Με τίτλο “Αιμορραγεί η Λακωνία από την μετανάστευση: Η νεολαία εκπατρίζεται. 70% των νέων έφυγαν” δημοσιεύτηκε άρθρο αγνώστου ανταποκριτή από τη Σπάρτη στην εφημερίδα “Ταχυδρόμος” της αιγυπτιακής Αλεξάνδρειας στις 4/8/1964.
Σήμερα, 50 ολόκληρα χρόνια μετά, με την Ελλάδα βουτηγμένη στην κρίση και με τους νέους μας κατά δεκάδες να μεταναστεύουν καθημερινά, αισθανόμαστε πως η ιστορία πράγματι επαναλαμβάνεται. Και θα λέγαμε σαν φάρσα, αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο, μα τόσο τραγικά… Ας αναπαράγουμε λοιπόν αυτούσιο το παλαιό αυτό άρθρο, χωρίς περαιτέρω σχολιασμό, αφού δυστυχώς είναι για μια ακόμη φορά επίκαιρο.
“Αιμορραγεί ακόμα ακατάπαυστα η πληγή της μεταναστεύσεως στη Λακωνία και χάνει ολοένα ο νομός τις υγιείς δυνάμεις του. Φεύγουν τα νιάτα στα ξένα κι αφήνουν πίσω γέρους ανήμπορούς κι αδύναμες γυναίκες να διαφεντέψουν τον τόπο. Ήδη το 70% των νέων της Λακωνίας έχουν φύγει μετανάστες στα τέσσερα σημεία της γης. Μα κι όσοι έμειναν σ΄ ένα μόνο πράγμα στρέφουν τις προσπάθειες τους : Πώς να μεταναστεύσουν κι αυτοί ! Γράφουν σε γνωστούς τους που προηγήθηκαν. Ζητούν προσκλήσεις για την ξένη χώρα. Κάνουν τέλος, ότι είναι δυνατόν για να φύγουν μακριά από την πατρίδα, από τα λακωνικά βουνά.
Βαρύ το παράπονο όσων μένουν. Οι γέροι γονείς ζητούν τα παιδιά τους. Να βρεθούν τουλάχιστον στο πλευρό τους την ύστερη ώρα, να πάρουν την ευχή τους και να τους σφαλίσουν τα μάτια σαν θα αντικρίζουν γυάλινα τον θάνατο. Οι άλλοι, οι πιο ψύχραιμοι, πιο κοντά στην πραγματικότητα, βλέπουν τα πράγματα από την σκοπιά των συνεπειών, των αποτελεσμάτων. Τα χωράφια παραμένουν ακαλλιέργητα, τονίζουν. Η γη γίνεται χέρσα και την πνίγουν οι βάτοι. Κι έπειτα είναι το λάδι. Η παραγωγή λαδιού στη Λακωνία εμφανίζεται συνεχώς ελαττωμένη, με αποτέλεσμα το μοναδικό εισόδημα του τόπου να έχει μειωθεί από το 1960 κατά το 1/3. Αλλά και η βιομηχανία του τόπου εμφανίζει κι αυτή τα ίδια συμπτώματα με τη γεωργία. Πάσχει κι αυτή από την ίδια ασθένεια : Της λείπουν τα εργατικά χέρια.
Υπάρχει όμως κι ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα που απασχολεί τον πληθυσμό της Λακωνίας : Η μείωση των γάμων και συνεπώς και των γεννήσεων. Τούτο οφείλεται στο ότι προτιμούνται σαν μετανάστες οι νέοι και άγαμοι. Άλλωστε, αυτοί είναι κυρίως που αποφασίζουν να αναζητήσουν την τύχη τους στα ξένα, αφού δεν έχουν και υποχρεώσεις. Έτσι ο τόπος κινδυνεύει να αντιμετωπίσει οξύτατο κοινωνικό πρόβλημα, την έλλειψη ανδρών. Και που να συμβεί αυτό ; Στην ανδρομάνα γη των Λακεδαιμόνων!
Πολλές φορές η απόγνωση καταλαμβάνει τους κατοίκους απ΄ όλα τα δεινά που σωρεύει στον τόπο η μετανάστευση. Σωρός τα ερωτήματα που τους βασανίζουν. Γιατί να φύγουν τα παιδιά τους ; Τι θα γίνει ο τόπος ; Που θ΄ αφήσουν τα κτήματα τους, τους ελαιώνες τους; Δεν υπάρχει τρόπος να περιοριστεί η μετανάστευση ; Να φεύγουν, τουλάχιστον, μόνο το 1/3 από τους αγρότες και τα 2/3 των απόρων. Οι υπόλοιποι να μείνουν στη γη τους, στα χωράφια τους, εδώ στη Λακωνία. Να τα καλλιεργήσουν ! Να βρεθούν και τα αναγκαία χέρια για τη λειτουργία των βιομηχανιών. Έτσι θα είναι καλύτερα. Και συνάλλαγμα θα έρχεται από τους μετανάστες και θα αναπτύσσεται η τοπική οικονομία.
Με αυτές τις σκέψεις αφήνουν τις τελευταίες τους ελπίδες στην Κυβέρνηση. Ίσως ληφθούν κάποια μέτρα περιορισμού και η πληγή της μεταναστεύσεως επουλωθεί και παύσουν έτσι τόσο η Λακωνία, όσο και ολόκληρη η Ελλάδα να εξαντλούνται και να χάνουν πολύτιμες δυνάμεις”.
Νίκος Νικηταρίδης
