Χειμώνας ήταν όταν ακούστηκε το πρώτο μου κλάμα… Καθόλου τυχαίο. Ξέρεις, τον αγαπώ το χειμώνα… Αινιγματική εποχή, ιδιάζουσα, δύσκολη, ζόρικη. Μα και τόσο γοητευτική… Ίσως εκείνος ο γενέθλιος Φλεβάρης να πρόδιδε, σε κάποια σημεία, τις επικείμενες δυσκολίες, τους πραγματικούς χειμώνες της ζωής και τις συναισθηματικές θύελλες, που αναπόφευκτα θα ‘ρχονταν. Και μετά άνοιξη, καλοκαίρι, χαμόγελο, ήλιος και θάλασσα. Ευτυχώς, που ακόμα κι οι εποχές έχουν εναλλασσόμενα συναισθήματα, αλλιώς θα πλήτταμε βάναυσα.
Θυμάμαι να μεγαλώνω ξέγνοιαστα με όμορφα νανουρίσματα, με μυρωδιές από γλυκά στο σπίτι, με το ζεστό φαγητό πάντα στο τραπέζι και το φιλί της μαμάς για καληνύχτα. «Καληνύχτα μανούλα»… Ακόμα σου το λέω… Ακόμα απαντάς με την ίδια τρυφερότητα κι ας είμαι τριάντα…
Σε θυμάμαι να πλέκεις με αξιοζήλευτη στωικότητα ρουχαλάκια για τις κούκλες μου. Καθόμασταν μαζί κάτω στο χαλί, για ώρες πολλές εγώ κι εσύ, περιμένοντας το μπαμπά από τη δουλειά.. Άλλοτε χαζεύαμε στην τηλεόραση, άλλοτε μου διάβαζες βιβλία κι άλλοτε πάλι παίζαμε με τις κούκλες μου. Πάντα είχες τη διάθεση ν’ ασχοληθείς μαζί μου, πάντα δίπλα μου, πάντα κοντά μου με διάφορα τεχνάσματα, που τόσο περίτεχνα επινοούσες για να σπάσεις την παιδική μου ανία. Κι ήμουν ευτυχισμένη! Τα είχα όλα! Δε μου έλειπε τίποτα! Είχα εσένα, τον μπαμπά, το μεγάλο μου αδελφό, τα παραμύθια στα βιβλία που είχαν πάντα αίσιο τέλος, την ξεγνοιασιά της παιδικότητάς μου, τις κούκλες μου, την ψυχή μου «ελεύθερη» από τα βάσανα και τις έννοιες των μεγάλων. Ένα ονειροπόλο, ευαίσθητο παιδί. Κι αυτό το ίδιο παιδί κουβαλώ πάντα μέσα μου. Εκεί που η αυλαία πέφτει… εκεί που τα φώτα σβήνουν… εκεί που τα μάτια χαμηλώνουν… εκεί βρίσκεται πάντα αυτό το παιδί. Έρχεται, με παίρνει απ’ το χέρι και μου δίνει δύναμη και θάρρος για να συνεχίσω αλώβητη το ταξίδι μου…
Και κάπως έτσι έμαθα, ότι τα πάντα στη ζωή είναι θέμα επιλογών. Ξέρεις, άνθρωπε, κάθε μέρα που περνάει κάνεις συνειδητά ή υποσυνείδητα και μια καινούργια επιλογή. Ανοίγεις και κλείνεις πόρτες. Διαβαίνεις καινούργια μονοπάτια – καμιά φορά μπαίνεις σε επικίνδυνες ατραπούς- έχοντας πλήρη άγνοια κινδύνου… Κι αν είσαι τυχερός βγαίνεις αβλαβής, ατσαλάκωτος, αν πάλι όχι… καλά ξεμπερδέματα (!) Κάθε νέα σου επιλογή αλλάζει τα πάντα, όλο το τοπίο γύρω σου παίρνει ξαφνικά άλλη διάσταση, άλλο χρώμα, άλλη υφή. Και το κάρμα; Τι ρόλο έχει το κάρμα σ’ όλα αυτά; Έχει καταρχάς; Μα φυσικά κι έχει….Είναι ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης, της δικαιοσύνης και της ισορροπίας. Είναι η ηθική συνέπεια των πράξεών σου. Μην το ξεχνάς ποτέ αυτό.
Και μια μέρα, λοιπόν, έγινα κι εγώ μεγάλη! «Να προσέχεις, μ’ ακούς»; «Εκεί έξω δε θα τα βρεις όλα ρόδινα». «Μα τι λες βρε μαμά»; Αναρωτιόμουν γιατί με προειδοποιούσε τόσο έντονα… Δεν έβλεπα… Δε μπορούσα να διακρίνω για τι πράγμα ακριβώς μου μιλούσε… Κι αργότερα εφηβεία, ανησυχίες, προβληματισμοί. Όλα αυτά μετουσιώθηκαν σε σημερινές αστειότητες, σ’ αναμνήσεις από ’κεινες, που μόλις σου ‘ρχονται στο μυαλό, ένα χαμόγελο γεμάτο νοσταλγία σχηματίζεται στα χείλη σου. Ακόμα κι αυτά τ’ αθώα εφηβικά βιώματα, όμως, είχαν κάτι να μου δώσουν, κάτι να με διδάξουν… Μια βαλίτσα που κουβαλώ πάντα μαζί μου, γεμάτη με πολύτιμες εμπειρίες. Και ξέρεις… δε χρειάζεται να ‘σαι τόσο μεγάλος πια για να ‘χεις πείρα. Ο άνθρωπος έχει τη δική του πείρα σε κάθε ηλικία. Η ίδια η πείρα, εξάλλου, είναι μια έννοια που δεν προσδιορίζεται χρονικά. Από το μηδέν έως το εκατό, η ζωή σου, άνθρωπε, εμπεριέχει αυτή τη λέξη, το νόημα και την ουσία της, το πολύ ή το λίγο της. Εσύ, απλώς, με την πάροδο των ετών, μετράς εμπειρίες, συλλέγεις στιγμές, ωριμάζεις, ανακαλύπτεις βαθύτερες πτυχές του εαυτού σου κι εν τέλει μαθαίνεις πια πώς πρέπει να φερθείς ανάλογα με την περίπτωση. Ε, αυτό λέγεται πείρα…
Ευαισθησία διάχυτη σε κάθε έκφανση της ζωής μου. Κι εσύ να με προειδοποιείς κι εγώ να μη σ’ ακούω… Και τα λάθη κι αυτά στο πρόγραμμα είναι. Όμως, έτσι είναι η ζωή… Και τώρα μεγάλωσα, μαμά. Και δε μπορώ πια να κρυφτώ στην αγκαλιά σου όταν βλέπω εφιάλτες, γιατί είμαι πια μεγάλη. Και τώρα δε μπορώ να προφασιστώ ότι με πονάει η κοιλιά μου για να μην πάω στη δουλειά, όπως έκανα τότε που πήγαινα στο σχολείο, τότε που οι γρατζουνιές στα γόνατα πονούσαν λιγότερο απ’ όσο πονούν σήμερα οι γρατζουνιές της ψυχής. Και τώρα δε μπορώ να μη δω την άσχημη πλευρά του κόσμου, γιατί τώρα δεν είμαι πια το παιδί που τα ‘βλεπε όλα όμορφα…
Είχες δίκιο μαμά. Ο κόσμος δεν είναι πάντα καλός. Κάποιες φορές γίνεται λίγος για το πολύ το δικό μου. Μικρός για τα μεγάλα μου όνειρα. Ψεύτικος και φτηνός για την ακριβή μου αλήθεια. Γι’ αυτό, λοιπόν, κοιτάζω τους ανθρώπους κατάματα! Γιατί εκεί, στα μάτια, εκεί φαίνεται πάντα η ψυχή. Τώρα ξέρω ότι πέρα από σένα, δε μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν. Η αγάπη σου αληθινή, ανιδιοτελής, αμέτρητη… Έμαθα, πια, ότι μέσα από τα σωστά και τα λάθη, τα ναι και τα όχι, τις λύπες και τις χαρές, ο άνθρωπος γίνεται σοφότερος. Και κάπως έτσι, εξακολουθώ να γεμίζω τη βαλίτσα μου με εμπειρίες και «παραμύθια». Παραμύθια, χμ… Ξέρεις για ποια παραμύθια σου μιλώ… Όχι γι’ αυτά που λέμε στα παιδιά. Για τ’ άλλα λέω… Για ‘κεινα που εντελώς αναίσχυντα λέμε μεταξύ μας οι μεγάλοι και νομίζουμε ότι τάχα κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλον. Εμείς, ναι, εμείς οι ώριμοι, οι ολοκληρωμένοι άνθρωποι, που κάποιοι μάλιστα εξ ημών δε συμβιβαζόμαστε με τις κοινωνικές νόρμες, εμείς οι οικειοθελώς εγκλωβισμένοι στη ματαιοδοξία, τη δήθεν «ανεξαρτησία» και τα παραμύθια μας…
Παρ’ όλα αυτά, εγώ συνεχίζω να είμαι ρομαντική. Εξακολουθώ να πιστεύω σε αξίες. Πιστεύω ακόμα στην αγάπη, την ανθρωπιά, την καλοσύνη, τη συγχώρεση. Και ξέρεις γιατί; Γιατί τώρα πια γνωρίζω ότι τα χρόνια περνούν αστραπιαία, σχεδόν βίαια. Ο χρόνος δεν αστειεύεται. Μεγαλώνω, μαμά… Κι όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ φοβάμαι… Φοβάμαι το αύριο, φοβάμαι τους ανθρώπους, φοβάμαι το ψεύτικο χαμόγελό τους. Μια κοινωνία φτηνή, μαμά… Σαθρή και διεφθαρμένη μέχρι το κόκαλο. Κι εγώ βαρέθηκα να βλέπω αμέτρητες φορές ντυμένους φίλους τους εχθρούς. Κι εγώ κουράστηκα να δίνω, να γίνομαι πλειοδότης σ’ ένα «δούναι και λαβείν» μονοδιάστατο, να παίζω τίμια σ’ ένα παιχνίδι «πειραγμένο» …
Εσύ μού ‘μαθες, ότι η ζωή κάνει κύκλους. Ανοίγει και κλείνει συνεχώς μικρούς κύκλους μ όλους εμάς στο επίκεντρο. Σαν ταινία γεμάτη από χρώματα, εντυπώσεις, μαθήματα και παθήματα. Και ξέρουμε πολύ καλά, ότι στο τέλος της ημέρας μάς σερβίρεται αυτό ακριβώς που έχουμε ήδη κεράσει. Είναι το κάρμα που λέγαμε…! Όλα είναι στο μυαλό μου λες, όλα είναι περαστικά σου απαντώ.
Άλλαξα, μαμά! Κι όταν μια μέρα κληθώ να δώσω με τη σειρά μου απαντήσεις σ’ αυτά που κάποτε ρωτούσα εγώ εσένα, να ‘σαι σίγουρη ότι δε θα σ’ απογοητεύσω. Κι ας παραμένω πάντα στα μάτια σου ένα ανάποδο, αδιόρθωτο, άμυαλο παιδί …
Σ’ αγαπώ μαμά!
Νεκταρία Λυμπέρη
Δημοσιογράφος
