Η Βουλή των Ελλήνων καθιέρωσε την 14η Σεπτεμβρίου ως ημέρα Εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό κράτος.
Φέτος ο εορτασμός είχε οριστεί για την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου 2017. Στον Μητροπολιτικό Ναό Σπάρτης, αμέσως μετά την Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, στην οποία προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Ευστάθιος, τελέσθηκε επιμνημόσυνη δέηση.
Ακολούθησε ομιλία από τον κ. Δημήτριο Διαμαντάκο, Πρόεδρο της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Λακωνίας.
Στη συνεχεία οι επίσημοι μετέβησαν στο Κενοτάφιο του Λεωνίδα για απόδοση τιμών.
Ακολουθεί η ομιλία του κ. Διαμαντάκου
Το θρησκευτικό ημερολόγιο της Ελλάδας είναι κατάμεστο από εορτές μνήμης Αγίων όπου το Ελληνικό γένος την κάθε γιορτή την γιορτάζει με ξεχωριστό τρόπο.
Ξεφυλλίζοντας όμως και το Εθνικό ημερολόγιο βλέπουμε ο Έλληνας να γιορτάζει και τις Εθνικές του επετείους, επετείους νίκης και θριάμβου του Ελληνικού ιδεώδους.
Όμως ο Έλληνας θυμάται και τις στιγμές που ο Ελληνισμός υπέστη συμφορές και αυτές δεν είναι λίγες.
Σε αυτή την μαύρη σελίδα της ιστορίας του Ελληνισμού, στέκεται σήμερα με θλίψη στην Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Σήμερα είμαστε όλοι εδώ για να τιμήσουμε τα αμέτρητα θύματα, να θυμηθούμε την μεγαλοπρέπεια της πατρίδα μας αλλά και την κατάντια της.
Να ενημερώσουμε τη νέα γενιά, τη σημερινή, τι οφείλουν να πράξουν για αυτό τον τόπο.
Σαν σήμερα η Μάνα Ελλάδα θρηνεί το θάνατο των χιλιάδων παιδιών της, θρηνεί για τον ξεριζωμό τους από τα χώματα της ιδιαίτερης πατρίδας τους, θρηνεί για το διασυρμό της ανθρώπινης οντότητας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και τον εξευτελισμό κάθε αξίας και ηθικής, θρηνεί για τον διαμελισμό της Ελλάδας.
Ας περάσουμε το Αιγαίο πέλαγος και ας φθάσουμε απέναντι στην Μικρά Ασία εκεί που η ιστορία μας ενημερώνει ότι ο Ελληνισμός ανθεί από την αρχαιότητα έως τους Βυζαντινούς χρόνους και δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από την κυρίως Ελλάδα. Το Ελληνικό στοιχείο ήταν πάντοτε ισχυρό, όπως στον Πόντο, στην Σμύρνη σε όλη τη Μικρά Ασία έως και την Καππαδοκία.
Σύμφωνα με έρευνα του κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, μιλάνε ότι τελευταία υπήρχαν 81 ορθόδοξες κοινότητες από τις οποίες 32 μιλούσαν Ελληνικά και 49 κοινότητες Τούρκικα.
Στα 1912 το Πατριαρχείο μας ενημερώνει ότι στην Μικρά Ασία υπήρχαν 1.782.582 Έλληνες που στο σύνολο τους είχαν αναπτυχτεί οικονομικά και πνευματικά.
Όμως οι λαμπρές αυτές σελίδες του Ελληνισμού έσβησαν μέσα σε μια 10ετία. Έσβησαν με την Μικρασιατική καταστροφή.
Η Οθωμανική αυτοκρατορία συρρικνωμένη αναπτύσσει τον εθνικισμό στους Νεότουρκους και ο Κεμάλ έχει την άποψη ότι κάθε μειονότητα πρέπει δια πυρός και σιδήρου να εξαφανιστεί.
Στην ιδεολογία του αυτή, ως συνήθως, οι ξένοι κερδοσκόποι-επενδυτές και κυρίως οι Γερμανοί συμβάλουν να βρεθούν στο στόχαστρο οι μειονότητες με πρώτη την Ελληνική και την Αρμενική, καθότι αυτοί είχαν στα χέρια τους το εμπόριο και τη βιομηχανία.
Από τον Μάιο του 1914 και για μια 10ετία ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας και γενικότερα της Τουρκίας γνώρισε την αγριότητα του ζώου, γνώρισε τον διωγμό, γνώρισε τον ξεριζωμό, έμεινε μόνος, αβοήθητος, άστεγος, διψασμένος, ανυπεράσπιστος και πληγωμένος.
Η Φώκαια όπως και άλλες Ελληνικές πόλεις με το πρόσχημα της στρατιωτικής άμυνας δέχεται ολοκληρωτική καταστροφή, με στόχο την αλλοίωση της εθνολογικής σύστασης της Μ. Ασίας.
Συνθήκες και δίκαιο δεν υπάρχουν, ο εκτοπισμός των Ελλήνων γίνεται κυρίως τον χειμώνα και με δύσκολες καιρικές συνθήκες, εκτοπισμός χωρίς ρούχα, χωρίς τρόφιμα, στάθμευαν σε ακατοίκητες περιοχές για να μην έχουν ανεφοδιασμό, απαγορευόταν η περίθαλψη, όπως και η ταφή των νεκρών, και πάντα στην παγωμένη ατμόσφαιρα γυμνοί για δήθεν καταμέτρηση και ιατρική εξέταση.
Μια πορεία που οδηγούσε στον βέβαιο θάνατο, σαν κλαριά δένδρου να σέρνονται στο άγνωστο από το ξεροβόρι, και στην καλύτερη περίπτωση αν είχαν την τύχη να γλυτώσουν από όλα αυτά, τους οδηγούσαν στον εξισλαμισμό και τον εξευτελισμό, με απάνθρωπους βασανισμούς και βιασμούς.
Η εξόντωση του Ελληνισμού δεν σταμάτησε, αναζητήθηκαν τρόποι και βρέθηκαν «τα Τάγματα εργασίας» που στην πραγματικότητα ήταν στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης, 250.000 Έλληνες άφησαν την πνοή τους στα στρατόπεδα αυτά.
Περιουσίες χάθηκαν ως αντάλλαγμα για να εξαγοράσουν την ζωή τους καταφέρνοντας να καταφύγουν στα βουνά, αλλά και έτσι τα αντίποινα τα δέχονταν οι οικογένειες τους.
Τελειώνοντας ο Ά Παγκόσμιος πόλεμος νομίσαμε ότι ήμασταν νικητές και ότι φθάσαμε στην Εθνική ολοκλήρωση.
Η Μικρασιατική εκστρατεία στην αρχή, με εντολή των συμμάχων και στη συνέχεια με την συνθήκη των Σεβρών, όσο εξυπηρετούσε τα συμφέροντα τους ήταν στο πλευρό μας, όταν όμως φοβήθηκαν ότι η άλλοτε κραταιά Οθωμανική αυτοκρατορία κινδύνευε, αγκάλιασαν τον Κεμάλ και οι Έλληνες βρέθηκαν στην θάλασσα να αναζητούν να ανέβουν σε μια βάρκα και να ψάξουν για νέα πατρίδα.
Έτσι γράφεται η τραγωδία στην Ιωνία, με το αίμα να ρέει ποτάμι και η θάλασσα της Σμύρνης να γίνεται κόκκινη, με το «αλί και τρίς αλί» του Αϊβαλή, με τη σφαγή στο Αδραμύττιο, με το μακελειό στο Μοσχονήσι, με το Ζάλογγο στο Αξάρι, με τον αιματοκυλισμό στην Μαγνησία, με το δράμα στην Ερυθραία, με την τραγωδία στα Βουρλά, με όλες αυτές τις αποτρόπαιες σκηνές στα λιμάνια της Μικρά Ασίας.
Η Διδώ Σωτηρίου αναφέρει παραστατικά στο βιβλίο της «Ματωμένα Χώματα»
– Φωτιά.
– Φωτιά.
– Βάλαν φωτιά στη Σμύρνη.
Πεταχτήκαμε όρθιοι. Κοκκινόμαυρες φλόγες τινάζονταν στον ουρανό, χοροπηδηχτές.
– Είναι κατά την Αρμενογειτονιά.
– Κατά κει φαίνεται νάνε.
– Πάλι οι Αρμεναίοι θα την πλερώσουνε.
– Αποκλείεται να την κάψουνε ολόκληρη τη Σμύρνη. Ποιο συμφέρον έχουνε; Αφού έγινε δική τους.
– Ποιο συμφέρον είχαμε μείς που καίγαμε τα Τουρκοχώρια στην υποχώρηση;
Η φωτιά απλωνόταν παντού. Ντουμάνιασε ο ουρανός. Κόσμος, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος, τρελός από φόβο αρχίνησε να τρέχει απ΄ όλα τα στενοσόκακα και τους Βερχανέδες και να ξεχύνεται στην παραλία σαν μαύρο ποτάμι.
-Σφαγή – σφαγή
-Παναγιά βοήθα…
Κάπως έτσι φτάσαμε στην τελευταία πράξη της τραγωδίας, της Γενοκτονίας των Ελλήνων στην Μ. Ασία ή όπως γράφεται στην ιστορία «Μικρασιατική Καταστροφή», για την οποία ευθυνόμαστε και εμείς για τις λανθασμένες και άστοχες επιλογές μας.
Κάπως έτσι γράφτηκε και η ιστορία με τους Έλληνες του Πόντου, ίδιο και απαράλλακτο με τον Ελληνισμό της Ίμβρου, κάπως έτσι επαναλαμβάνεται και η ιστορία στην Κύπρο, κάτι τέτοιο γίνεται και σήμερα.
Ο Τούρκικος Εθνικισμός και ο Ισλαμικός επεκτατισμός αχόρταγο αγρίμι.
Ότι λοιπόν κι αν κάνουνε, όσες γενοκτονίες κι αν σχεδιάζουν, η Ελλάδα των πέντε Ηπείρων και των τεσσάρων θαλασσών με σύμβολο τον Παρθενώνα, είναι το σύμβολο του πολιτισμού και θα ταξιδεύει το αιώνιο ταξίδι της.
