Γράφει ο Γιάννης Βαρελλάς
Λέγει λοιπόν ο Διονύσης Χαριτόπουλος στο εξαιρετικό του βιβλίο Ημών των Ιδίων:
..«ο πραγματικός πλούτος της χώρας, παράγεται στο χωράφι και στο εργοστάσιο. Για αυτό οι αγρότες και οι εργάτες δεν διανοήθηκαν ποτέ να επικαλεστούν κάποια νεφελώδη ιδεολογήματα για τη δουλειά τους.
Η προσφορά τους είναι αυταπόδεικτη..»
Γιατί τα λέμε αυτά τώρα. Διότι όντας σε εξέλιξη η φορτωμένη φετινή ελαιοσυλλεκτική περίοδο και καθώς παρατηρείται ένας οργασμός δραστηριοτήτων γύρω από την παραγωγή του προϊόντος, γίνεται ακόμη πιο ευκρινής ο διαχωρισμός ανάμεσα στην πραγματική και την εικονική οικονομία. Και κατά μια πιο αυθαίρετη, μεταφορική προέκταση τούτου, ανάμεσα στην πραγματική και την εικονική ζωή.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της αληθινής ζωής;
Ο κόπος. Η κούραση. Η υπομονή. Η χαρά της δημιουργίας. Η απόλαυση της παραγωγής. Η προσμονή της ανταμοιβής των κόπων. Η προσαρμοστικότητα και η απαλοιφή κούφιων και σαχλεπίσαχλων διαμαρτυριών. Η σύνδεση με τις ρίζες. Η επαφή με τη φύση.
Στον αντίποδα τι συναντάει κανείς;
Δηθενισμό και τεμπελχανίκι καμουφλαρισμένο με μπόλικο αδιέξοδο. Ιντερεντική αφασία. Μορφές αγώνα και αντίστασης του τύπου «βάλε φωτιά στον σκουπιδοτενεκέ της γειτονιάς σου». Το εφιαλτικά διογκωμένο δίκιο του ανεπρόκοπου εργάτη. Η κοσμοσυρροή στις πιάτσες της κατανάλωσης και η πρωτοκαθεδρία του δόγματος της ήσσονος προσπάθειας. Η μονομερής και μεγαλομανή σύλληψη της εργασιακής απασχόλησης. Οι επιτροπές και οι συσκέψεις και «οι σοβαρές συζητήσεις για τον ίσκιο του γαιδάρου» όπως μας λέει σκωπτικά κι ο Κόντογλου.
Όλος αυτός ο κόσμος που κάθε πρωί με την κουστωδία του μηχανολογικού του εξοπλισμού, με τα σκουφιά και τα αρβύλια, κινά για το χωράφι του, είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι η ζωή εξακολουθεί να διέπεται από κάποιους σταθερούς κανόνες. Ότι πρέπει να δουλέψεις για να φας. Ότι δεν είναι όλα ένας ταραμάς χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Ότι επίσης το να είσαι πραγματικά ελεύθερος, σημαίνει ότι πρέπει να πάρεις στα χέρια σου την υπόθεση.
Η εξουσία έλεγε ο Χρόνης Μίσσιος δεν ανατρέπεται συνολικά. Ανατρέπεται όμως αφού σπάσει πρώτα σε μικρά κομμάτια. Και πως σπάει; Κάθε φορά που προτάσσει κανείς με κοπιώδη τρόπο την αυτοτέλεια της παρουσίας του έναντι της απλωμένης χούφτας του «πιάσε αυτά τα ολίγα και για τον άλλο μήνα βλέπουμε»
Και οι νέοι μας επίσης θα πρέπει να αφήσουν για λίγο στην άκρη τις βάτες των πτυχίων της ΟΛΜΕ, να συνειδητοποιήσουν ότι ένα εύηχο επάγγελμα μιας σκλαβιάς σε μια πολυεθνική της Αθήνας δεν αξίζει πιότερο από το να είσαι άρχοντας στο χωριό σου, να μην κοπανιούνται άσκοπα στα γυμναστήρια σκορπώντας έτσι πολύτιμες εργατοώρες στα ναρκισσιστικά είδωλα του καθρέφτη και αφού αφήσουν ορφανά τα φλυαρητήρια των καφετεριών, να ροβολήσουνε προς τη μεριά του αγώνα τους.
Τελειώνοντας, έρχεται πάντα στο νου μας ο συγκινητικός και τόσο επίκαιρος λόγος του Βιτγκενστάιν ότι δεν είναι δουλειά σοβαρού ανθρώπου να διδάσκει φιλοσοφία από πανεπιστημιακή έδρα, αλλά να σκάβει τη γη για να καρπίσει. Γιατί όταν κάποτε σε ρωτήσουν « τι μου πρόσφερες εσύ εμένα στη ζωή τούτη; » θα χεις μια καθαρή και τίμια απάντηση για να δώσεις:
« Το ψωμί που σας έθρεψε και μεστώσατε και μπορέσατε να δείτε το φως του ήλιου και να κάνετε παιδιά και να τα χαϊδέψετε» θα τους πεις.
Γιατί οι ιδέες μπορεί και να τανε ψεύτικες. Μπορεί και να τους κάναν ζημιά. Μπορεί εν τέλει, να μην τις χρειάζονταν και καθόλου!
