ήταν γυιός του Στυλιανού Αντωνάκου από τον Άγιο Νικόλαο και της Κανέλλας το γένος Μαραβέλια από το Σελεγούδι, ενώ η μητέρα του Ευαγγελία ήταν το γένος Γρηγορίου Γρηγοράκου από το Σελεγούδι.
Το 1930 η οικογένεια Θωμά Αντωνάκου ακολούθησε το μεταναστευτικό ρεύμα της εποχής και πέρασαν στην απέναντι ακτή του Ατλαντικού, στην Αμερική και εγκαταστάθηκαν στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.
Εκεί έζησε και εργάστηκε έως το τέλος της ζωής του και γνώρισε τη διεθνή καταξίωση. Ασχολήθηκε από νωρίς με τη ζωγραφική, θέτοντας διαρκή ερωτήματα μέσω της χρήσης ευτελών υλικών για τη σύνδεση του χρώματος με τον χώρο.
Παρ ότι έζησε περισσότερα από 80 χρόνια στη Νέα Υόρκη δεν έκοψε ποτέ τους δεσμούς του με την Ελλάδα, δεσμούς, άλλωστε, που μαρτυρούσε έντονα το έργο του.
Ένα έργο που απηχούσε το Βυζάντιο συνδυάζοντας τις θρησκευτικές και μεταφυσικές διαστάσεις με σύγχρονα εικαστικά μέσα. ΄Ένα έργο δημιουργού ο οποίος ανδρώθηκε στα καλλιτεχνικά ρεύματα της Νέας Υόρκης του 1950, προβληματίστηκε δημιουργικά στη σχέση χρώματος και χώρου, δούλεψε με το νέον, τις φωτεινές λυχνίες, εργάστηκε πάνω σε χαρτί και υπέγραψε περισσότερα από 50 μεγάλης κλίμακας δημόσια έργα του σε μεγάλες πόλεις του κόσμου.
Γνωστός διεθνώς ήδη από το 1960 για τον επαναπροσδιορισμό της χρήσης του νέον σε αφαιρετικές γεωμετρικές φόρμες γλυπτών, panels, και δημόσια έργα, ο Αντωνάκος έχει δημιουργήσει έργα σε χαρτί, τα οποία είναι εξίσου σημαντικά με τα γλυπτά του από νέον και εκφράζουν τους ίδιους προβληματισμούς σχετικά με το χώρο και το φως. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Βερολίνο το 1980, εργάστηκε με κομμάτια χαρτιού τα οποία έχει φέρει μαζί του από την Αμερική.
Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε περισσότερες από 100 ατομικές εκθέσεις στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στη Γενεύη, στη Στοκχόλμη, στο Μόναχο, στο Μπάρι, αλλά και στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στη Ρόδο, στην Κέρκυρα. Παράλληλα συμμετείχε σε 250 σημαντικές ομαδικές εκθέσεις που φιλοξενήθηκαν σε κορυφαία μουσεία του κόσμου.
Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής διαδρομής του δημιούργησε περισσότερα από 45 μεγάλης κλίμακας έργα σε μουσεία, πανεπιστήμια, μοντέρνα κτίρια, πολυεθνικές εταιρείες, αεροδρόμια, σταθμούς του Μετρό, από την Αμερική μέχρι την Ευρώπη και από την Ιαπωνία μέχρι το Ισραήλ, όπως, για παράδειγμα, στο Fort Art Museum (1974), στο Hampshire College (1978), στο Musee d Art Moderne (Παρίσι 1983), στο Neons for the Standtsparkasse (Κολωνία 1993), στο Σταθμό Αμπελόκηποι του Μετρό (Αθήνα 2000), στο Μέγαρο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Αθήνα 2007) The Search (Ελευσίνα 2011) κ.α.
Κορυφαία έργα του θεωρούνται οι σπουδαίοι Πίνακές του, χρωματικοί ή καλυμμένοι από φύλλα χρυσού με λυχνίες χρωματιστού νέον πίσω από τις ακμές των τελάρων, καθώς και οι σειρές «Τοίχοι», «Δωμάτια Διαλογισμού», «Παρεκκλήσια» και «Βιβλία Καλλιτέχνη», όπου ο Αντωνάκος, παρόλο που το αγαπημένο του υλικό ήταν το νέον, ταίριαξε περίτεχνα στα έργα του και άλλα υλικά που χρησιμοποίησε, όπως τσιμέντο, ξύλο, ασήμι και χρυσός.
Το πρώτο του έργο στην Ελλάδα είναι το έργο «Πομπή» στο Σταθμό «Αμπελόκηποι» του Μετρό Αθηνών (2000), για το οποίο είχε δηλώσει : «Στο Σταθμό του Μετρό, ο κόσμος ανεβοκατέβαινε κι’ άρχισα και ‘γώ το ίδιο, να ανεβοκατεβαίνω πολλές φορές τις σκάλες, να περπατάω πέρα δώθε στην αποβάθρα περιμένοντας το τραίνο, να βλέπω τα βαγόνια να έρχονται και να φεύγουν από το σταθμό, να ακολουθώ τους συρμούς ως επιβάτης, ώσπου να καταλήξω στο σχεδιασμό του έργου».
Το 1997 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην μπιενάλε της Βενετίας με το έργο του «Παρεκκλήσι της ουράνιας κλίμακας».
Η τελευταία του δουλειά στην Ελλάδα ήταν το 2011 στο πλαίσιο των «Αισχιλείων» του Δήμου Ελευσίνας, όπου παρουσίασε μια μεγαλειώδη εγκατάσταση με νέον που δημιούργησε και φιλοτέχνησε στο Παλαιό Ελαιουργείο, που τον είχε εντυπωσιάσει σαν χώρος, με τον τίτλο «The Search».
Μια από τις τελευταίες ατομικές εκθέσεις του καλλιτέχνη στην Ελλάδα ήταν το καλοκαίρι του 2007 στην γκαλερί Citronne του Πόρου. Ακολούθησε μεγάλη αναδρομική της δουλειάς του στο Μουσείο Μπενάκη από τον Δεκέμβριο του 2007 μέχρι τον Μάρτιο του 2008, ενώ μια ακόμα έκθεση έργων του διοργανώθηκε στο Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2011 στο πλαίσιο των Αισχυλείων.
Στη Λακωνία έδωσε το παρών και φιλοξενήθηκε στα πλαίσια του φεστιβάλ «Τόπος Διεθνούς Πολιτιστικού, Περιβαλλοντικού και Εικαστικού Διαλόγου» που διοργάνωσε ο Οργανισμός Πολιτιστικής Ανάπτυξης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Λακωνίας (3-5 Αυγούστου 2007) με δράσεις στη Σπάρτη, στο Γεράκι και στη Σελλασία. Εδώ, ο Αντωνάκος είχε την ευκαιρία να επιστρέψει στις ρίζες του και να τιμήσει την καταγωγή του με τη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ.
Συγκεκριμένα οργανώθηκε έκθεση έργων του στην Κουμαντάρειο Πινακοθήκη Σπάρτης τα εγκαίνια της οποίας έγιναν την Κυριακή 5 Αυγούστου παρουσία του καλλιτέχνη. Εκεί ο τ. Δήμος Σμύνους, στην έδρα του οποίου γεννήθηκε ο Αντωνάκος, μαζί με τον Τοπικό Πολιτιστικό Σύλλογο Αγίου Νικολάου «η Βαρδούνια», τίμησαν το συμπολίτη τους και άξιο τέκνο του Ταϋγέτου, όπου του επέδωσαν Περγαμηνή με Τιμητικό Ψήφισμα καθώς και ένα αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας της «Παναγίας της Γιάτρισσας» που είναι Μέγα προσκύνημα και πολιούχος της περιοχής.
Ο καλλιτέχνης πέθανε το Σάββατο 17 Αυγούστου σε ηλικία 87 ετών στη Νέα Υόρκη, όπου η μόνιμη κατοικία του, τρεις μέρες μετά από σοβαρή εγχείρηση στην καρδιά, στην εντατική του νοσοκομείου στο οποίο έγινε η συγκεκριμένη επέμβαση.
Ο Στίβεν Αντωνάκος ήταν παντρεμένος με την Ναόμι Σπέκτορ – Αντωνάκου με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Ευαγγελία. Άφησε στη ζωή και ένα γιο το Θωμά από προηγούμενο γάμο του.
Η κηδεία του έγινε το Σάββατο 31 Αυγούστου στην ορθόδοξη εκκλησία Saint John του Μανχάταν στην 17η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Συμεών Χ. Χατζηχαραλάμπους
