Και τώρα που ξεμπερδέψαμε πια με τα μεγάλα λόγια, τους άθλους, τα όνειρα, καιρός να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας.
Τάσος Λειβαδίτης
Γι’ αυτό σου λέω. Κατάληξη δε φαίνεται να ΄χει το χάλι μας. Αντίθετα, δείχνει να περνά από αμέτρητους ενδιάμεσους σταθμούς και ατέλειωτες παρακαμπτηρίους. Μην ακούς, τί κι αν έρχονται πετώντας πια από την Κίνα οι επενδύσεις κι από το Αμέρικα σαν καταφτάνει η Ανάπτυξη κολυμπώντας.
Κλείσε τα αυτιά σου στις φρούδες ελπίδες που καλλιεργεί η κομπορρημοσύνη των λιποτακτών ελληνοφώνων που κυβερνούν και μαζέψου στο πραγματικό σπίτι σου, να μαζευτώ στο δικό μου, για να ιδούμε τι θα γενούμε.
Γιατί πώς να το κάνουμε. Φταίω και φταις, όπως φταίμε και όλοι μας.
Δεν έκανε κανένα πραξικόπημα ο Άδωνις (δόξα την ανεγκεφαλιά μας υπάρχουνε κι άλλοι τέτοιοι πολλοί) για να στεφθεί υπουργός της Υγείας. Με έγκυρα ψηφοδέλτια βαλμένα από τα χέρια μας βγήκε.
Τα δικά μας χέρια έσπειραν το δικαίωμα της προκλητικότητας στον ΓΑΠ να μπανιαρίζει τη γυμνασμένη αναισθησία του μέσα στα ατέρμονα γαλανά καλοκαίρια, γιατί ήταν πόνος αβάσταχτος να αποκοπούμε κάποτε από την επωνυματοφορία των εμμονών μας, έστω κι αν αυτά τα επώνυμα ταιριάζανε γάντι πάνω σε κραυγαλέα ανίκανους και επικίνδυνους ανθρώπους.
Δημιούργημά μας είναι τα ανθρωπόμορφα χρυσαυγίτικα τσούκια. Δημιούργημά μας ο κάθε τσαρλατάνος που τον ανεβάζουμε σε θέση ισχύος για να πουλά μαμούκαλα και μπαρούφες κι εμείς, ως ταχυπετή όρνεα να τα τσακώνουμε μες στα σαγόνια πετώντας ανέμελα πάνω από την κατά Ζουράρι «μεμαλθακισμένην χωματερή μας».
Ας ρίξει ο καθείς μια ματιά στους ανθρώπους αυτούς. Να τους δει χωρίς το παραμύθι τους, όμως. Χωρίς τα μέσα που χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν για να βρίσκονται τώρα στη θέση που είναι. Σπιθαμιαίους «δηθενατζήδες» να επιδίδονται στο αγαπημένο τους άθλημα, αυτό της «μπουρμπουληθρολογίας» και να αναφωνήσουμε άπαντες «ω φίλοι, ας υποταχτούμε εις την βλακεία. Θα είναι τελικά η πιο έξυπνη κίνηση».
Και τώρα; Τι γίνεται όμως τώρα; Τι κάνουμε; Τώρα δεν κάνουμε τίποτα. Δηλαδή δεν κάνουμε τίποτα από αυτά τα συνηθισμένα που κάναμε έως τώρα. Μαζεύουμε τα κομμάτια μας για να φτιάξουμε το νέο μας εαυτό. Αποβάλλουμε δια ροπάλου από το λεξιλόγιο μας κάθε κούφια λέξη που ξεκινά από -ανα, -επανα και όλα τα σχετικά της δημαγωγικής μεγαλοστομίας και βάζουμε το μυαλό μας να πάρει στροφές.
Ως μαθητές αξιώσεων, οφείλουμε να αφήσουμε λίγο το στυλό μας στην άκρη και να σκεφτούμε πώς πρέπει να προχωρήσουμε την ανάπτυξη του θέματος για να προκύψει κατιτίς το αξιόλογο, αντί να σωριάζουμε στην κόλλα μας τετριμμένες και μαραμένες προτάσεις.
Η πιο πολύτιμη από τις ανθρώπινες αξίες, δεν είναι η επιβίωση με κάθε κόστος, αλλά μια ζωή με αξιοπρέπεια. Και η αξιοπρέπεια είναι το μέγα ζητούμενο πλέον των ημερών μας.
«Είχα ένα μόνο στόχο. Να μείνω ζωντανός μέχρι την επόμενη μέρα. Όμως το ζήτημα δεν ήταν μόνο να επιβιώσω, αλλά να επιβιώσω ως ο εαυτός μου»
(Μάριο Βιγιάνι, επιζήσας τέσσερα χρόνια σε στρατόπεδα βασανιστηρίων στην Αργεντινή).
Αυτό ακριβώς! Όχι μόνο να επιβιώσουμε, αλλά και οι άνθρωποι που θα επιβιώσουν, να εξακολουθήσουν να είμαστε εμείς!
Ως εκ τούτου, η μόνη λύση που διαφαίνεται στο άμεσο μέλλον υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι να κάτσουμε να σκεφτούμε ώστε να βρεθεί η λύση. Δε γίνεται διαφορετικά.
Η λύση που θα πρέπει να αναζητηθεί δεν έχει να κάνει με μια ριζική αλλαγή των δομών του κράτους, όπως με το έτσι θέλω μας έχουν «γαζώσει» σαν άποψη μες στο μυαλό μας, αλλά των δομών του εαυτού μας, ώστε μετά να επιλέξω υπεύθυνα για το τι είδους κράτος επιθυμώ να έχω.
Και να επιλέξω με καθαρά κριτήρια τους ανθρώπους που θα το υπηρετούν και όχι αυτούς που θα το μετατρέπουν σε οχυρό τρωκτικών. «Aς γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε», καθώς έλεγε και ο Γκάντι.
Το λοιπόν, τα στυλό κάτω σαν πρόταση δε δείχνει δειλία και ούτε εκφράζει κάποια ηττοπαθή άποψη. Τουναντίον, σημαίνει συναίσθηση ευθύνης και πραγματική συνείδηση της κατάστασης που έφτασα και της κατάστασης που θέλω να πάω.
Με την ουσιαστική καλλιέργεια του ενδότερου βίου και εαυτού, δύναται να επιτευχθεί η ιεροποίηση ξανά της ζωής. Και ειλικρινά, μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο νιώθεται άξια για να την ζήσει κανείς.
Γιάννης Βαρελλάς
