Θα έλεγα, μια τεχνητή ατμόσφαιρα αστραφτερών σλόγκαν, ευγενούς εντυπωσιασμού και κολακείας. Μια σκηνοθετημένη επαφή, που στην πραγματικότητα ενισχύει το «εγώ», παραλύοντας το «εμείς». Μέχρι να έρθει η στιγμή, που ο φάκελος θα εισχωρήσει στην κάλπη…
Μετά, τα βλέμματα αλλάζουν κατευθύνσεις, τα κεφάλια κινούνται ελαφρά και το χαμόγελο μικραίνει, ρουφώντας γρήγορα τις παραφουσκωμένες γλώσσες.
Η μοναξιά επέστρεψε.
Μη φοβάστε όμως αγαπητοί φίλοι και φίλες… Όχι για πάντα!
Σε τέσσερα χρόνια, θα ενωθούμε ξανά!
* Γιώργος Κεραμιδάς: Σύμβουλος Επιχειρήσεων & Προσωπικής Ανάπτυξης
