«Νιώθω για σε, πατρίδα μου, στα σπλάχνα χαλασμό». Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1829-1879, Εθνικός ποιητής.
Σήμερα, στους «πρόποδες» του 2015, με την ανθρωπότητα να διέρχεται την εποχή της τρισδιάστατης τεχνολογίας και ν’ απολαμβάνει το μέγιστο των δυνατοτήτων της, σήμερα που το εξωτερικό περιτύλιγμα λάμπει, αλλά το εσωτερικό, εντούτοις, αναδύει μια ανυπόφορη μυρωδιά σήψης και ναφθαλίνης, σήμερα λοιπόν, το γνωμικό του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη φαντάζει πιο επίκαιρο, αλλά και πιο αληθινό από ποτέ.
Χαλασμός στα σπλάχνα και την ψυχή κάθε πραγματικού Έλληνα, κάθε γνήσιας Ελληνίδας, μια αίσθηση πίκρας και πατριωτικής ορφάνιας, αποκαΐδια ενός πεφωτισμένου πολιτισμού, δεκανίκια και πατερίτσες ως δανεική μορφή υποβοήθησης για να σταθεί στα πόδια του -μόλις και μετά βίας- ένα μικρό, πλην στιβαρό και λαμπρό Έθνος, τη λάμψη του οποίου, γείτονες χώρες, αλλοεθνείς φίλοι κι εχθροί, εταίροι και μη …ζήλεψαν μέχρις εσχάτων!
Από το 1974 κι εντεύθεν, οπότε σηματοδοτήθηκε η κρίσιμη ιστορική καμπή της μεταπολίτευσης, η χώρα άρχισε να παραπαίει και να πλέει σαν καράβι ακυβέρνητο σε μακρινούς ωκεανούς με πυξίδα ένα άγνωστο ή καλύτερα κάποιο ανύπαρκτο νηολόγιο. Η κατηφορική κλίση που ακολουθήθηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, οι λανθασμένες και κακές πολιτικές επιλογές, η αδιέξοδη και επώδυνη για τη σημερινή Ελλάδα, ασυδοσία και δημοκρατική «ασυλοαναρχία» των τελευταίων σαράντα ετών, προσέφερε βεβαίως μια «μεγάλη» ζωή στους τότε ανυποψίαστους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι ωστόσο καλούνται τώρα να πληρώσουν οι ίδιοι το τίμημα για τη συστηματική κακοδιοίκηση της χώρας.
Ορθώνουν μπροστά μας ένα δίλημμα: Ξεπούλημα ή πτώχευση; Μα για ποια πτώχευση μιλάτε; Για ποιον κίνδυνο; Για ποια χρεωκοπία; Την υφιστάμενη; Γιατί μας βάζετε να επιλέξουμε ανάμεσα στην πείνα και την πείνα; Αφού η κατεύθυνση στην οποία μας έχετε οδηγήσει αποτελεί, πλέον, μονόδρομο. Ξεπουλήσατε τα πάντα ελαφρά τη καρδία. Κι αυτό το ξεπούλημα δυστυχώς δεν έχει σταματημό. Συνεχίζεται αποφασιστικά και με αμείωτους ρυθμούς μέχρι το τέλος. Και ποιος ορίζει τελικά αυτό το τέλος; Και ποιες θα είναι οι συνέπειες αυτού του μαύρου τέλους; Αναλογίστηκε ποτέ κανείς; Ή απλώς σταυρώνουμε τα χέρια και περιμένουμε την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος για να ενεργοποιηθεί η «ακρωτηριασμένη» ευφυΐα και οξυδέρκεια της φυλής μας προκειμένου ν αντιδράσουμε;
Οξυδέρκεια βαθμού στοιχειώδους, οξυδέρκεια τέτοια, ώστε να μπορούμε ν’ αντιλαμβανόμαστε τα αυτονόητα και να πράττουμε τα δέοντα. Οξυδέρκεια τόση, ώστε μετ’ αρκούσης ευστοχίας να είμαστε σε θέση να ερμηνεύουμε με διαύγεια και καθαρότητα πνεύματος τα όσα βομβαρδιστικά δεχόμαστε από τους «σωτήρες» μας.
Το άκρως «συνταγματικό» φαινόμενο επιβολής κι άλλων δυσβάστακτων μέτρων έχει αποκτήσει, πια, μορφή χιονοστιβάδας. Αλήθεια, για ποιο λόγο επιβάλλουν με τόσο «δημοκρατικό» και «νόμιμο» τρόπο νέα μέτρα; Για να βελτιωθεί η κακή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας; Για τις ανάγκες της ορθολογικής διαχείρισης του δημόσιου χρέους μήπως; Ή για την ελαχιστοποίηση (ας γελάσω κάπου εδώ) κι εν συνεχεία την πραγμάτωση του άπιαστου ονείρου αποπληρωμής των δανείων μας;
Και τώρα που το σκέφτομαι…από το 2010 ακούω τους κυβερνώντες αυτού του τόπου να μιλούν για θυσίες του ελληνικού λαού που «πιάνουν τόπο». Πού το είδατε γραμμένο εσείς καλοί μου άνθρωποι, ότι οι απανωτές θυσίες που υποβάλλεται ο ελληνικός λαός απέφεραν θετικά αποτελέσματα; Και τώρα που το ξανασκέφτομαι βαθύτερα, γνωρίζει κανείς από εσάς την έννοια της λέξης «θυσία»; Η θυσία αγαπητοί φίλοι είναι μια έννοια που περιλαμβάνει την εθελούσια – οικειοθελή ενέργεια, πρόθεση ή διάθεση.
Είδατε εσείς κανέναν συμπολίτη σας να συναινεί στην κατάφωρη αδικία της περικοπής μισθών και συντάξεων; Ρωτήσατε κανέναν αν θέλει να θυσιαστεί; Ή μήπως περίμεναν κιόλας οι δανειστές μας να δουν εμάς τους Έλληνες να κυκλοφορούμε στους δρόμους και τα πεζοδρόμια χαμογελαστοί, γιατί τάχα τα μέτρα αυτά λειτούργησαν ως «μάννα εξ’ ουρανού» και μας έσωσαν; Και τελικά τι απέγιναν οι θυσίες του Έλληνα πολίτη; Αυτού του πολίτη, του τελευταίου τροχού της αμάξης, που δε φέρει καμία απολύτως ευθύνη για το σημερινό κατάντημα της χώρας μας;
Γιατί αναβιώνει αυτή τη στιγμή και πάλι το σενάριο ολοσχερούς πτώχευσης και χρεωκοπίας; Γιατί κύριοι; Πού πήγαν τα χρήματα από τις περικοπές που μας κάνατε; Πού πήγαν τα έσοδα από τους φόρους, τα χαράτσια, τον ΕΝΦΙΑ, κλπ, κλπ, κλπ;
Βαρέθηκα να σας ακούω και να σας βλέπω στην τηλεόραση. Βαρέθηκα τον εμπαιγμό και την κοροϊδία σας. Βαρέθηκα να σας βλέπω να «κλαυθμυρίζετε» στα παράθυρα των Μ.Μ.Ε. και να υποκρίνεστε με περισσό θράσος ότι τάχα ενδιαφέρεστε για το καλό αυτού του τόπου και για τους Έλληνες πολίτες, εσείς που με την ψήφο σας, οδηγείτε στο κλείσιμο μια μικρομεσαία επιχείρηση, στη στέρηση βασικών αναγκών των συμπατριωτών σας κι εν τέλει στην καταστρατήγηση του θεμελιώδους δικαιώματος της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Με μια μόνο ψήφο σας εξωθείτε τη χώρα στην εξαθλίωση, την ένδεια και τη δυστυχία.
Εδώ και τέσσερα χρόνια, αναμασάτε όλοι σας, ωσάν «καλοκουρδισμένα ρομποτάκια» την ίδια «καραμέλα». Έχουμε μάθει απ’ έξω τους διαπρύσιους λόγους που κηρύττετε, έχουμε απηυδήσει από τα κούφια και ανούσια λόγια σας, τα οποία κάθε άλλο παρά ωφέλησαν τη χώρα.
Όλοι οι Έλληνες πολίτες γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Ελλάδα διέρχεται τη δυσκολότερη οικονομική συγκυρία των τελευταίων ετών. Ισχυρίζεστε ότι επιστρατεύοντας όλες σας τις δυνάμεις, πασχίζετε να επαναφέρετε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης. Πριν από λίγο καιρό δεσμευόσασταν δημοσίως ότι δεν θα παίρνατε πρόσθετα μέτρα λιτότητας, αλλά θα αξιοποιούσατε τις έως τότε δομικές μεταρρυθμίσεις, που θα επέφεραν θετικά δημοσιονομικά αποτελέσματα. Αλήθεια, πού είναι οι θετικές επιδόσεις και η ανάπτυξη; Πού είναι τα σημάδια εξέλιξης και προόδου;
Η υπομονή του ελληνικού λαού και οι αντοχές του κάθε μέρα εξαντλούνται όλο και πιο πολύ, ενώ την ίδια στιγμή οι ιθύνοντες επιμένουν να μιλούν για πρωτογενές πλεόνασμα, σταδιακή ανάκαμψη κι έξοδο από το μνημόνιο. Κανείς δεν εφησυχάζει πια στο άκουσμα των εξαγγελιών αυτών. Κι αυτό το παραμύθι περί πλεονάσματος, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα λογιστικό τερτίπι, γιατί σε αντίθετη περίπτωση πραγματικού πλεονάσματος, η χώρα δεν θα χρωστούσε σε κανέναν, είτε είναι ιδιώτης, είτε είναι φορέας, είτε είναι συνταξιούχος που περιμένει επί σειρά ετών την καταβολή του εφάπαξ του και τα μερίσματα των ταμείων, είτε…, είτε…, είτε…
Συμπέρασμα; Το μέλλον προδιαγράφεται αβέβαιο. Αυτή η αβεβαιότητα κατατρώγει τις σάρκες των Ελλήνων πολιτών, που βλέπουν τα παιδιά τους να παίρνουν κατά κύματα το δρόμο της ξενιτιάς.
Φταίει το σύστημα τελικά; Ή μήπως φταίμε εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες, οι πατριώτες, που σταθήκαμε ανήμποροι να φωνάξουμε και πάλι αυτό το ιστορικό «ΟΧΙ» στο ξεπούλημα και τον ξεπεσμό της πατρίδας;
Κλείνοντας, έρχεται στο μυαλό μου ξανά και ξανά μια φράση που αντίκρισα τις προάλλες στον ξεθωριασμένο τοίχο μιας επισφαλούς και εγκαταλελειμμένης κατοικίας. Μια φράση, της οποίας ο «απόηχος» και η θέαση παρεισφρέει σε κάθε αληθινή ψυχή, μια φράση μεστή νοήματος και σημασίας, που καταφέρνει να συμπυκνώνει ένα συνονθύλευμα θυμού και θλίψης. Μια φράση, εν κατακλείδι, που φέρνει στην επιφάνεια ακόμα και τα πιο κρυμμένα πατριωτικά συναισθήματα ενός παιδιού, ενός εφήβου, ενός νέου, ενός εργαζομένου, ενός γονέα, ενός ηλικιωμένου, ενός αληθινού Έλληνα…: «Τι ξεφτίλα να σου χαλάνε το όνειρο κι εσύ να τους αφήνεις»…
Νεκταρία Λυμπέρη
