Όχι η κανονική που την έχουν βγάλει στο κλαρί, δίχως τιμή στο κορμί και την ψυχή κι έχει καταντήσει φάντασμα και στοιχειό, σκιά ντροπής αιώνιας, μα η άλλη. Το τελευταίο βιβλίο του Βασίλη Βλαχάκου με τίτλο «η Δημοκρατία στον οίκο ενοχής» (40 χρόνια κοινοβο(υ)λευτικής χρεοκοπίας) των εκδόσεων Μιχάλη Σιδέρη με πρόλογο του μεγάλου ποιητή Δημήτρη Ιατρόπουλου, που είναι αφιερωμένο απ’ τον ποιητή σε όσους έχουν χιούμορ, μνήμη, κρίση.
Αυτή ήταν που χάρισε μοναδικές στιγμές χαράς και προβληματισμού στο εκλεκτό ακροατήριο του κατάμεστου Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Σπάρτης, το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2015.
Όλα ξεκίνησαν με το καλωσόρισμα και τον χαιρετισμό της Δ/ρ φιλολογίας – Δ/ντριας του 4ου Γυμνασίου Σπάρτης και Γραμματέα της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Λακωνίας ¨ Χείλων ο Λακεδαιμόνιος ¨ Μεταξία Παπαποστόλου, για να ακολουθήσει το απόσπασμα προς τη Δημοκρατία, με απαγγελία και μελοποίηση:
Σε γνωρίζω από την όψη
του δικού μας συναφιού
που σε κάνει και στην κόψη
περπατάς του ξυραφιού.
………………………….
Στ’ όνομά σου πίνουν όλοι
το αθάνατο νερό
κ’ έχουν έτοιμο το βόλι
να στο ρίξουν δολερό
που σηματοδότησε τι θα ακολουθήσει και πυροδότησε το Πνευματικό Κέντρο.
Στη συνέχεια, δόθηκε ο λόγος στον ταξίαρχο ε. α. – εκπ/κό Αθανάσιο Στρίκο, ο οποίος παρουσιάζοντας το βιβλίο άπλωσε με ταχύτητα-και μαεστρία ταχυδακτυλουργού ολόκληρο το περιεχόμενο του – αν μπορεί τούτο να ειπωθεί για τ’ αυτιά όπως το λέμε για τα μάτια – είπε σε ποιους απευθύνεται ο ποιητής με το βιβλίο του, τονίζοντας δε τα χαρακτηριστικά του, παρατήρησε ότι ο αναγνώστης στο ίδιο ποίημα, στην κάθε στροφή των 1.821 συνολικά (συμβολικός ο αριθμός κι όλες μαζί βουερό ποτάμι αναμνήσεων ), βλέπει τη χαρά με τη λύπη, το κωμικό με το τραγικό, τη γλύκα με την πίκρα, να έρχονται η μια πίσω από την άλλη, μαζί χέρι – χέρι, πότε η μια πρώτη και πότε η άλλη. Όπως ανακατεύεαι το φως με τη σκιά. Κι όταν ο ίσκιος ενός πλάτανου καταξιώνει τη ρεματιά κι εσύ τον αποζητάς, τότε ακόμα κι ένας ίσκιος μεταμορφώνεται σε έργο τέχνης. Είναι ο πόθος του θεού Απόλλωνα (Ήλιου) που κυνηγώντας τη Δάφνη, ενώ αυτή φεύγει, γίνεται ασήμι στα φύλλα της και στεφάνι στην κεφαλή του. Κι αυτά δεν μετριούνται με την επιστήμη της αισθητικής, της μετρικής, της φιλοσοφίας της τέχνης, μα με την ίδια την ποίηση που έχει αυτάρκεια.
