Πρόσφατα βρισκόμασταν σε μια καφετέρια της Σπάρτης. Άθελά μας παρακολουθήσαμε μια σκηνή που έχει ως εξής. Δύο εργολάβοι πάνε στη σερβιτόρα και της λένε ότι θέλουν καφέ σε πλαστικό, για να τον πάρουν και να φύγουν.
Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο καφές για έξω σε πλαστικό ποτήρι, κοστίζει σχεδόν τη μισή τιμή από το να καθίσεις στο κατάστημα, βάση των τιμοκαταλόγων σχεδόν στην πλειοψηφία των καταστημάτων αυτού του είδους.
Οι δύο εργολάβοι λοιπόν πήραν αυτό που ζήτησαν, το πλήρωσαν και προς έκπληξή μας αντί να φύγουν, έκατσαν σε ένα τραπέζι. Στο τραπέζι έμειναν περίπου 45 λεπτά και αφού συζήτησαν ότι ήθελαν και μάλιστα βροντόφωνα, οπότε θέλαμε δε θέλαμε καταλάβαμε ότι πρόκειται για εργολάβους και μάλιστα αυτούς που ασχολούνται με σωληνώσεις, ήπιαν όλο τον καφέ τους και έφυγαν αφήνοντας τα σκουπίδια τους, στο τραπέζι που καθόντουσαν.
Οι ιδιοκτήτες της καφετέριας φάνηκαν εκνευρισμένοι με αυτό που συνέβη, αλλά δεν είπαν κάτι!
Όμως ένας πελάτης που είδε αυτό που έγινε είπε στη σερβιτόρα, «παρακαλώ τον καφέ που πίνω να μου τον βάλετε σε πλαστικό ποτήρι, να μου τον φέρετε στο τραπέζι μου και να πληρώσω τα μισά χρήματα».
Με λίγα λόγια η «μαγκιά» των εργολάβων, έγινε πρόβλημα άλλου πελάτη, που τώρα ήθελε δεν ήθελε απέκτησε πρόβλημα και ο ιδιοκτήτης με τον πελάτη που αισθάνθηκε «κορόιδο»!!!
Αυτό το παράδειγμα το αναφέρουμε ως τροφή για σκέψη, ώστε να συνειδητοποιήσουμε πως υπάρχουν άνθρωποι που δε σέβονται τους κανόνες λειτουργίας της οικογένειας, της δουλειάς τους, μιας άλλης δουλειάς και αφού έχουν μάθει έτσι εν τέλη και του κράτους.
Αν αυτοί οι εργολάβοι «εξαπάτησαν» στα μάτια μας έτσι μια επιχείρηση, ως εργολάβοι δεν θα εξαπατήσουν το δημόσιο φορέα που γι αυτόν δουλεύουν; Δηλαδή όλους εμάς που πληρώνουμε τους φόρους μας;
Και βεβαίως δεν είναι μόνο αυτοί που δε σέβονται τους κανόνες μιας επιχείρησης, αλλά και πολλοί άλλοι, σύμφωνα με αυτά που ακούσαμε.
Στο ίδιο θέμα υπάρχουν και αυτοί που κάνουν λόγο για ανοχή. Δηλαδή, «ε πήρα τον καφέ μου σε πλαστικό, περίμενα στο κατάστημα το ραντεβού μου μισή ώρα αλλά κάτι του έτυχε και δεν ήρθε, οπότε τι να κάνουμε, ήπια τον καφέ στο κατάστημα και έφυγα! Ανθρώπινο δεν είναι;».
Οκ. ανθρώπινο είναι. Όπως ανθρώπινο είναι να γεμίζει το κατάστημα με όλους τους πελάτες του ζητώντας τον καφέ τους σε πλαστικό και ο καθένας να έχει μια αντίστοιχη δικαιολογία. Όταν κάποιος κάνει μια παράβαση του ΚΟΚ όσες δικαιολογίες και να πει στον τροχονόμο, είναι παράβαση και θα πληρώσει πρόστιμο. Έτσι δεν είναι;
Γιατί να μην συμβαίνει και στην καθημερινότητα μας, να τηρούνται οι κανόνες; Ξέρετε πόσα προβλήματα θα είχαμε λύσει αν ο κάθε άνθρωπος σεβόταν τον συνάνθρωπό του; Προσπαθήστε να τηρήσετε τους κανόνες της κοινωνίας μας, και θα δείτε ότι γίνεται συνήθεια και λύνει πολλά προβλήματα, ακόμα και ασήμαντα όπως το παραπάνω.
