Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο;
Να πρέπει να πεις, «πάμε πάλι από την αρχή»
Ακόμα μια φορά από την αρχή
Όχι γιατί τα έκανες λάθος
Όχι γιατί απέτυχες
Όχι! Απλά… πάμε πάλι από την αρχή.
Κι η στέρνα της αντοχής στερεύει
Όχι γιατί κατανάλωσες όλο της το περιεχόμενο
Αλλά γιατί ανακαλύπτεις το βάθος της
Κι όσο περισσότερο χρειάζεσαι το μαγικό νερό της
Τόσο ανακαλύπτεις πως…
το σκοινί που έχεις δεμένο το συγκλάκι είναι κοντό.
Νιώθεις ότι έχει νερό, έχει να βγάλεις, να ποτίσεις
Μα το λουλούδι των απαιτήσεών σου μαραζώνει
Και το νερό αγριεύει μέσα στη στέρνα
Δημιουργεί κύμα…
Αλλά εσύ… εσύ δεν έχεις αρκετό σκοινί για να φτάσει το συγκλάκι σου…
Κι όλο το κύμα δυναμώνει και το λουλούδι μαραζώνει…
Και το σκοινί δεν φτάνει…
Το λουλούδι δεν θες όμως να μαραζώσει…
Και βουτάς μέσα στη στέρνα με το μαγικό νερό σου
Κι από το τόσο πάθος, την τόση ένταση
Δεν παίρνεις καν μαζί σου το συγκλάκι σου
Το σκοινί χάσκει δίπλα από το λουλούδι που μαραζώνει
Μαραζώνει και γελά χαιρέκακα…
Έχεις βουτήξει, έχεις βάλει νερό στις χούφτες σου
Στις τσέπες σου, μέσα στο στόμα σου, φουσκώνουν τα μάγουλα σου…
Όμως δεν μπορείς βγεις, δεν έχεις ούτε καν σκοινάκι να ρίξεις…
Και γαντζώνεσαι από τις πέτρες…
Και το νερό χύνεται από τις τσέπες σου, φεύγει από τις χούφτες σου
Και παλεύεις να ανέβεις με τα χέρια, με τα πόδια…
Βαρύς από το νερό, βρεγμένος…
Και μοιάζει τόσο μακριά το φως από το στόμα της στέρνας σου…
Θες να φτάσεις όμως… μην μαραζώσει το λουλούδι σου…
Κι επιτέλους τα καταφέρνεις… λίγο πριν σουρουπώσει…
Πριν το σκοτάδι αρχίζει να μη σου δίνει αναφορά τι θα κάνει το λουλούδι σου…
Έφτασες κατάκοπος… και σου έχει μείνει μια γουλιά νερό… μαγικό.
Δεν το πίνεις, δεν διψάς… ποτίζεις το λουλούδι σου…
Τόσο κουρασμένος, με χέρια ματωμένα, με ανάσα κομμένη…
Το λουλούδι δεν είναι μαραζωμένο πια… ζωντάνεψε…
Και τι ζητάει; Άλλη μια γύρα… Πάμε λοιπόν…
Μην είσαι κουρασμένος, το λουλούδι σου θα αντέχει χρόνια ακόμα
Κυριάκος Δ. Μαντούβαλος
