Αν σας ρωτούσαν αν είσαστε φιλόζωος τι θα απαντούσατε; Πιστεύουμε πως η συντριπτική πλειοψηφία θα απαντούσε ότι είναι! Αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία ΔΕΝ γνωρίζει τι σημαίνει φιλόζωος.
Ο φιλόζωος στην αρχαία Ελλάδα, ήταν αυτός που αγαπούσε υπερβολικά τη ζωή του και αλλιώς τον ονόμαζαν μικρόψυχο ή και δειλό. Όλα αυτά μέχρι κάπου στα 1900, που κάποιοι για να το αλλάξουν αυτό, έδωσαν άλλη έννοια στη λέξη αυτή. Φιλόζωος ονομάζεται, αυτός που αγαπά τα ζώα! Λάθος όμως, γιατί αυτός που αγαπά τα ζώα είναι ζωόφιλος! Η λέξη φίλος είναι το θετικό φορτίο στην Ελληνική γλώσσα.
Είτε έτσι, είτε αλλιώς όμως, αυτοί που αγαπούν τα ζώα, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες:
Α) Σε αυτούς που αγαπούν τη ζωή των ζώων και
Β) Σε αυτούς που αγαπούν τα ζώα.
Τι θέλουμε να πούμε;
Στην πρώτη περίπτωση ανήκουν αυτοί που αγαπούν πραγματικά τη ζωή των ζώων, δεν τρέφονται με ζωική σάρκα και σε καμιά περίπτωση δεν έχουν εξαρτώμενο ζώο στην ιδιοκτησία τους (εκτός και το περιθάλπουν), ενώ όταν τους δίνεται η ευκαιρία, θα προστατέψουν ένα ζώο.
Στη δεύτερη περίπτωση ανήκουν αυτοί που αγαπούν το ζώο για την τροφή που μας δίνει, για την ομορφιά του, τη συμπεριφορά του κλπ. Σε αυτή την κατηγορία ο φιλόζωος μπορεί να έχει στην ιδιοκτησία του υπό την εξάρτησή του, τουλάχιστον ένα ζώο, είτε αυτό είναι σκύλος, είτε καναρίνι, είτε κατσίκα. Εδώ η αγάπη για τη ζωή του ζώου, δεν είναι δεδομένη.
Βεβαίως αυτά απασχολούν τους «καθωσπρέπει» ανθρώπους, που δεν έχουν να κάνουν τίποτε άλλο στη ζωή τους, από το να ασχολούνται με πράγματα που τους γεμίζουν την άδεια τους ζωή, και να ψάχνουν το νόημα αυτής. Αυτά συμβαίνουν σε πλούσιες χώρες που ο πολιτισμός έχει προχωρήσει, εφόσον το οικονομικό πρόβλημα δεν υπάρχει και οι βασικές τους ανάγκες έχουν λυθεί.
Εδώ στην Ελλάδα και πιο κοντά στη Σπάρτη όμως, πόσο νομίζετε μας αγγίζει η λέξη φιλόζωος ή ζωόφιλος όταν σιγά σιγά εμφανίζονται συνάνθρωποι, που δεν έχουν να φάνε; Όταν σκυλιά, γατιά και άνθρωποι ψάχνουν στους σκουπιδοτενεκέδες για φαγητό;
Σε μια ανεπτυγμένη χώρα, η κυρία που κουνώντας τα οπίσθιά της βγάζει το σκυλάκι της στο δρόμο να ξεσκάσει, πέραν του ότι έχει λύσει το οικονομικό της πρόβλημα και δεν έχει τίποτε καλύτερο να κάνει στην ανιαρή της ζωή, κουβαλά και μια σακούλα, για τα περιττώματα του αγαπημένου της «δούλου».
Εδώ στη Σπάρτη πέραν του ότι η κάθε φιλόζωη κυρία ή και κύριος, μπορεί να βγάλει το σκύλο του για βόλτα και να κάνει την ανάγκη του όπου να ναι χωρίς πρόστιμο, όταν σφίξουν τα πράγματα οικονομικά, θα τον αμολήσει όπου να ναι μακριά της, ή μακριά του, γιατί δεν θα έχει να του προσφέρει τις εκατοντάδες κιλά κρέας άλλου ζώου για να τραφεί.
Αυτοί είναι οι φιλόζωοι της… πλάκας!!!
Αλλιώς με ποιο τρόπο γέμισε η Σπάρτη με αδέσποτα σκυλιά; Και ξέρετε, οι νόμοι που επικαλούνται μερικοί φιλόζωοι, αλλάζουν ανάλογα με τις ανάγκες των ανθρώπων που τους δημιουργούν. Πριν κάποια χρόνια ο νόμος έλεγε για τις πολυπληθείς τότε αλεπούδες στην Ελλάδα, ότι όποιος σκοτώσει μια αλεπού και φέρει στο αστυνομικό τμήμα το δεξί της πίσω πόδι, θα αμειφθεί με 5 δραχμές. Σήμερα ο νόμος λέει ότι αν κάποιος σκοτώσει ασκόπως ένα ζώο, πάει φυλακή. Αύριο αν γεμίσουν οι πόλεις με αδέσποτα σκυλιά που θα επιτίθενται στους ανθρώπους, τι θα λέει ο νόμος;
Έτσι βγάζουμε το συμπέρασμα, ότι γι αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Σπάρτη, ευθύνονται οι φιλόζωοι που το παίζουν ζωόφιλοι.
Τα παραπάνω είναι μόνο τροφή για σκέψη, που αν κατανοηθούν σωστά και όχι όπως θέλουν είτε από το ένα στρατόπεδο, είτε από το άλλο, τότε μπορεί τα συμπαθή σε κάποιους τετράποδα να τη γλιτώσουν, τουλάχιστον από τις φόλες.
