Νικηταρίδης: Αύγουστος στη Σπάρτη

Για μια ακόμη φορά το δημοτικό σχολείο θα παραμείνει ένα ¨χαλατό¨, αφού σύμφωνα με τις φήμες τα χρήματα δόθηκαν για το ¨μπάλωμα¨ του καινούργιου – παλιού πια – δρόμου, ελέω τουριστικής περιόδου. Αν πιάσουνε βροχές και χιόνια, καταρρεύσει και ξανακλείσει, απλά θα έχουμε μια από τα ίδια. Και το δημοτικό σχολείο θα παραμείνει ένα ¨χαλατό¨…

“Χαλατό” παραμένει και το παλιό Φιξ, αφού οι εξαγγελίες για την κατασκευή του μουσείου, παραμένουν φρούδες ελπίδες. Αυτό μάλιστα, θα σήκωνε κάποιες άλλες θυσίες για να γίνει, αλλά που ; Αυτή δε την ταμπέλα με την έγκριση της δαπάνης, γιατί δεν πάει να την ξηλώσει κάποιος υπεύθυνος. Αφού τα λεφτά ¨χαθήκαν¨ στη μετάφραση…

Το ¨χαλατό¨ του Φιξ, η υπό κατασκευή γέφυρα, οι αντιπροσωπείες, η παλιά σιδερένια γέφυρα… Όλα αυτά μονάχα ωραία είσοδος προς τη Σπάρτη δεν είναι. Και ο Ευρώτας, σιγά-σιγά να μετατρέπεται σε Ιλισσό. Για σοβαρή ανάπλαση ούτε λόγος. Όσο για τους αθίγγανους, παρά τις επιχειρήσεις-σκούπες, παραμένουν στις θέσεις τους. Έτσι, απλά το επισημαίνουμε, μη μας χαρακτηρίσουν και ως φασίστες, κάτι που τώρα τελευταία συνηθίζεται…

Πιστεύω πως όλοι θα συμφωνήσουν πως η Λέσχη είναι το στολίδι στο κέντρο της πόλης. Αλλά έκλεισε κι αυτή. Σε λίγο θα προκηρυχτεί νέος διαγωνισμός. Καλό θα είναι όμως οι ιθύνοντες, εκτός από το μεγαλύτερο ποσό, να κοιτάξουν καλύτερα και τις γενικότερες προϋποθέσεις. Οι παλιοί Σπαρτιάτες αναπολούν εδώ και καιρό τον Μαύρακα…

Ξεκίνησαν επιτέλους και τα αποχετευτικά έργα στου Κλαδά. Μακάρι να τελειώσουν όμως πριν να πιάσουν οι βροχές, γιατί το χωριό θα ¨πνιγεί¨ στη λάσπη. Τώρα γιατί παράλληλα δεν φτιάχτηκε και το δίκτυο υδροδότησης, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Ίσως η γεύση της μούχλας να αρέσει σε μερικούς… λάτρες του ροκφόρ…

Πήγαμε και στη γιορτή ελιάς και λαδιού στη Σελλασία. Λιγότερα τα κιόσκια φέτος, αλλά ο κόσμος αρκετός και η οργάνωση ικανοποιητική. Είδαμε και τον Αγάθωνα. Βέβαια, όσοι παρασυρμένοι από τη Γιουροβίζιον νόμιζαν ότι θα ακούσουν κάτι παρόμοιο, θα αιφνιδιάστηκαν από τα ¨βαριά¨ ρεμπέτικα του τραγουδιστή. Πάντως κι εκείνος το κατάλαβε και γρήγορα το γύρισε στα χοροτράγουδα. Κι όλοι έμειναν ευχαριστημένοι…

Συνιστούμε ανεπιφύλακτα τις ταβέρνες στα γύρω από την πόλη χωριά. Στους Σουστιάνους, στου Κεφαλά, στου Θεολόγου, στους Αγριάνους, αξίζει να εκδράμετε για να γευτείτε γνωστούς, μα και άγνωστους μεζέδες, όπως το παστό μοσχάρι και η μοσχαροκεφαλή. Ελπίζω βέβαια το άρθρο να μη διαβάζεται από ευρωπαϊκούς παράγοντες, διότι στο 3ο μνημόνιο θα μας απαγορεύσουν ρητά και τη γαρδούμπα…

Οι περισσότεροι απόλαυσαν το αυγουστιάτικο φεγγάρι στο Μυστρά και στο εξαιρετικό μπιστρό στα Πικουλιάνικα. Εγώ πάντως, πήγα για αλλαγή στη Γκοριτσά και έμεινα ιδιαιτέρως ευχαριστημένος…

Άντε και του χρόνου!