Τον γνώρισα πριν από 25 περίπου χρόνια στο σπίτι του Μορφογένη, όταν ακόμη γίνονταν τα μεγάλα γλέντια με άφθονο καλό κρασί, σπουδαίο μαγειρευτό φαγητό από τον Πάνακα και παρεΐστικο τραγούδι.
Άνθρωπος πράος, προσηνής και γλυκύς, ως τη στιγμή που έπιανε την κιθάρα ή το μικρόφωνο και μεταμορφωνόταν σε «Πάριο», όπως χαριτολογώντας τον είχαμε βαπτίσει, λόγω της ιδιαίτερης και μεγάλης αγάπης του στον σπουδαίο τραγουδιστή.
Από τότε δεν υπήρχε περίπτωση να κατέβω στη Σπάρτη και να μην πάω με την παλιοπαρέα να τον ακούσουμε, είτε χειμώνα, είτε καλοκαίρι, σε κάποιο ταβερνάκι της πόλης ή στα πέριξ.
Κι εκείνος, όταν αραίωνε ο κόσμος τις πρώτες πρωινές ώρες δεν μας χαλούσε το χατίρι για κάποια παραγγελιά, πάντοτε όρθιος για να βγαίνει η φωνή και να γίνονται οι χαρακτηριστικές του κινήσεις που θύμιζαν Χρηστάκη. Και να σου τον να πηδάει από τον Πάριο στον Μητροπάνο, κι από τον Καζαντζίδη στον Ανδρεάδη με ιδιαίτερη ευκολία κι αποκορύφωμα το «ή να ΄χεις ρετιρέ, ή σε φωνάζουν ρε» που χόρευε ζεϊμπέκικο κάποιος ιδιαίτερα ψαγμένος και πιωμένος, ενώ εμείς φωνάζαμε για ένα «βαρύ»…
Μα σήμερα ο ουράνιος τροβαδούρος του τραγούδησε το «απόψε αντάμωσα το χάρο», κι ο «Πάριος» σίγησε για πάντα… Από το σπίτι μου προς την πλατεία δεν θα ξανασταματήσω για χαιρετισμό στο φαρμακείο, ούτε θα ξαναρωτήσω αν και που τραγουδάει.
Θα μείνει κι αυτός μια ανάμνηση της παλιάς Σπάρτης, κι ο απόηχος της φωνής του θα συντροφεύει το όποιο γλέντι μας όταν «θα μένει ένα ποτήρι γεμάτο και μια καρέκλα αδειανή, για τον φίλο μας Γιώργο που έχει φύγει πια από αυτή τη ζωή», όπως θα τραγουδούσε κι ο Στελάρας…
Καλό ταξίδι Γιώργη και να ΄σαι σίγουρος πως η επόμενη σπονδή θα γίνει στη μνήμη σου…
