Ανεξαρτήτως όσων κατά καιρούς λέγονται για τη “νέκρωση” της ελληνικής γλώσσας, καθημερινά οι Νεοέλληνες χρησιμοποιούμε αυτούσιες εκφράσεις των αρχαίων προγόνων μας.
Και για του λόγου το αληθές, γράψαμε ένα μικρό διήγημα που περιλαμβάνει 32 τέτοιες εκφράσεις, τονισμένες στο κείμενο, ως μικρό φόρο τιμής στην μακραίωνη έμψυχη αλυσίδα που ενώνει το αρχαιοελληνικό χθες με το νεοελληνικό σήμερα.
Ο Στρατηγός
“Αιδώς Αργείοι”, φώναξε ο στρατηγός στους συνωμότες που είχαν παραταχθεί απέναντι του. Το αντίπαλον δέος βέβαια, τον έκανε να ανατριχιάζει, γιατί γνώριζε καλά πως αν δεν εμφανιζόταν ένας από μηχανής θεός, τα πράγματα θα ήταν αρκετά δύσκολα.
Για δε τον ηγέτη των συνωμοτών τι να πει κανείς; Αρχή άνδρα δείκνυσι ! Αλλά τώρα πια ο ασκός του Αιόλου είχε ανοίξει για τα καλά και η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Το δύσκολο σε αυτή τη μάχη βέβαια ήταν να βρει την αχίλλειο πτέρνα του εχθρού, να επιτεθεί και να νικήσει. Γιατί αλλιώς, ο Υπουργός των Στρατιωτικών θα του έκανε το βίο αβίωτο. Αν από την άλλη όμως κέρδιζε, σίγουρα θα του προσέφεραν γη και ύδωρ οι υπόλοιποι υπουργοί, αφού θα λυνόταν ο γόρδιος δεσμός της προδοτικής αυτής κίνησης.
Αυτά λοιπόν σκεφτόταν ο Στρατηγός, με τη δαμόκλειο σπάθη να στέκει απειλητικά από πάνω του. Τώρα, το μόνο που του έμενε ήταν να διαβεί τον Ρουβίκωνα και να επιτεθεί πρώτος. Είχε βεβαίως και ένα κρυφό πλεονέκτημα, έναν δικό του, έναν προδότη στις τάξεις του αντίπαλου στρατοπέδου, έναν Δούρειο Ίππο, που παρά τα δρακόντεια μέτρα που είχαν λάβει, δεν τον είχαν ακόμη ανακαλύψει. Τον προδότη αυτόν τον γνώριζε καλά εξ απαλών ονύχων και παρά τα έπεα πτερόεντα που έλεγαν πολλοί γι΄ αυτόν, μέχρι τώρα του ήταν ιδιαιτέρως πιστός. Και τούτη την ώρα που στεκόταν επί ξυρού ακμής, σίγουρα θα του φαινόταν χρήσιμος, αλλιώς ούτε η μοίρα δεν θα τους γλύτωνε από μια εκατόμβη θυμάτων.
Ή ταν ή επί τας λοιπόν, και ες αύριον τα σπουδαία. Τούτες οι στιγμές δεν σήκωναν ήξεις αφήξεις, αλλά μία κέρβερο ψυχή, ατσαλωμένη για νίκη. Μια νίκη που θα του άνοιγε το κέρας της Αμαλθείας για τιμές και δόξες.
Μπορεί βέβαια ο Υπουργός να είχε πει τη ώρα της κρίσης στον συνωμότη “και συ τέκνον Βρούτε“, αλλά εδώ που τα λέμε ο κόπρος του Αυγείου έφτανε μέχρι τον αυλόγυρο του υπουργικού συμβουλίου. Μα και ο ίδιος, όταν τον όρισε επικεφαλής του στρατεύματος ο Πρωθυπουργός λέγοντας του “ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα“, δεν δίστασε να του απαντήσει πως από καιρό τον είχε προειδοποιήσει για τις φήμες που τύλιγαν τον Υπουργό των Στρατιωτικών. Κι όταν του ανταπάντησε πως δεν πιστεύει, ούτε ασχολείται με φήμες, εκείνος του είπε λακωνικά “μηδένα προ του τέλους μακάριζε“. Γιατί γι΄ αυτόν δεν κόμιζαν γλαύκα εις Αθήνας οι φήμες, διότι γνώριζε και μέσα από την Υπηρεσία Πληροφοριών πως ο ιστός της Πηνελόπης της προδοσίας δεν είχε ούτε αρχή, ούτε τέλος.
Είθε λοιπόν ο Παντοδύναμος να μη του επιφυλάξει στην ηλικία του τούτη η μάχη να είναι το κύκνειο άσμα του. Γιατί αντιθέτως, το κουτί της Πανδώρας θα άνοιγε διάπλατα για τούτη τη χώρα. Και η μερίδα του λέοντος της ευθύνης θα έπεφτε στα σίγουρα στις πλάτες του Πρωθυπουργού. Διότι όσο ικανός κι αν ήταν στη χρησιμοποίηση της προκρουστείου κλίνης, προσαρμόζοντας δηλαδή τις καταστάσεις σύμφωνα με τα συμφέροντα του, ο αρχισυνωμότης με όσα πίστευε και με όσα είχε τραβήξει εδώ που τα λέμε αυτός και οι δικοί του, συνεχώς θα σκεφτόταν το “μέμνησο των Αθηναίων“…
Αυτά κλωθογύριζαν στο μυαλό του Στρατηγού κοιτάζοντας το ρολόι του. Η στιγμή της αλήθειας είχε φτάσει, η μάχη σε λίγα λεπτά θα ξεκινούσε, ο κύβος είχε ριφθεί!
Νίκος Νικηταρίδης
