Με τον αγιασμό, τις ευλογίες της Εκκλησίας και τις ευχές όλων, τη νέα σχολική χρονιά εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς να είναι όλοι υγιείς, με θέληση, επιμονή και υπομονή οι πρώτοι, με ενδιαφέρον για μάθηση οι δεύτεροι και με στοργή και αγάπη οι τρίτοι, σε αυτή την εκπαιδευτική διαδικασία για μόρφωση και διαπαιδαγώγηση.
Μην ξεχνάμε ότι πρώτο σχολείο είναι η οικογένεια, δεύτερο το δημοτικό και το γυμνάσιο και τρίτο η κοινωνία, που παλαιότερα έλεγαν «μετά από το σχολείο είναι το πεζοδρόμιο και ύστερα ο στρατός».
Όσο για την Πολιτεία, είναι αυτή που φέρει τη μεγάλη ευθύνη. Είναι ο κηδεμόνας των παιδιών, ο συνεργάτης των δασκάλων και ο συμπαραστάτης των γονέων. Με την προϋπόθεση η Παιδεία να παιδεύει (να μορφώνει) και όχι να παιδεύει (να βασανίζει), να φροντίζει για την αγωγή των παιδιών, για να έχουν και την ανάλογη διαγωγή.
Με πρόγραμμα τέτοιο που να ζυμώνει τις καρδιές και να πλάθει τις ψυχές των παιδιών με τη μαγιά των γονέων.
Δυστυχώς, ανέκαθεν και σε όλα, είμαστε λαός των άκρων. Αποφεύγουμε τη «χρυσή τομή» και από το «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει», θεωρώ ότι φτάσαμε να λέμε «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει, μα τα κόκαλά της τρίζουν» και από τότε που «το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο» έγινε κόλαση η ζωή των εκπαιδευτικών.
Απαγορεύεται ο δάσκαλος να αγγίξει τον μαθητή, μεγαλώνουν τα παιδιά χωρίς κανόνες, αγνοούν την ύπαρξη της τιμωρίας, ο φόβος και ο σεβασμός είναι άγνωστα, αποτέλεσμα, με το παραμικρό μαχαιρώνονται στους δρόμους, και δεν ρίχνομε μια ματιά γύρω μας να δούμε τι κάνουν τα ζώα για τα παιδιά τους, πώς τα φροντίζουν και τα εκπαιδεύουν ώσπου να μεγαλώσουν και, τέλος, τι κάνομε σε ένα άγριο δέντρο για να γίνει ήμερο.
Κι αν φτάσαμε σήμερα να λέμε ότι ζούμε σε μια «ζούγκλα», η ζούγκλα, όπως ξέρομε, έχει κανόνες, τα φυτοφάγα π.χ. γνωρίζουν τα σαρκοφάγα από μακριά και προφυλάγονται. Οι παλαιοί έλεγαν «το σκυλάκι σου και το παιδάκι σου όπως το μάθεις». Κι ενώ όλα τώρα γίνονται για να μη μεγαλώνουν τα παιδιά με «ψυχολογικά προβλήματα», δυστυχώς φτάσαμε στο σημείο να έχομε και ψυχολόγους στα σχολεία.
Η οικογένεια έχει τον πρώτο λόγο. Δεν λέω, οι καιροί αλλάζουν, όλα εξελίσσονται, η οικογένεια έχει χάσει την παλιά σύνθεσή της, που τρεις γενιές μεγάλωναν κάτω από το ίδιο κεραμίδι και τα παιδιά είχαν μέρα-νύχτα τέσσερις άμισθους δασκάλους στο πλευρό τους, πατέρα, μητέρα, παππού και γιαγιά. Που, αν και αγράμματοι, έλεγαν «μάθε παιδί μου γράμματα», και τα παιδιά (40, 50 και 80) με έναν δάσκαλο, σε μία αίθουσα με όλες τις τάξεις, έμαθαν γράμματα, άλλα έγιναν καλοί τεχνίτες και λίγο-πολύ όλα προόδευσαν στη ζωή.
Στη φτώχεια «έκοβε» το μυαλό και το «ακόνιζε» η στέρηση.
Ζητώ συγγνώμη από τους γονείς, που, αν και τα δίνουν όλα για τα παιδιά τους, ας μου επιτραπεί, σαν παλιός δάσκαλος και γονιός, να απαριθμήσω μερικές συμβουλές.
Αγαπητοί γονείς
• Η ανατροφή των παιδιών δεν είναι εύκολη διαδικασία. Θέλει προσπάθεια, επιμονή και υπομονή, συνέπεια και αξιοπιστία.
• Η σχέση σας με το παιδί πρέπει να στηρίζεται στη στοργή, στην αγάπη και στην επικοινωνία με κανόνες συμπεριφοράς.
• Να ακούτε το παιδί με προσοχή, δείχνετέ του εμπιστοσύνη, αφήστε το να εκφράζεται και μην βιάζεστε για να το κρίνετε.
• Καλό είναι να βρίσκετε ευκαιρία να το επιβραβεύετε για την προσπάθεια και όχι μόνο για το αποτέλεσμα.
• Παίξτε, συζητήστε και διαβάστε μαζί του. Η επαφή σας με ευγένεια ενισχύει την αυτοπεποίθηση και την αυτονομία.
• Δώστε στο παιδί μικρές δουλειές στο σπίτι, ανάλογα με την ηλικία του, για να νιώθει υπεύθυνο και ικανό, και μην του δίνετε ό,τι θέλει, αλλά αυτό που πρέπει και εκείνο που μπορείτε.
• Αφήστε το να κάνει λάθη, για να αντιμετωπίζει με υπευθυνότητα και συνέπεια τις δυσκολίες, γιατί έτσι θα μαθαίνει να λύνει προβλήματα.
• Πρέπει να ξέρετε ότι τα μαθήματα είναι σαν το φαγητό στο πιάτο. Κάποια αρέσουν στο παιδί και άλλα όχι.
• Φροντίστε με ηρεμία να κάνετε διάλογο μαζί του, για να διαχειρίζεστε το άγχος και οι σχέσεις σας να είναι φιλικές.
• Τα παιδιά δεν ακούνε όσα τους λέτε, αλλά βλέπουν όλα αυτά που κάνετε. Γι’ αυτό και κάνουν κάποια από αυτά που βλέπουν να γίνονται έξω στην κοινωνία.
• Αν είστε το καλό παράδειγμα και το πρότυπο, να είστε βέβαιοι ότι θα έχετε επιτελέσει το καθήκον σας και θα έχετε επιτύχει τον σκοπό σας. Κι αν «το αγκάθι βγάζει ρόδο και το ρόδο αγκάθι», όπως έλεγαν οι παλιοί, αυτό δεν είναι ο κανόνας αλλά η εξαίρεση.
Εύχομαι να δείτε τα παιδιά σας σωστούς ανθρώπους με προσωπικότητα, χρήσιμους στην κοινωνία, όπως τα ονειρεύεστε.
