Οι γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων και κυρίως της Πρωτοχρονιάς, που γιορτάζεται σ΄ όλο τον κόσμο, τυλίγουν με ζεστασιά τα σπίτια και με θαλπωρή τα παιδικά χαμόγελα. Όλα ; Δυστυχώς όχι ! Η γιορτή της παιδικής χαράς προσφέρει προσμονή σε όλα τα παιδιά του κόσμου, αλλά η επιθυμία σε ελάχιστα, αναλογικά με τον παγκόσμιο πληθυσμό, γίνεται πραγματικότητα.
Σύμφωνα με τις στατιστικές, εκατομμύρια παιδάκια ζουν μέσα στη φτώχια ή ακόμα χειρότερα τα υγρά ματάκια τους στο γύρισμα του χρόνου αντί να δουν το όραμα ενός Άγιου Βασίλη, θα δουν τη σκοτεινή φιγούρα του Χάρου…
Υπάρχουν παιδάκια, που ένα θείο δώρο είναι μερικές σταγόνες πόσιμο νερό. Υπάρχουν παιδάκια που ένα θείο δώρο είναι η ανάσταση των σκελετωμένων κουφαριών των γονιών που κείτονται στο πλάι τους. Υπάρχουν παιδάκια που ένα θείο δώρο είναι η ανακάλυψη του φαρμάκου για το AIDS. Και τελικά, τα πιο τυχερά από αυτά, ως μάννα, θα δεχτούν λίγο πριν παραδώσουν την τελευταία πονεμένη τους πνοή, την αγκαλιά ενός μέλους του Ερυθρού Σταυρού ή των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Ίσως, στις χώρες που εμείς οι ¨πολιτισμένοι¨ και οι ¨ανώτεροι¨ έχουμε κακώς ονομάσει ¨χώρες του Τρίτου Κόσμου¨, δημιουργώντας τόσο ¨ανθρώπινα¨ διαβαθμίσεις στην ανθρώπινη ύπαρξη, τα παιδιά να μη ντύνουν στα όνειρα τους τον Άγιο Βασίλη στα κόκκινα, αλλά στα άσπρα, με λευκές μπλούζες και γάντια αποστειρωμένα…
Η φτώχεια, η ανέχεια όλων αυτών των παιδιών, σε μεγάλο ποσοστό, προβληματίζει μόνο τις στατιστικές και ελάχιστους Ανθρώπους από τον ¨πολιτισμένο¨ κόσμο μας. Η ιστορία βέβαια διδάσκει, όσους φυσικά διαβάζουν τις παραπομπές της και όχι μόνο τα ηρωικά κατορθώματα των πολέμων. Με πέννα τη φτώχεια που αντικατοπτρίζεται στα μάτια, στις ψυχές και στη μελλοντική συμπεριφορά των παιδιών, γράφτηκαν οι πιο αιματοβαμμένες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας. Στη φτώχεια της Βαϊμάρης ακούμπησε τα λασπωμένα πόδια του ένας Χίτλερ και στη φτώχεια των παιδιών της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής έχτισαν και χτίζουν τις διεστραμμένες προσδοκίες τους (ίσως παιδιά της φτώχειας κι αυτοί) δεκάδες δικτατορίσκοι κάθε είδους και ¨πολιτικής¨ μορφής.
Στις φουσκάλες λοιπόν της πρωτοχρονιάτικης σαμπάνιας που θα πιείτε, παρατηρήστε το εφήμερο της ζωής μας και στα γεμιστά σωθικά της αχνιστής γαλοπούλας ¨διαβάστε¨ τους οιωνούς της μοίρας όλων μας.
Της μοίρας μας που τόσο συνυφασμένη είναι, αν και δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε πριν φθάσουμε όλοι μαζί στις εσχατιές της ιστορικής υπομονής, με λαούς όπως οι Κούρδοι, οι Σομαλοί, οι Κουβανοί, οι Αιθίοπες, οι Παλαιστίνιοι, οι Ινδοί και τόσοι άλλοι, όπως επίσης και με τόσα εκατομμύρια ψυχών που λιμοκτονούν λίγα τετράγωνα πιο μακριά από τα γιορτινά στολισμένα σπίτια και τραπέζια μας.
Είθε το πνεύμα των Χριστουγέννων να φωτίζει τις συνειδήσεις όλων μας και ο κρότος του φελλού της σαμπάνιας να θυμίσει και σ΄ εμάς τους κανονιοβολισμούς της ανθρώπινης θλίψης, από ένα στρατό απανθρωπιάς που σιγά – σιγά κατακτά όλο και μεγαλύτερα τμήματα της ανθρώπινης φύσης μας.
Είθε το δάκρυ των παιδιών του θανάτου, να μεταμορφωθεί σε αόρατο χέρι και να ραπίσει τις εφησυχασμένες στο κλουβάκι του εγώ, ψυχές μας !
Νίκος Νικηταρίδης
