Όταν, πριν από πολλά χρόνια, διορίστηκα στην επαγγελματική εκπαίδευση, ανέλαβα υπηρεσία στο Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο (ΤΕΛ) της Σπάρτης. Με υποδέχθηκε ένας προσηνής και ευχάριστος άνθρωπος, ο Βαγγέλης Ρουτσολιάς, που ήταν τότε διευθυντής. Έμελλε, λίγα χρόνια αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του 90, να συνεργαστούμε στενά όταν ιδρύθηκε το δημόσιο Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΙΕΚ) της Σπάρτης, αυτός ως Δ/ντής και ο γράφων ως Αν/τής Δ/ντής.
Δουλέψαμε πολύ για να το «στήσουμε» και να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Η επαγγελματική κατάρτιση ήταν την εποχή εκείνη σε ‘αχαρτογράφητα ύδατα’. Τα καταφέραμε όμως πολύ καλά, με τη συνδρομή και των συναδέλφων που είχαν αποσπαστεί τα χρόνια εκείνα στο ΙΕΚ.
Ο αείμνηστος Βαγγέλης είχε το χάρισμα της αμεσότητας στην επικοινωνία με τους μαθητές-και με όλον τον κόσμο. Θυμάμαι ένα περιστατικό από τα πρώτα χρόνια του ΙΕΚ. Ήταν Φθινόπωρο και είχαν αρχίσει οι καταλήψεις των λυκείων- ένα φαινόμενο, δυστυχώς, συχνό στα λυκειακά χρονικά εκείνης της εποχής.
Στο ΤΕΛ, οι καταληψίες δημιουργούσαν τις πρώτες μέρες προβλήματα στην είσοδο εκπαιδευτών και καταρτιζομένων του ΙΕΚ. Κάλεσε τους αντιπροσώπους τους στο γραφείο και ήλθαν μετά από λίγο, με μια δόση θυμού και διάθεσης σύγκρουσης, που ως έναν μικρό βαθμό δικαιολογείται από την εφηβεία.
«Σέβομαι τις διεκδικήσεις σας και τον αγώνα σας. Το ΙΕΚ όμως είναι ένας άλλος οργανισμός που τυχαίνει να στεγάζεται στο σχολείο και η λειτουργία του θα πρέπει να συνεχιστεί. Αν υπάρξει οποιοδήποτε πρόβλημα είμαι υποχρεωμένος να προσφύγω στη δικαιοσύνη».
Τους μίλησε απλά και αποφασιστικά και λειτούργησε. Χωρίς διδακτισμούς και φοβέρες. Συνεννοήθηκαν.
Η κατάληψη κράτησε αρκετές εβδομάδες αλλά το ΙΕΚ λειτούργησε χωρίς πρόβλημα.
Ο αείμνηστος Βαγγέλης σεβόταν τα παιδιά και τις επιδιώξεις τους. Δεν έτυχε ποτέ να τον ακούσω να μιλά υποτιμητικά ή απαξιωτικά για τις επιδόσεις των παιδιών και για τα μαθησιακά τους κενά- σχόλια που ακούγονται, δυστυχώς από ορισμένους συναδέλφους. Θεωρούσε σοβαρή και όχι δευτερεύουσα ή ‘λύση ανάγκης’ την επιλογή τους να αποκτήσουν μια επαγγελματική εξειδίκευση και πίστευε ότι το επαγγελματικό σχολείο οφείλει να τους υποστηρίξει και να τους παρέχει όλες τις δυνατότητες για πρακτική άσκηση. Γι’ αυτό και συνέβαλε αποφασιστικά στην αναγνώριση και την κοινωνική αποδοχή της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης στον νομό.
Εύχομαι υγεία στους οικείους του και σε όσους τον γνώρισαν, για να τον θυμόμαστε.
* Λεωνίδας Γομάτος: Καθηγητή της ΑΣΠΑΙΤΕ Πάτρας
