Ήταν Νοέμβριος του 1987. Μόλις πριν λίγους μήνες είχα εκλεγεί Δήμαρχος Σπαρτιατών. Η πόλη ετοιμαζόταν να υποδεχθεί τον Δήμαρχο Collin Hall και αντιπροσωπεία του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης του Brunswick της Αυστραλίας με την οποία επρόκειτο να αδελφοποιηθεί. Μαζί τους και Λάκωνες ομογενείς έχοντας επικεφαλής τον τότε Πρόεδρο της Παλλακωνικής Αδελφότητας Μελβούρνης και Βικτώριας, Κωνσταντίνο Καραβίτη. Όταν πληροφορήθηκα για την παρουσία του, ρώτησα να μάθω γι’ αυτόν. Οι φήμες λοιπόν τον έφερναν σαν έναν «καλόκαρδο και δραστήριο,φωνακλά ομογενή».
Πράγματι σε εκείνη την πρώτη μας συνάντηση, ο Καραβίτης με εκείνον τον ανεπανάληπτο τρόπο που διάθετε από ήρεμος συνομιλητής να μετατρέπεται μεμιάς σε φλογερό, ένθερμο, μερικές φορέα ακόμη και θορυβώδη υποστηρικτή των απόψεων του για την Ελλάδα, την ομογένεια, την Μελβούρνη και την Ορθόδοξη Πίστη μας, φρόντισε να επαληθεύσει τις φήμες που προηγήθηκαν.
Μόνον που εκείνη η πρώτη περιγραφή για τον Καραβίτη ήταν ληψή, μιας και δεν αναφερόταν και στις άλλες αρετές (και δεν ήσαν λίγες), που αναμφισβήτητα διέθετε ο χαρακτήρας του ανδρός. Κάτι που διαπίστωσα από εκείνη την πρώτη μας συνάντηση και που συνεχώς επαναβεβαίωνα μέχρι και την τελευταία φορά που τον είδα τον Σεπτέμβριο του 2012 στην Σπάρτη. Στα 25 χρόνια που μεσολάβησαν οι φορές που βρεθήκαμε από κοντά ήσαν λίγες.Οι τρεις από αυτές στην Μελβούρνη.
Τεράστια η γεωγραφική απόσταση που μας χώριζε. Παρ’όλα αυτά αναπτύχθηκε ανάμεσα μας ένας στενός δεσμός φιλίας,αλληλοκατανόησης και εμπιστοσύνης που εκεί γύρω στο 1995 έγινε ακόμη πιο ιδιαίτερος, όταν βάφτισα τον εγγονό του, τον Κωνσταντίνο Κούτουλα.
Και είναι πράγματι άξιο περιέργειας πως, η τεράστια απόσταση που χώριζε την Μελβούρνη από την Σπάρτη, όχι μόνον δεν έφθειρε τη φιλία μας, αλλά αντίθετα την έκανε ακόμη πιο στέρεη. Λες και τα χιλιάδες μίλια που μας χώριζαν τον ενδυνάμωναν. Κι’όταν περνούσε κάμποσο χρονικό διάστημα χωρίς επαφή, αρκούσε ένα τηλεφώνημα του Καραβίτη για να γεφυρώσει απόσταση και χρόνο.
Η χαρακτηριστική φωνή του, διασχίζοντας την μισή υδρόγειο, άλλοτε σε κρεσέντο κι’ άλλοτε πάλι αβόζο,ρωτούσε διψασμένα να μάθει νέα από την Ελλάδα. Από την Λακωνία. Από την Σπάρτη. Ρωτούσε για ανθρώπους και καταστάσεις. Για πρόσωπα και πράγματα. Για πολιτικούς και πολιτικές. Γιατί ο Καραβίτης μπορεί να ζούσε στην Μελβούρνη, αλλα ανέπνεε και ονειρευόταν ελληνικά. Ονειρευόταν την Λακωνία και την Σπάρτη.
Την Σκάλα το Φιλίσι και το Περιστέρι. Αυθεντικός εκρόσωπος της φυλής μας, μιάς φυλής που εδώ και χιλιάδες χρόνια κληροδότησε στα παιδιά της την αδάμαστη θέληση να ταξιδεύουν στα πέρατα της γης για να γνωρίσουν καινούργιους κόσμους, μπολιάζοντας τους όμως συγχρόνως και με το αέναο και βασανιστικό συναίσθημα του νόστου. Και τέτοιος υπήρξε ο Κωνσταντίνος Καραβίτης. Ο Con για τους Ελληνες και τους Λάκωνες της Μελβούρνης.
Χάρη σ’αυτόν και απ’αυτόν, διδάχτηκα πολλά για την ομογένεια μας στην Αυστραλία. Ηταν ο Καραβίτης που με βοήθησε να ανακαλύψω μια άλλη Ελλάδα, μια άλλη Λακωνία που ζει, δραστηριοποιείται και προοδεύει σε αυτήν την μακρινή αλλά φιλόξενη Ήπειρο χωρίς ποτέ μα ποτέ να λησμονήσει τις πατρογονικές της ρίζες.
Ο Καραβίτης ήταν που μου απόδειξε πως οι Έλληνες αυτής της μακρινής γωνιάς της γής σκέφτονται πιο… ελληνικά από όλους εμάς της μητροπολιτικής Ελλάδας. Ηταν αυτός που με συνόδευσε στους τόπους σύναξης των γέρων ελλήνων εμιγκρέδων για να ακούσω από τα χείλη τους για την εποποιία των πρώτων μεταναστών.
Για τούς Έλληνες και Λάκωνες πιονιέρους που κάτω από δραματικές συνθήκες άνοιξαν τον δρόμο στους επιγενόμενους,δίνοντας έναν τιτάνιο αγώνα για να ριζώσουν στη νέα θετή τους πατρίδα. Κι άκόμη ήταν ο Καραβίτης που με έφερε σε άμεση επαφή με την Νεολαία της Αδελφότητας για να διαπιστώσω με έκπληξη πως όλα τούτα τα παιδιά παρ ότι γεννήθηκαν στην Αυστραλία έμαθαν να τηρούν ήθη και έθιμα ελληνοχριστιανικά που οι παππούδες τους «κουβάλησαν»σαν μοναδική πολύτιμη αποσκευή μαζί τους όταν καταπλεύσανε με το ΠΑΤΡΙΣ πριν πολλά χρόνια σε τούτη μακρινή γωνιά της Υδρογείου.
Ήταν αυτός,που όλα τούτα τα χρόνια της γνωριμίας και του δεσμού μας, με έκανε να νοιώσω περήφανος και συγχρόνως αισιόδοξος για το μέλλον του ελληνισμού και του Λακωνικού στοιχείου της Μελβούρνης.
Γι’αυτό και όταν πληροφορήθηκα την απρόσμενη απώλειά του ένοιωσα κεραυνοβολημένος και ασφαλώς δεν ήμουν ο μόνος. Γιατι ο Καραβίτης με τον ντόμπρο χαρακτήρα που διέθετε και με τον ευθύ τρόπο που πορεύτηκε στη ζωή του, καθιερώθηκε σαν ένα διακεκριμένο μέλος της Λακωνικής Παροικίας της Μελβούρνης. Κι’αυτό του το αναγνώριζαν ακόμη κι’αυτοί που δεν τον «πήγαιναν» επειδή δεν δίσταζε να λέει τα πράγματα με το όνομα τους, δυσαρεστώντας κάποιους.
Γιατι ο Καραβίτης δεν μάσαγε τα λόγια του, κι’αυτό ορισμένοι δεν του το συγχωρούσαν. Αθεράπευτα δεμένος με την Παλλακωνική Αδελφότητα Μελβούρνης και Βικτώριας, μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στην οικογένεια του και στην Αδελφότητα. Αφουγκραζόταν τις αγωνίες της Λακωνικής Παροικίας και ένοιωθε σαν δικά του τα προβλήματα των συμπαροίκων του, πασχίζοντας με όλες τις δυνάμεις που διέθετε να συμβάλει στην επίλυση τους.
Γιατι ποτέ δεν ξέχασε και τις δικές του δύσκολες ώρες όταν νέος, έδινε τον προσωπικό του αγώνα για να επιβιώσει και να καθιερωθεί στο δύσκολο, αυστηρό και απαιτητικό Αγγλοσαξωνικό περιβάλλον της Μελβουρνέζικης Κοινωνίας. Ο Καραβίτης τελικά πριν λίγες μέρες «έφυγε». Πιστεύω ακράδαντα πως «έφυγε» με τον τρόπο που θα διάλεγε και ο ίδιος, αν ήταν στο χέρι του να επιλέξει. «Έφυγε» όρθιος στην Γενική Συνέλευση της αγαπημένης του Παλλακωνικής ανάμεσα σε φίλους και συμπαροίκους, χωρίς να ταλαιπωρηθεί και να ταλαιπωρήσει.
Σε ανθρώπους σαν τον Καραβίτη δεν αρμόζουν λόγια αποχαιρετισμού τετριμμένα. Απλά και μόνον αποχαιρετώντας τον να πω, πως θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που τον γνώρισα και συγχρόνως να διαβεβαιώσω την οικογένεια του πως θα διατηρήσω την μνήμη του ζωντανή και λαμπερή όπως τέτοια υπήρξε και η φιλία που μας συνέδεε για 25 ολόκληρα χρόνια. Ας είναι λοιπόν τούτες οι λίγες γραμμές, εγκώμιο, έστω και πένθιμο, στην μνήμη του .Είναι το μόνο πια που μπορώ να κάνω γι’αυτόν τον αυθεντικό Λάκωνα της Μελβούρνης.
Τον φίλο μου τον Κώστα τον Καραβίτη.
Δημοσθένης Α. Ματάλας
Δικηγόρος – πρώην Δήμαρχος Σπαρτιατών
