Συγκίνηση και εθνική υπερηφάνεια ήταν τα συναισθήματα που με κατέκλυσαν παρακολουθώντας για μία ακόμη φορά την παρέλαση στη Σπάρτη, καθώς και τη θαυμάσια εορτή που διοργάνωσε σχολείο της πόλης, στο οποίο και φοιτά γνωστό μου παιδί. Ναι, φοιτά κι ας είναι νηπιαγωγείο, διότι το ¨φοιτά¨ σημαίνει μαθαίνει και εκτός των άλλων μαθαίνει την ιστορία του έθνους, μαθαίνει να τιμά τους ήρωες, την πατρίδα, τη σημαία μας!
Αγοράκια και κοριτσάκια, ντυμένα στις παραδοσιακές στολές του ΄21, τραγούδησαν και χόρεψαν τα δημοτικά της γης που έθρεψε, άνδρωσε και σκέπασε τους Ήρωες. Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Μιαούλης, Ανδρούτσος τ΄ αγόρια, Ρούμελη, Νησιά, Δόξα, Ελλάδα τα κορίτσια που ύψωσαν τις φωνούλες τους στον ουρανό για να προσφέρουν λέξεις τιμής στους Έλληνες της Ιστορίας, όχι μονάχα σ΄ εκείνους του ΄21, μα σε όλους από την Αρχαιότητα ως τα τώρα που μάχονταν και μάχονται με κάθε τρόπο και δύναμη για την Ελλάδα.
Και το επιστέγασμα ο Εθνικός μας Ύμνος, ο Ύμνος προς την Ελευθερία που όσες φορές κι αν τον ακούει ο πραγματικός Έλληνας, απ΄ τα μικράτα του ως τα βαθιά γηρατειά, δεν μπορεί παρά να νοιώθει εκείνο το ρίγος της αγάπης για τ΄ άγια χώματα, είτε της μητέρας πατρίδας τα λεύτερα πια, είτε εκείνα που ακόμη περιμένουν να ενωθούν μαζί της…
Κάτι τέτοιες στιγμές, που τα κακέκτυπα των Ελλήνων τις κατηγορούν ως πατριδοκάπηλες και εθνικιστικές, είναι που φουσκώνουν το στήθος και άφοβα το βάζουν μπροστάρη σε κάθε είδους εσωτερικές και εξωτερικές απειλές. Και είναι αυτά τα μικρά παιδιά του νηπιαγωγείου που θα συνεχίσουν να βαστούν ψηλά τη γαλανόλευκη και κάθε φορά που οι δήθεν Έλληνες την καίνε, θα βουτάνε τις στάχτες και τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο θα την προτρέπουν σαν αγέρωχος φοίνικας να αναγεννηθεί. Κι εκείνη θα το κάνει, όπως πάντα. Και θα ορθώνεται όλο και πιο μεγάλη, συνθλίβοντας με το φύσημα των πτυχών της τους προδότες του έθνους.
Εύγε στις δασκάλες του σχολειού, εύγε στους γονείς που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και βοήθησαν τα παιδιά τους στην εκμάθηση των στίχων, εύγε σ΄ όσους δάκρυσαν παρακολουθώντας το χτίσιμο ενός λαμπρού ελληνικού αύριο.
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά !
Nίκος Νικηταρίδης
