Νικηταρίδης: ΕΛΛΗΝΙΟΝ

Όπως γράφει ο Χέρμαν Μπένγκστον στην ¨Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος¨, την εποχή του φαραώ Αμάσεως (569-526 π.Χ.) ένα ιερό που οικοδομήθηκε από 9 ελληνικές πόλεις στη Ναύκρατι της Αιγύπτου ονομαζόταν ¨Ελλήνιον¨. Αναθηματικές επιγραφές σ΄ αυτό αφιερώνονται στους ¨θεούς των Ελλήνων¨, πράγμα που αποτελεί ένδειξη για τη δημιουργία κοινής εθνικής συνειδήσεως στο ξένο έδαφος.

Το 481 π.Χ., με την περσική στρατιωτική καταιγίδα του Ξέρξη προ των πυλών, όπως γράφει ο Τομ Χόλλαντ στην ¨Περσική Φωτιά¨, Αθηναίοι και Σπαρτιάτες, θέλοντας να τονώσουν το πατριωτικό φρόνημα των υπολοίπων, έστειλαν αντιπροσώπους παντού καλώντας τους Έλληνες στα όπλα και σε πολεμικό συμβούλιο που θα γινόταν στη Σπάρτη. Παρότι δε η Πελοποννησιακή Συμμαχία θα επικουρούσε κάθε συμμαχικό στρατό με τη δύναμη της, οι Σπαρτιάτες μη θέλοντας να αποξενώσουν τις πόλεις εκείνες που δεν ανήκαν στη Συμμαχία, αποφάσισαν και ονόμασαν το συνεδριακό κέντρο ¨Ελλήνιον¨. Όπως δε αναφέρει ο Πλούταρχος, ο Θεμιστοκλής τόνιζε πως οι Έλληνες είχαν μονάχα μια ελπίδα σωτηρίας : Να βάλουν τέλος στις έριδες τους, να συμφιλιωθεί η μία πόλη με την άλλη και να πεισθούν να ενωθούν στον αγώνα κατά των Περσών.

2.500 χρόνια μετά και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό οι Έλληνες απέχουν δυστυχώς μακράν από τη δημιουργία ενός ¨Ελλήνιου¨. Μικροκομματικές αντιπαραθέσεις, πολιτικάντηδες σε κοκορομαχίες, σκάνδαλα σε κάθε έκφανση του κοινωνικού βίου, μηδίσαντες παντού προσφέρουν γη και ύδωρ σε τροϊκανούς, Αμερικανούς και Γερμανούς, σε σύγχρονους Πέρσες. Η εθνική συνείδηση βαπτίζεται εθνικισμός συνώνυμος του φασισμού και βάλλεται πανταχόθεν ελέω Χρυσής Αυγής, λες και αυτή έχει μονάχα τα προνόμιο της αγάπης για την πατρίδα και το έθνος. Οι θεσμοί τρίζουν και το σύνταγμα ερμηνεύεται κατά το δοκούν, ενώ οι υποκλοπές σε τηλεφωνικές συνδιαλέξεις πολιτικών και πολιτών, βιάζοντας αρχές και νόμους, αποτελούν αποδείξεις ενοχής στα τηλεοπτικά δικαστήρια. Στη θεωρία των δύο άκρων πολώνονται δεξιοί και αριστεροί, ενώ στο μέσο όσοι νηφάλιοι πολίτες παραμένουν αναρωτιούνται μουδιασμένοι που στην ευχή βρίσκεται η ουσία του θέματος και παρακαλούν μη τυχόν ο Αχούρα Μάσντα τους εξαπολύσει αύριο ένα νέο χαράτσι…

Μέσα σε όλο αυτό το χάος, κάπου απ΄ τα ουράνια ή απ΄ τα έγκατα της γης, από τον Παράδεισο ή απ΄ τα Ηλύσια πεδία, ακούγεται η φωνή του Λόρδου Βύρωνα να απαγγέλει ξανά ότι έγραφε προ της ελληνικής επαναστάσεως :