Πριν από λίγες μέρες σε μια από τις κορυφές του Ταϋγέτου που τόσο του άρεσε να περπατάει μαζί μου, έχασα έναν μονάκριβο και ανεκτίμητο φίλο.
Πριν από λίγες μέρες εκεί ψηλά στη θέση σέλλα, άφησα ένα κομμάτι της καρδιάς μου, ο μοναδικός τόσο πιστός σύντροφος που είχα ποτέ στη ζωή μου, έμελε να χαθεί από την απερισκεψία και τα ποιο ταπεινά ένστικτα κάποιου συνανθρώπου μου.
Μαζί του πήρε ένα από τα ωραιότερα κομμάτια της ζωής μου, και η ανάμνηση αυτού του χωρίς ιδιοτέλεια φίλου θα με συντροφεύει σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου.
Ήταν ο φίλος μου, το παρέακι μου, που μου κρατούσε συντροφιά σε ατέλειωτες ώρες πεζοπορίας στο άγριο βουνό που η παρέα του μου ‘δινε δύναμη όταν κουραζόμουν και του έδινα κουράγιο όταν ένα πέρασμα, μια διαδρομή ήταν μεγάλη και επικίνδυνη.
Ήταν το φιλαράκι που για περίπου πέντε χρόνια είτε μόνος, είτε με την παρέα κάποιου φίλου, είτε ακόμα και με όλη την ομάδα του ορειβατικού έτρεχε πάντα μπροστά μας, μας έδειχνε το δρόμο, μας αγαπούσε όλους, χωρίς να ζητάει τίποτα.
Ήταν το φιλαράκι, που όταν για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να τον πάρω μαζί μου κύριος λόγο καιρικών συνθηκών τις λίγες φορές που συνέβαινε αυτό, καθόταν σε μια γωνιά και με περίμενε χωρίς να βάλει τίποτα στο στόμα του όλη την ημέρα, περιμένοντας την επιστροφή μου, και μόνο όταν επέστρεφα έφτιαχνε η διάθεση του και μπορούσε ξανά να φάει.
Το φιλαράκι μου λοιπόν αυτό κάποιος που θέλει να λέγεται άνθρωπος, χωρίς πολύ σκέψη μου το στέρυε και γέμισε με ανείπωτο πόνο όχι μόνο την δική μου ψυχή αλλά και πωλών ακόμα ανθρώπων που τον γνώριζαν, που είχαν παίξει μαζί του, που τους είχε αγγίξει και τον είχαν χαϊδέψει.
Γέμισε με ανείπωτο πόνο τόσο την δική μου ψυχή, όσο και την ψυχή των συγγενών μου αλλά και των φίλων, φίλων δικών μου αλλά και φίλων του. Ο Τέρυ έχασε την ζωή του από τη βλακεία ενός ανθρώπου που κάθε χρόνο δολοφονεί με δηλητήριο ότι δεν μπορεί να σκοτώσει με το όπλο του, για να μην απασχοληθούν άδικα όπως έμαθα τα δικά του σκυλιά-εργαλεία κυνηγώντας άχρηστα γι αυτόν θηράματα όπως αλεπούδες αντί λαγούς και άλλα στην επόμενη κυνηγητική περίοδο.
Εγώ και ο Τέρυ όπως και πολλοί ακόμα σαν κι εμένα αγαπούν το βουνό όχι γιατί εκεί υπάρχουν θηράματα, όχι γιατί εκεί κάποιοι μπορούν εκεί να εκτονώνονται πυροβολώντας ότι κινείται, και μερικές φορές ακόμα και ότι δεν κινείται, αγαπούν το βουνό για χιλιάδες άλλους λόγους όπως γιατί τους αρέσει να έρχονται κοντά στη φύση και το μεγαλείο της, να βλέπουν τα πανύψηλα δέντρα να γεμίζουν τα πνευμόνια τους με φρέσκο αέρα, να αγναντεύουν από ψηλά και να αντιλαμβάνονται το πόσο μικρά είναι τα πάντα εκεί κάτω στις πόλεις που ζουν άνθρωποι σαν αυτούς που βλέπουν το βουνό για το κέρδος που θα έχουν από αυτό μετά από μια πετυχημένη κυνηγητική εξόρμηση.
Να νοιώθουν ότι ο προορισμός του ανθρώπου είναι να ακουμπάει τη φύση και να την σέβεται, ο Τέρυ λαχταρούσε να περπατά στο βουνό ώρες ατέλειωτες λαχταρούσε το ανθρώπινο χάδι την επαφή με τους ανθρώπους γι αυτόν ήταν όλοι φίλοι, τους μιλούσε με το βλέμμα του με την ουρά του με ολόκληρό το κορμί του. Τους ένοιωθε όλους φίλους δεν είδε ποτέ με εχθρότητα άνθρωπο, ξέρω πολύ καλά ότι οι άνθρωποι τον είχαν πληγώσει τον είχαν προδώσει, όταν τον βρήκα εγκαταλελειμμένο, σκελετωμένο βρόμικο και εξαθλιωμένο, πριν από χρόνια ήξερα πως ανθρώπινο χέρι τον είχε παρατήσει για να τον ξεφορτωθεί κάπου μακριά από το σημείο που ήταν το σπίτι του. Κι όπως και τότε, έτσι και τώρα, για δεύτερη φορά στην σύντομη ζωή του ανθρώπινο απερίσκεπτο και επικίνδυνα ανεύθυνο χέρι του στερεί το πολυτιμότερο δώρο του θεού, τη ζωή.
Από τότε αυτό το πλάσμα ήταν ότι εγώ γι αυτόν, ένα κομμάτι, ένα μεγάλο κομμάτι από μένα, κοιμόμασταν και ξυπνούσαμε μαζί, η συντροφιά του ήταν για μένα απαραίτητη. Προγραμμάτιζα την ημέρα μου και έκανα σχέδια για την ζωή μου έχοντας τον πάντα μέσα σε αυτά. Για τον ίδιο δε, εγώ ήμουν τα πάντα, ήξερα πολύ καλά ότι δεν θα υπήρχε ζωή γι αυτόν χωρίς εμένα.
ο Τέρυ ήταν ο «γιός μου». Έτσι τον έλεγα, ίσως για κάποιους είναι πολύ βαριά κουβέντα όμως εγώ σκέπτομαι αν τα παιδία αυτών των κάποιων τρέφουν την ίδια ανιδιοτελή αγάπη για τους ίδιους, μέσα στα μάτια του ζωντανού μου έβλεπα ότι βλέπει ό άνθρωπος που τόσο επιπόλαια και απερίσκεπτα τον πήρε από κοντά μου στα μάτια των παιδιών του.
Ο Τέρυ ήξερε και τι σκεπτόμουν και τι ήθελα και πως ένοιωθα, άραγε πόσα παιδιά, πόσοι σύζυγοι σαν αυτού που τόσο αδιάφορα για της συνέπειες της πράξης του μου τον στέρησε μπορούν να κάνουν το ίδιο;
Η ζωή το θείο δώρο που δίνει ο θεός σε όλα του τα πλάσματα είναι εξίσου πολύτιμη είναι εξίσου ιερή και κανένας μα κανένας δεν έχει δικαίωμα να την στερεί ‘άδικα από κανένα ζωντανό πλάσμα του κόσμου.
Όμως μαζί με όλα όσα έμαθα με τον Τέρυ ήταν ο τρόπος να δίνεις απέραντη αγάπη, και η προσπάθεια να κατανοήσεις τους πάντες, ανάμεσα σε αυτά που ένοιωσα ήταν να κατανοώ και να συγχωρώ και ενώ θα έπρεπε να έχω ένα βαθύ μίσος για τον υπαίτιο του χαμού της ευτυχίας μου, μετά από τις πρώτες ημέρες της οργής δεν νοιώθω τίποτα άλλο παρά μόνο θλίψη, θλίψη και οίκτο γι αυτόν που σκότωσε το ποιο αθώο πλάσμα που γνώρισα ποτέ, θλίψη γιατί αυτός ο άνθρωπος ποτέ του δεν θα πάρει αυτό που μου πρόσφερε εμένα η ψυχή που τόσο άδικα δολοφόνησε, γιατί ποτέ του δεν θα νοιώσει συναισθήματα σαν αυτά που μου πρόσφερε και με έκανε να νοιώσω ο Τέρυ.
Στην αρχή σκέφτηκα για να προσπαθήσω να μειώσω τον πόνο να ξεχάσω όσα μου θύμιζαν αυτό το ανεκτίμητο πλάσμα που όμοιό του δεν είχα συναντήσει ως τώρα στη ζωή μου, όμως τώρα καταλαβαίνω ότι είναι πολύ ποιο σημαντικό να κρατήσω μέσα στην ψυχή μου το μεγαλείο της ανιδιοτελούς αγάπης που τόσο απλόχερα μου πρόσφερε το φιλαράκι μου.
Να μην ξεχάσω ούτε ένα λεπτό από τη ζωή που ζήσαμε μαζί σαν δυο φίλοι που χωρίς κανένα συμφέρον του ενός από τον άλλον ενώσαμε τις ζωές μας για μια πενταετία.
Σκέφτηκα ακόμα να μην αντιδράσω με έναν τρόπο σαν αυτόν, μπας και κακοκαρδίσω τους φίλους μου τους κυνηγούς, και όσους στην πραγματικότητα δεν αγαπούν τίποτα στη ζωή τους, μετά ώμος αποφάσισα ότι το οφείλω στον φίλο μου και στο κάτω-κάτω ας μην είμαστε όλοι ίδιοι ρε αδελφέ, ας υπάρχουν κι ας ακούγονται κι αυτοί που το ζωντανό τους δεν είναι εργαλείο που το χρησιμοποιούν και του συμπεριφέρονται ως τέτοιο, αλλά πολλά παραπάνω, φίλος ανεκτίμητος, αναντικατάστατος, ένα μεγάλο κομμάτι της ύπαρξης τους.
Κι αν συνάνθρωπε διαβάσεις κάποτε αυτές τις γραμμές και αν ακόμα δεν μπορείς κατανοήσεις τον πόνο που προκάλεσες σε αρκετούς άλλους ανθρώπους με την πράξη σου, μάθε ότι το βουνό ανήκει σε όλους και αν μπορεί ο Τέρυ να προσφέρει κάτι ακόμα με την θυσία του σε όλους μας φιλόζωους, και μη, είναι να μπορέσει έναν έστω μόνον έναν άνθρωπο σαν και σένα να σε πείσει να αγαπήσεις κάθε ζωντανό πλάσμα σε τούτη τη πλάση, γιατί μέσα από την αγάπη προς στα ζώα περνάει η ικανότητα να αγαπήσουμε τους ανθρώπους, την οικογένεια μας και ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό.
Συνάνθρωπε την επόμενη φορά που τα αιμοβόρα ένστικτά σου θα σε ωθούν στο να σκορπίσεις αδιάκριτα το θάνατο σε ότι ζωντανό επιλέγει να ζει στο σπίτι του, το βουνό, ξόδεψε ένα λεπτό και λίγο από την φαιά ουσία σου για να φανταστείς ποιες μπορεί να είναι η συνέπειες της πράξης σου να καμουφλάρεις με τροφή για ζώα αμπούλες κυανίου οπουδήποτε, πόσο μάλλον σε χαρτογραφημένο μονοπάτι του Ταϋγέτου (γνωρίζω πολλούς ορειβάτες, και μη που παίρνουν μαζί τα παιδιά τους σε τέτοια σημεία), φαντάσου με τα μάτια του μυαλού σου τον ποιο καλό σου φίλο με το παιδάκι του, το παιδί σου ή το εγγονάκι σου ή το φιλαράκι άνθρωπο η ζώο του εγγονού σου, να ανεβαίνει μια βόλτα στο βουνό σε σημείο που εσύ ή κάποιος σαν κι εσένα έχει σκορπίσει το θάνατο κι αυτό το μικρό παιδάκι που γνωρίζει τώρα τη ζωή και του αρέσει να περιεργάζεται και να βάζει στο στόμα ότι αγγίζουν τα χεράκια του να τινάζεται σφαδάζοντας και σε δευτερόλεπτα να φεύγει από την ζωή τόσο άδικα.
Πάγωσε αυτή την εικόνα στο μυαλό σου… και όσο και αν νομίζεις ότι αυτά δεν γίνονται, σκέψου ότι τα ποιο απίθανα σενάρια τα γράφει ή ίδια η ζωή.
Στο φίλο μου Τέρη…
Καρύδης Θόδωρος
Υ.Γ. Ευχαριστώ τον ορειβατικό σύλλογο Σπάρτης για την συμπαράσταση και αντιλαμβάνομαι ότι το σοκ και η συντριβή τους από το συμβάν δεν τους επέτρεψε να βρουν κάποιο λόγο για μια μικρή έστω ανακοίνωση, αναφορικά με το γεγονός που διαδραματίστηκε στην είσοδο χαρτογραφημένου ορειβατικού μονοπατιού και κατά την διάρκεια προγραμματισμένης πορείας του συλλόγου.
