«Ουαί τω μη τοις ιδίοις όνυξι ξυομένω» (Αλίμονο σ’ αυτόν που δεν έχει δικά του νύχια να ξυστεί).
Το ότι ασφαλώς εξακολουθούμε και παραμένουμε ένα πλαδαρό κοινωνικό σώμα που αιωρείται γύρω από το μέσο όρο μιας γενικής ευημερίας όπως πολύ εύστοχα παρατηρούσε ο πρόωρα εκλιπών- μέγας διανοητής και για αυτό αποσιωπημένος -Παναγιώτης Κονδύλης, δεν πιστεύω ότι εύκολα μπορεί να αμφισβητηθεί από κάποιον.
Ωστόσο, παρόλη την κατήφεια την ημερών μας και τα εναγώνια αναρωτήματα που ο καθείς θέτει στον εαυτό του βυθίζοντας τον έτσι περισσότερο σε αυτή την κατήφεια, κάτι έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται.
Φυσικά, δεν υπονοούμε σε καμία των περιπτώσεων ότι η στιγμή που ένας περιχαρής, «γραφατοφορούμενος» Τσίπρας, μετά ντεφιών και ζουρνάδων, θα σκίζει τα επαίσχυντα μνημόνια υπό τις επευφημίες αλαλάζοντος πλήθος εντός της πλατείας Συντάγματος είναι κοντά, μιας και τέτοιου είδους λύσεις είναι τόσο «ιδανικές» ώστε να αφορούν αποκλειστικά σχεδόν ένα κοινό αφελών που εν αγνοία τους προπαγανδίζουν αυτά που συμφέρουν τους ιδιοτελείς.
Το ενθαρρυντικό έρχεται από τον κόσμο, τον λαό κατά το «προεκλογικότερον» του όρου που σιγά σιγά δείχνει να συνειδητοποιεί ότι λύση χωρίς την αλλαγή του καθένα ξεχωριστά προς το καλύτερο, δεν δύναται ποτέ να υπάρξει.
Το «εδώ και τώρα» των πολιτικών- που πιότερο με διαφήμιση είκοσι εννέα κατασκευαστών πλυντηρίων ακούγεται πλέον- χάνει την όποια ισχύ μπορεί να διαθέτει ακόμη όσο οι πολίτες συνειδητοποιούν το μέγεθος του «αλαμπουρνεζέ» χαρακτήρα τέτοιων υποσχέσεων, όσο ξαναβάζουν τα κατσαρολικά τους πάνω στο πετρογκάζι ψάχνοντας να βρουν τρόπους να τα γεμίσουν αντί να τα χτυπούν άσκοπα στον αέρα διαμαρτυρόμενοι στον κανένα, όσο δεν ασχολούνται με βλακείες κινημάτων του τύπου ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ-που παρά ταύτα μετατράπηκε στο ΤΖΑΜΠΑ ΠΕΘΑΝΕ από τον υποκινητή του- όσο αρχίζουν να δημιουργούνται μικρές ομάδες και κοινότητες μες σε πόλεις και σε χωριά που στηρίζονται στην αλληλεγγύη, στην συνεργασία, στην ισότητα, στην ανθρωπιά, στην δημιουργία.
Δε μπορεί παρά να νιώθει κανείς ένα είδος ελπίδας όταν βλέπει πως κάτι φαίνεται να αλλάζει σε αυτό το επίπεδο.
Όσο περισσότερο εντείνεται ο απελπισμός μας για την δημιουργία «ιδανικών» λύσεων, τόσο ενισχύεται θαρρείς η επιθυμία μας για την δημιουργία πραγματικών λύσεων.
Να αφήσουμε στην άκρη τα τραπέζια με τους συμβουλατόρους σύνεδρους που φτιάχνουνε ωραίους λόγους δίπλα από την θερμάστρα που έλεγε κι ο ποιητής μας-άλλος σπουδαίος και πολύ προφητικός κι αυτός- ο Μιχάλης Κατσαρός και να κοιτάξουμε να οργανωθούμε ώστε να μην λείπει θερμάστρα από συνάνθρωπο μας που πραγματικά την έχει ανάγκη.
Οι πόλεις να ξεφορτωθούν αυτόν τον άθλιο χαρακτήρα τους που επιβάλει τη νουμεροποίηση του κάθε κατοίκου της και τα χωριά, από ταφεία αναμνήσεων, να ξαναποκτήσουν το σφρίγος και τη ζωντάνια τους ώστε να αποτελέσουν πυρήνα παραγωγής πολιτών που έχουν ρίζες, που τους αφορά ο παραδίπλα τους, που έχουν μειωμένη ατομική συνείδηση σε σχέση με την κοινωνική τους.
Αυτά όλα βέβαια, ασφαλώς και ενδέχεται πολύ να αργήσουν ή και να μην έρθουν ποτέ όσο ο καθένας ταυτίζει το ποτέ με το τέλος της βιολογικής του ύπαρξης.
Όλοι θέλουνε να απολαύσουν, κανείς να θυσιαστεί.
Ωστόσο, επειδή τα παραγγέλματα είναι ήδη πολλά και οι κινήσεις μαζικής συμμετοχής ιδιαίτερα ελπιδοφόρες, οφείλουμε όλοι να στηρίξουμε και να ενισχύσουμε προοπτικές λύσεων που αφορούνε το Σύνολο.
Η ουτοπία άλλωστε όπως μας ενημερώνει σχετικώς και ο Λαμαρτίνος, είναι συχνά μια πρόωρη αλήθεια. Πόσο μάλλον σε εμάς που την έχουμε τόσο ανάγκη!
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΕΛΛΑΣ
