«ΟΥ.., ΚΡΑΝΙΑ»
(το ου.., θρηνητικό)
Ου.., κρανία άμυαλα στον κόσμο
το μίσος στο νου σαν κουβαλάνε
τα μάτια τους, σκορπίζουνε τον τρόμο
σκοτώνει η γλώσσα που μιλάνε.
Η Ειρήνη στη ζητιανιά με το ταγάρι
στις γειτονιές της Ευρώπης βολοδέρνει
νύχτες παγερές χωρίς φεγγάρι
το ξεροβόρι στο απόσπασμα τη σέρνει.
Από τη μια ο πόλεμος με μέτρα
με τανκς και πυραύλους απ’ την άλλη
κ’ ένας λαός με την καρδιά του πέτρα
κλαίει το μαύρο του το χάλι.
Εν μέσω ενός ατέρμονος διαλόγου
έναν λαό μοιράζουν, άνθρωπέ μου
έργο θαρρώ πως είναι του διαβόλου
κ’ ενός απρόβλεπτου παγκόσμιου πολέμου.
Ωιμέ..! το σκοινί όπως τεντώνει
σέρνοντας στα χιόνια την ειρήνη
μακάρια ο ΟΗΕ κοιμάται με σεντόνι
μα οι λαοί ξαγρυπνούν απ’ την οδύνη.
Αιμορραγεί η γη σ’ όλα τα μέρη
ο ουρανός δεν έχει αίμα να της δώσει
βαθύ σκοτάδι ντάλα μεσημέρι
ποιος ξέρει.., τι θα μας ξημερώσει.
