Κόρη της Αικατερίνης και του Ιωάννη, Μανιάτισσα στην καταγωγή, γεννήθηκε το 1878 στην Καλαμάτα. Στα 1894 λαμβάνει το βραβείο Μπόταση, το 1895 πήρε το πτυχίο της δασκάλας και το 1904 της φιλολόγου, 5η στη σειρά γυναίκα πτυχιούχος της Φιλοσοφικής σε όλη τη χώρα.
Υπήρξε διευθύντρια του Ανωτέρου Κεντρικού Παρθεναγωγείου Θεσσαλονίκης και παράλληλα επιθεωρήτρια των Δημοτικών Σχολείων Θηλέων και Μικτών την περίοδο 9/1904-9/1907. Από το 1907 ως το 1911 δίδαξε στο Ανώτερο Παρθεναγωγείο Βόλου με διευθυντή τον Αλ. Δελμούζο, όπου και κατηγορείται για ¨αθεϊσμό¨ (κατηγορία για την οποία απαλλάσσεται), ενώ από το 1911 ως το 1916 ήταν διευθύντρια και ως το 1920 καθηγήτρια φιλολογίας του Ελληνικού Σχολείου και Γυμνασίου στην Ελληνογαλλική Σχολή Αθηνών (Μεταξά) και στα 1920-21 καθηγήτρια ελληνικών στη Ιταλική Σχολή Αθηνών, ενώ το 1920-22 εργάζεται στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Αδάμαστος προοδευτικός χαρακτήρας, πρωτοστάτησε στην εισαγωγή της δημοτικής γλώσσας στα σχολεία, στη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών από μετάφραση, ενώ συνήθιζε να πηγαίνει περιπάτους τις μαθήτριες, πράγμα αδιανόητο για την εποχή εκείνη. Παράλληλα, δραστηριοποιήθηκε στο Σοσιαλιστικό Όμιλο Γυναικών (1919), στον Εκπαιδευτικό Όμιλο και στην ίδρυση του νεοσύστατου τότε φεμινιστικού κινήματος.
Από το Μάιο του 1927 διορίζεται ως διευθύντρια στο Αχιλλοπούλειο Παρθεναγωγείου Καΐρου, απ΄ το οποίο απολύθηκε το 1938, απ΄ ότι φαίνεται λόγω διαφωνιών με τον τότε πρόεδρο της Κοινότητας Παρ. Μπελλένη, μια απόλυση που έφερε σύσσωμη την παροικία με το μέρος της διευθύντριας, διοργανώνοντας μάλιστα και σχετικό συλλαλητήριο συμπαράστασης. Την ίδια χρονιά επέστρεψε στην Αθήνα, όπου και πέθανε στις 10/12/1951.
Ας σημειωθεί πως κάποια στιγμή πήγε στην Καλαμάτα, όπου και διέμεινε για 6 μήνες με σκοπό την οργάνωση επαγγελματικής σχολής με τη βοήθεια των κυριών του Συλλόγου Καλαμών.
Ο καθηγητής Ιστορίας Νεοελληνικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου του Βόλου Χαρ. Χαρίτος αναφέρει χαρακτηριστικά για τη Χριστάκου πως ¨αφιέρωσε όλη τη ζωή της στο εκπαιδευτικό έργο και οραματιζόταν ένα σύστημα που θα απελευθερώνει τους μαθητές και θα τους κάνει συμμέτοχους και όχι απλούς δέκτες της γνώσης¨.
Πηγές : Ελ. Βοΐσκου ¨Πηνελόπη Χριστάκου¨, ¨Παναιγύπτια¨ αρ. 95, 9-10/2000, σ.σ. 18-21, αρ. 96, 11-12/2000, σ.σ. 46-48, αρ. 97, 1-2/2001, σ.31 – Μ. Ριτζαλέου ¨Πηνελόπη Χριστάκου : Μια γυναίκα φάρος για την ελληνική εκπαίδευση¨, ¨Έθνος¨, Αθήνα 20/6/2008
Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ
