Η πρόοδος είναι ένας κατήφορος αναπόφευκτος όπου όλα κατρακυλούν. Για να δεις την πρόοδο σε μια άνοδο, πρέπει να σε κρεμάσουν ανάποδα και να σου πλύνουν καλά τον εγκέφαλο.
Γιάννης Τσαρούχης «Ως στρουθίον μονάζον επί δώματος»
Η είδηση ήρθε από την Τουρκία και έλεγε ότι η κυβέρνηση Ερτογάν, προχώρησε στην άρση απαγόρευσης της μαντίλας στα σχολεία για τα κορίτσια άνω των 10 ετών. Δε μίλησε για επιβολή. Μίλησε για όποιο παιδί θέλει , πως μπορεί να κάνει χρήση θρησκευτικών συμβόλων εντός του σχολείου.
Ως φυσικό ήταν, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, έτρεξαν παντάπασι οι ψευδώνυμοι ελευθερογνωμιστές και οι αφηνιασμένες αντιφασίστριες- που παρεμπιπτόντως έχουν αντικαταστήσει στις μέρες μας τις πάλαι ποτέ προβληματισμένες με τα ταγάρια στους ώμους-να καυτηριάσουν τον σκοταδιστή Ερτογάν για τις οπισθοδρομικές του αντιλήψεις.
Το ότι αυτός ο οπισθοδρομικός τύπος της άλλης μεριάς του Αιγαίου, έχει κατορθώσει να μετατρέψει την Τουρκία σε ένα κράτος απαλλαγμένο πλήρως από το στρατοκρατικό παρελθόν του, με συνεχώς αυξανόμενες δαπάνες για την Παιδεία και την Υγεία, με τετραπλασιασμό των εξαγωγών του και με πρωτοφανή επίπεδα επενδύσεων εντός της χώρας, με μεγάλα δημόσια έργα και με μια οικονομία που ήδη αποτελεί την δέκατη έβδομη οικονομία παγκοσμίως, προφανώς δεν μας λέει εμάς κάτι.
Το ότι διαθέτει έναν Νταβούτογλου που μπορεί να χτυπά το χέρι του στους Αμερικανούς λέγοντάς τους ότι «εμείς λαμβάνουμε δικές μας αποφάσεις και θα κάνουμε ότι είναι απαραίτητο να προστατεύσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα» είναι κι αυτό δείγμα της οπισθοδρομικής πορείας της γείτονος χώρας ασφαλώς ε;
Εμείς φροντίσαμε να απαλλαχτούμε τελείως από σύμβολα κι από κάθε έννοια εθνικής ή θρησκευτικής συνείδησης σε βαθμό τέτοιο, που αν τυχόν μιλήσει κάποιος στις μέρες μας για κάτι τις εθνικό, αμέσως θα ταυτιστεί με το χρυσαυγίτικο σκουπιδομάνι, ενώ αν τύχει να προφέρει τη λέξη θρησκεία, ο Χομεϊνί καραδοκεί για να τον κάνει με μιας φανατικό οπαδό του.
Απαλλαχτήκαμε γιατί αυτά ήταν ντεμοντέ καθώς μας είπαν οι Ευρωπαίοι και δεν θα μπορούσαμε να γίνουμε δεκτοί έτσι σαν ομοτράπεζοι συγγενείς στα σαλόνια που αποφασίζεται η διανομή των επιχορηγήσεων, των αποζημιώσεων, των προγραμμάτων στήριξης και των χαράμι επιδοτήσεων που χρησιμοποιούν για να κρατούν δέσμιες τις χώρες.
Κι εμείς τους πιστέψαμε. Και εκλέξαμε και τους κατάλληλους ανθρώπους να μας φορέσουν τη πρωτευουσιάνικη στολή προκειμένου να συγκαλυφτεί η κουτοπονηριά της μπαστουνοβλαχιάς μας, που το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να δει αν θα πέσει το παραδάκι.
Και το παραδάκι έπεσε. Και με αυτό καταστρέψαμε τον τόπο μας.
Χορτάσαμε κιτσαρία, τεμπελιά, λοβιτούρα, πιστωτική κάρτα και κάμπριο και καταπατήσαμε κάθε έννοια αξιοκρατίας και σεβασμού στον συνάνθρωπο, στη κοινωνία, στο περιβάλλον. Κι όλα αυτά κάτω από τη σημαία της Προόδου που σαν διανοητικά ανάπηρους βαστάζους, μας βάλαν να κουβαλάμε.
Αλλάξαμε την Ιστορία μας ( για μια κλοτσοπατινάδα στη Σμύρνη να ασχολούμαστε ακόμη μωρέ), απαρνηθήκαμε τη πίστη μας και το εκκλησιαστικό γεγονός που αυτή σηματοδοτεί, κάναμε τα σχολεία μας φροντιστήρια, τα γήπεδα ναούς, τις πόλεις μας ζούγκλες, τα παιδιά μας θηρία, τους Δήμους μας αχανείς εκτάσεις αγνώστων, τα πιστεύω μας κιμά και τα θέλω μας ατέλειωτες απαιτήσεις για ατομοκεντρικά δικαιώματα.
Μα και τώρα, που με τα παντελόνια μεσίστια μας περιφέρουν εις τας Ευρώπας ως ρέμπελους τεντιμπόηδες, τα ίδια μυαλά κουβαλάμε. Στο τίποτα δεν αλλάξαμε.
Αδρανείς κι απαθείς ως προς αυτά που αληθινά μας αφορούν, προοδομανείς και αναπτυξιολόγοι στις εξαγγελίες και στα χαρτιά, κομπλεξικοί για άλλη μια χρονιά με «βασιλεύσι-ευσεβέσι» στους αγιασμούς, παρελάσεις σε λίγο κλπ, κλπ, με Αμφίπολη σε καιρό ΕΝΦΙΑ ( αχ τι ωραία που και ακουστικά δένουν ετούτες οι δύο λεξούλες ) για να θολώνονται πάντοτε τα νερά.
Τελικά μήπως οι μουσταφάδες της απέναντι ως προείπαμε μεριάς του Αιγαίου, είναι καντάρια πιο έξυπνοι από εμάς; Μήπως αυτοί έχουν κατανοήσει ότι κάποιος χωρίς δεσμούς είναι σαν ένας χαρταετός που του κόβουνε το σκοινί κι ενώ φαινομενικά είναι ελεύθερος, χάνεται παντοτινά στον αέρα;
Μήπως αυτοί κάνουν πράξη τα λόγια την ώρα που εμείς σαν γνήσια παιδιά του Θουκυδίδη παραμένουμε «θεατές των λόγων και ακροατές των έργων» ψυχανεμιζόμενοι πως περιμένουμε φως στο τούνελ και διαδρόμους απογειώσεων και λοιπά τέτοια -ψυχιατρικά ερμηνεύσιμα- που λένε πως βλέπουνε οι πολιτικοί μας;
Και μήπως εν τέλει, καθώς είχε προβλέψει μέσα στα τόσα άλλα που επαληθεύτηκαν ο μέγας διανοητής Παναγιώτης Κονδύλης, η χώρα μας μετατρέπεται ήδη σε έναν γεωπολιτικό δορυφόρο της Τουρκίας και δεν το χουμε καταλάβει;
Η χώρα αυτή, που ποτέ δε πεθαίνει!
*Ο τίτλος του άρθρου είναι από το βιβλίο του θεατρικού συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη
Γιάννης Βαρελλάς
