Διαβάζουμε σε ΜΜΕ της Μεσσηνίας το πόσο θεαματική εξέλιξη έχει ο νομός τους εξ αιτίας του αεροδρομίου. Το οποίο το έχουν σα “θεό”. Και πως να μην το έχουν αφού με την έναρξη διεθνών και περιφερειακών πτήσεων ακολούθησαν τόσα πολλά έργα υποδομής και επενδύσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων, με αποτέλεσμα ο τουρισμό του γείτονα νομού να έχει ξεπεράσει κάθε όριο, απειλώντας να εκτοπίσει ηχηρότατους Ελληνικούς και ξένους προορισμούς.
Βεβαίως με τα στοιχεία που έχουμε, η Λακωνία από το γειτονικό αεροδρόμιο δεν έχει επωφεληθεί σχεδόν καθόλου και όπως προβλέπουμε είναι αδύνατον με τον τωρινό σχεδιασμό να επωφεληθεί και στο ελάχιστο. Απεναντίας, τα περισσότερα έργα (α) θα ρίξουν τη Λακωνία στη Μεσσηνία και (β) θα κάνουν τη Λακωνία προορισμό της ημέρας από τους τουρίστες της Μεσσηνίας.
Διαβάζουμε στη Μεσσηνιακή εφημερίδα “Ελευθερία”:
«Το αεροδρόμιο επομένως είναι κρίσιμος αναπτυξιακός παράγοντας για τη Μεσσηνία και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με την απαίτηση να κατασκευαστούν άμεσα οι αναγκαίες υποδομές, καθώς αν συνεχιστεί η αύξηση της κίνησης όπως προσδοκούν όλοι οι εμπλεκόμενοι και επενδυτές, σε λίγο καιρό θα αδυνατεί να εξυπηρετήσει τη ζήτηση και αυτό θα έχει πολύ σοβαρές συνέπειες. Η ανάπτυξη του τουριστικού ενδιαφέροντος φέρνει νέες γραμμές και αυτές με τη σειρά τους προσελκύουν επιβάτες πέραν του “τουριστικού πυρήνα” και μάλιστα από όλη σχεδόν την Πελοπόννησο».
Από συζητήσεις και συνεντεύξεις όμως που έχουμε κάνει εδώ στη Λακωνία βλέπουμε πως η Αντιπεριφέρεια και προς έκπληξη μας και ορισμένοι ξενοδόχοι, βλέπουν ως “διάολο” ένα αεροδρόμιο στο δικό μας το νομό. Δείχνουν μια πρωτοφανή ηττοπάθεια που αφήνουν να εννοηθεί, ότι αν το αεροδρόμιο της Καλαμάτα πάει καλά, θα πάρουμε και εμείς κανένα “κοκαλάκι”.
Δύο διαφορετικοί νομοί, δύο διαφορετικοί κόσμοι;
Βλέπουμε ότι στη Λακωνία τίποτε ή σχεδόν τίποτε δε γίνεται σωστά, λες και κάποιος μας έχει καταραστεί, λες και κάποιοι δεν θέλουν να πάει αυτός ο νομός μπροστά.
Δείτε τι έργα ανάπτυξης έχουμε σε “εξέλιξη”:
• Δρόμος Παράκαμψη Βουτιάνων (έπεσε)
• Δρόμος Σκούρα – Πυρί (τα φάγανε και δρόμο δεν αφήκανε)
• Δρόμος Σπάρτη – Λεύκτρο (σταμάτησε γιατί δεν υπάρχουν λεφτά)
• Δρόμος Σπάρτη – Γύθειο (ποτέ δεν ξεκίνησε)
• Λιμάνι Γυθείου (έργο με προδιαγραφές δεκαετίας 70)
• Μουσείο Σπάρτης (δεν υπάρχει κατά τα άλλα This is Sparta)
• Αρχαιολογικοί χώροι (δεν υπάρχουν γιατί αν υπήρχαν θα είχαν και ταμπέλες)
• Η Ελαφόνησος (κανείς δεν ασχολείται μαζί της για ανάπτυξη)
• Το κάστρο του Μυστρά (θα έπρεπε να είναι σαν το κάστρο της Μονεμβασιάς)
• Το λιμάνι της Μονεμβασιάς (κάτσε να τελειώσει του Γυθείου βιαστικέ…)
Φοβούμαστε δε, ότι αυτοί οι κάποιοι που θέλουν τη Λακωνία τελευταία σε ανάπτυξη, είναι δυστυχώς και ανάμεσα σε όσους μπορεί να αποκληθούν «παράγοντες» για δικά τους συμφέροντα…
Υπάρχει έντονα η άποψη ότι η Λακωνία πρέπει να μείνει “παρθένα”. Ξέρετε τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις όμως;
Όταν έναν τόπο τον αφήνει κάποιος τόσο πίσω αναγκάζει τους πολίτες να φύγουν από αυτόν. Άλλωστε η Λακωνία είναι ο πρώτος αναλογικά νομός με πολίτες που έχουν φύγει για άλλες πόλεις και άλλες χώρες. Όταν λοιπόν αδειάσει αυτός ο τόπος και οι λιγοστοί κάτοικοι δε φτάνουν για να φέρουν αντίσταση ή δεν έχουν το επίπεδο, την οργάνωση και τις διαχειριστικές ικανότητες που αυτό απαιτεί, τότε τα “αρπακτικά” θα έρθουν και θα φέρουν την ανάπτυξη ΜΟΝΟ για δικό τους όφελος.
Το πρώτο που υποτιμάται σε έναν άδειο και γηρασμένο νομό είναι οι αξίες και οι χρήσεις γης. Ιδιαίτερα στα «φιλέτα». Σε αυτό το στάδιο είμαστε αν δεν το έχετε καταλάβει, και τα δεδομένα αυτό δείχνουν.
Γύρω μας γίνεται ένα τεράστιο πάρτι και εμείς περιμένουμε πότε θα μας ανοίξουν λίγο την πόρτα για να αισθανθούμε τυχεροί που… απλά βλέπουμε τους άλλους.
Ποιός θα περίμενε «ιερή» αγανάκτηση μέχρι της φράσης «άντε γεια» στη βουλή των Ελλήνων από Λάκωνα βουλευτή του κυβερνόντος κόμματος; Για τη θαρραλέα αυτή στάση, ασυνήθιστη σε αυτό τον τόπο, τα θετικά μας σχόλια είναι τουλάχιστον περιττά, ως αυτονόητα.
Όμως αφού πιάσαμε και τα πολιτικά, δεν είναι καθόλου τυχαίο που ορισμένα ακραία –και ξεχασμένα- πολιτικά ρεύματα αναβίωσαν από Λάκωνες ή με έντονο το Λακωνικό στοιχείο. Τώρα η Λακωνία είναι ως αγνή κοπέλλα, «παραδοσιακή και άφθαρτη» από τα δαιμόνια της ανάπτυξης και του σύγχρονου τρόπου ζωής. Έτσι μάλλον την οραματίστηκαν αυτοδιοικητικοί και πολιτικοί αυτού του τόπου και αυτής της χώρας. Όπως πολλοί Λάκωνες οραματίστηκαν άλλα πράγματα και έφυγαν να τα βρουν αλλού.
Αυτοί όμως που την οραματίστηκαν έτσι, έμειναν πίσω στην πατρίδα τη Λακωνία.
Οι άλλοι έφυγαν…
“Άντε γεια”.
