Και φθάνοντας αισίως κοντά στην ηλικία των 30 (σοκ και δέος στη σκέψη κυρίως για το θηλυκό φύλο) έρχεσαι αντιμέτωπος, -η για πρώτη φορά με τη σκληρή πραγματικότητα. Όχι, μη φανταστείς τίποτα κοσμογονικές αλλαγές… Απλώς τώρα συστήνεσαι επιτέλους με τη ζωή, ανακαλύπτοντας το αληθινό της πρόσωπο κι όχι αυτό που ονειρικά είχες πλάσει έως τώρα στη ζωηρή κατά τ’ άλλα φαντασία σου (!)
Τώρα, λοιπόν, οδεύοντας στα πρώτα… άντα δε σημαίνει φυσικά ότι μεγάλωσες – αλλοίμονο… Απλώς τώρα έρχεται η ώρα του επαναπροσδιορισμού του «εγώ» σου, της ταυτότητάς σου, της ίδιας σου της ύπαρξης. Τώρα αρχίζεις να «προσγειώνεσαι», τώρα αρχίζεις να γνωρίζεις και ν’ ανακαλύπτεις βαθύτερες πτυχές του εαυτού σου, που ούτε καν πίστευες ότι υπάρχουν. Είναι, εν πολλοίς, η στιγμή της μετάβασης και της υπέρβασης, είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων… Γι’ αυτό άλλωστε η ηλικία των 30 είθισται να συνοδεύεται από σημαντικές αλλαγές και δικαιολογημένα φέρεται ν’ αποτελεί ορόσημο στη ζωή ενός ανθρώπου.
Τώρα, φίλη μου (μιας και απευθύνομαι πιο πολύ σε σένα) ξέρεις πως τα γενέθλιά σου δεν είναι το γεγονός της χρονιάς, ούτε αυτή η «ουάου» κατάσταση που περίμενες εναγωνίως κάθε χρόνο, προκειμένου να ξεφαντώσεις μαζί με τις κολλητές σου. Μη σου πω κιόλας ότι δε σε ευχαριστεί και τόσο να γιορτάζεις την αύξηση του αριθμού της ηλικίας σου και κατ’ επέκταση την εμφάνιση των πρώτων σημαδιών μετάβασης από την απόλυτη νεότητα στην προ-ωρίμανση.
Τώρα γνωρίζεις ότι από κορίτσι γίνεσαι γυναίκα και ναι, είσαι πλέον γυναίκα! Τώρα έχεις άλλες προτεραιότητες, άλλους στόχους, άλλες κατευθύνσεις. Τώρα το να τραβήξεις, επί παραδείγματι, μια «σέλφι» -όχι ότι δεν το κάνεις- αλλά να, σου μοιάζει και λίγο αστείο μωρέ, γιατί είπαμε, μεγάλωσες, δεν είσαι πλέον κοριτσάκι…
Τώρα η ιδέα του να ξενυχτήσεις σε κάποιο «κλαμπ», ούσα όρθια για δυο – τρεις – τέσσερις ώρες και το κυριότερο στηριζόμενη μετά βίας και ακροβατώντας πάνω στις δωδεκάποντες γόβες σου, ω Θεέ μου, σου φέρνει σκέτη απελπισία. Άσε που νυστάζεις από τις 12! Ποια; Εσύ! Εσύ που στα φοιτητικά σου χρόνια ξενυχτούσες διασκεδάζοντας μέχρι την ανατολή του ηλίου και που, ειρήσθω εν παρόδω, η ανεμελιά των ημερών εκείνων είναι κάτι που σήμερα σου λείπει πολύ…
Τώρα, λοιπόν, φίλη μου, η επαγγελματική σου αποκατάσταση αντιλαμβάνεσαι ότι προσεγγίζει ένα ικανοποιητικό (κουτσά – στραβά έστω) επίπεδο και πρέπει επιτέλους να περάσεις κι εσύ στο επόμενο στάδιο, ναι καλά κατάλαβες, αυτό της δημιουργίας, όπως πολύ πιθανόν έχουν περάσει και πολλές εκ των συμμαθητριών σου. Το μητρικό σου ένστικτο, βλέπεις, δεν αρκείται πλέον στην αφύπνιση του βιολογικού σου ρολογιού, αλλά μπορώ να σε διαβεβαιώσω -μιλώντας εξ’ ιδίων τουλάχιστον- ότι ταράζει συθέμελα τις ορμόνες σου σαν θηριώδες σκαπτικό μηχάνημα, μήπως και καταφέρει επιτέλους να σε ενεργοποιήσει!
Άσ’ τα να πάνε σου λέω… Τώρα που το σκέφτομαι βαθύτερα, θα έχεις διαπιστώσει, επίσης, ότι αυτό το νεανικό μικρόβιο της επανάστασης – εξέγερσης ή και άρνησης ακόμη των στερεότυπων, προτύπων και λοιπών παρεμφερών κοινωνικών καταστάσεων και συνθηκών, που απαιτούν μια αταλάντευτη ισορροπία, ευταξία και ομαλότητα, ακολουθεί πια μια τόσο φθίνουσα πορεία, που σε έχει μεταφέρει πριν καλά καλά το καταλάβεις στον απόλυτο αντίποδα. Στο στάδιο του γενικότερου ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ! Ναι, ναι, αυτή η άγνωστη μέχρι πρότινος για σένα λέξη, τώρα κατακλύζει πλέον την καθημερινότητά σου! Συμβιβασμός και μάλιστα… πολυεπίπεδος! Τι εννοώ; Συμβιβασμός σε επίπεδο οικογενειακό! Διαπροσωπικό! Επαγγελματικό! Ηλικιακό! Εμφανισιακό! Κοινωνικό! Πω πω δέος! Παντού συμβιβασμός!!!
Θες να πω κι άλλα; Πλησιάζοντας τα τριάντα, καλή μου φίλη, διαπιστώνεις μετά από ώριμη πλέον σκέψη και περισυλλογή ότι η μοναδική, η αληθινή, η γνήσια φίλη, η κολλητή σου, αυτή που δε θα σε προδώσει ποτέ και για κανένα λόγο, είναι μόνο η μητέρα σου. Καμία άλλη! Κι ας είχες κάνει μαζί της ομηρικούς καυγάδες κατά τα προηγούμενα χρόνια με αποκορύφωμα, βεβαίως, την επώδυνη περίοδο της εφηβείας σου. Και ήρθε, λοιπόν, η στιγμή, που η μόνη σκέψη που τριγυρίζει μέσα στο μυαλό σου μετά από όλα αυτά τα «χαστούκια» που έφαγες και που συνεχίζεις να «τρως» βγαίνοντας στη ζούγκλα, που οι άνθρωποι πεισματικά και εξωραϊσμένα εξακολουθούν ν’ αποκαλούν κοινωνία, είναι η εξής: «τελικά είχε δίκιο η μαμά»… Ε, ναι, λοιπόν, είχε δίκιο η μαμά!!!
Έτσι είναι η ζωή όμως. Και μπορεί να μην είναι για πάντα γεμάτη βεγγαλικά και πυροτεχνήματα, αλλά δεν παύει να είναι θείο δώρο και μάλιστα το πολυτιμότερο όλων! Εξάλλου, όσο πιο βαθιές είναι οι πληγές, τόσο πιο όμορφες και δυνατές είναι οι ψυχές! Κι όσο για την ηλικία σου…μην ανησυχείς. Καμιά ηλικία δε χαρακτηρίζει τον άνθρωπο, απλώς τον προσδιορίζει μέσα στο χωροχρόνο του σύμπαντος και του άπειρου.
Όσο χρονών κι αν είσαι, ό,τι κι αν είσαι, όπως κι αν φαίνεσαι, μην απολογείσαι για τίποτα, ποτέ και σε κανέναν! Δε χρειάζεται… Άλλωστε κανείς δεν ακούει… Ζήσε τις στιγμές, απόλαυσε την ηλικία που έχεις, όποια κι αν είναι αυτή γιατί είναι μοναδική και συμφιλιώσου μαζί της, διότι αυτή σε οπλίζει με δύναμη και σοφία, ώστε να συνεχίσεις «αλώβητος, -η» το ταξίδι σου…
Τέλος, ζήσε τη ζωή σου στο έπακρο! Ζήσε όπως εσύ επιθυμείς, έστω κι αν πρέπει κάποιες φορές να γίνεσαι κοινωνός προτύπων και στερεότυπων, έστω κι αν πρέπει να πλασάρεις ενίοτε τον εαυτό σου στη μάζα που επιβάλλει η κοινωνική πραγματικότητα, την οποία τόσο πολύ έχεις αφορίσει κατά το παρελθόν, έστω τελικά κι αν πρέπει μερικές φορές να γίνεσαι -εν γνώσει σου- επιβάτης ενός τρένου, που ακολουθεί πιστά και απαρέγκλιτα τις ράγες ακόμα ενός νέου συμβιβασμού…
Νεκταρία Λυμπέρη
