Σύμφωνα με τον εθνικό υπαρξιακό μύθο-βίωμα με τον οποίο όλοι ανατραφήκαμε, ο Ελληνας είναι ένας αδάμαστος ακαταμάχητος σούπερ ήρωας, που μόνος του τα βάζει με τα θεριά και τα ξεπατώνει. Ο ρόλος των ξένων -όταν δεν είναι εχθροί μας- είναι βασικά να μας προδίδουν και να μας αφήνουν αβοήθητους και, όταν αποδεικνύεται η ανωτερότητά μας, να μας αναγνωρίζουν και να μας δοξάζουν υποκριτικά οι μπαγάσηδες. Ολα αυτά είναι καλά για τα μικρά παιδιά, για το Δημοτικό ας πούμε, προκειμένου να διαπλάθονται οι χαρακτήρες και μια κάποια εθνική συνείδηση. Από κει και πέρα, όμως, για μας τους μεγάλους καλό είναι να θυμόμαστε πού και πού τις ΜΙΣΕΣ ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ.
Ναι, ο Ελληνας από αρχαιοτάτων χρόνων, πριν και από τους 300, έχει τον ηρωισμό, την αυτοθυσία και το ανυπότακτο μέσα του, ακόμη και απέναντι σε ισχυρότερους εχθρούς. Είναι επίσης αλήθεια ότι μεγάλες σελίδες της Ιστορίας μας συνδέονται με ηρωικές συμφορές, από τον Χορό του Ζαλόγγου έως το 1940 και το 1922. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να δίνουμε τις μάχες μας, ακόμη κι αν αυτές οδηγούν σε θάνατο. Μπορεί και να σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να πηγαίνουμε πάντα σαν το σκυλί στ’ αμπέλι όταν όλα είναι εναντίον μας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της εθνικής καταστροφής στη Μικρά Ασία, όπου χάσαμε, επειδή απομονωθήκαμε από τη Δύση, παραζαλισμένοι από τη νέα μεγάλη Ελλάδα και, «κουρασμένοι» από τον Βενιζέλο, φέραμε στην εξουσία τους «κουνιστούς» βασιλικούς. Η ιστορική αλήθεια είναι ότι χωρίς τις αληθινά Μεγάλες Δυνάμεις μπορεί να μην είχε υπάρξει ούτε η μικρή Ελλάδα που έφτανε μέχρι τη Λαμία.
Ναι, ο Ελληνας έχει αποδείξει ότι χάρη στη μαχητικότητα και την τρέλα του μπορεί να κερδίσει και τους πιο απίθανους αντιπάλους, ανατρέποντας όλα τα προγνωστικά. Συγχρόνως, όμως, έχει την κακή συνήθεια, λίγο πριν ολοκληρωθεί η νίκη και σιγουρευτεί γι’ αυτήν, να ρίχνεται σ’ έναν αδιανόητο εμφύλιο σπαραγμό για το ποιος είναι ο στρατηγός του θριάμβου και πώς θα μοιραστούν τα λάφυρα. Κορυφαίο όλων των παραδειγμάτων είναι όταν το 1827, με τους Τούρκους εντός των πυλών, οι Ελληνες οπλαρχηγοί τσακώνονταν για τη μοιρασιά, αδιαφορώντας για την Τουρκιά! Ο Ιμπραήμ πέρναγε τα διόδια Καλαμάτας-Αθηνών, η Στερεά είχε χαθεί μετά τον θάνατο του Καραϊσκάκη, οι καραβοκύρηδες καπεταναίοι-πρώην πειρατές θέλανε… λεφτά για να πολεμήσουν για τους λοιπούς Ελληνες. χρειάστηκε η επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων -για τους δικούς τους λόγους φυσικά- προκειμένου να στηθεί το ελληνικό κράτος, αφού η Επανάσταση του 1821 έπνεε τα λοίσθια… Αλήθεια ή ψέματα;
Ναι, οι Ελληνες γράψαμε το έπος της Αλβανίας, μας είπε και δυο καλά λόγια ο Τσόρτσιλ, σε αντίθεση με άλλους λαούς κάναμε στοιχειώδη εθνική αντίσταση έναντι των Γερμανών, και αμέσως, ω-λα-ρία, ω-λα-ρα, προτού καν φύγουν τα χιτλερικά στρατεύματα, αρχίσαμε να αλληλοσφαζόμαστε! Το δράμα του Εμφυλίου δεν συνέβη σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Πουθενά! Μόνο εδώ! Λες και αλλού δεν υπήρχε «ανταρτομάνα Αριστερά» και «πατριωτική Δεξιά». Παρότι μάλιστα είχε υπογραφεί η Συμφωνία της Γιάλτας, όπου ήταν ΣΑΦΕΣ ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν», κι ενώ ο ίδιος ο Στάλιν αποθάρρυνε τους εδώ θαυμαστές του για οποιοδήποτε εγχείρημα, καταλήξαμε στον πιο δραματικό εμφύλιο. Το ποιος έδωσε την αφορμή ή την προβοκάτσια είναι δευτερεύον. Το κυρίαρχο, διαχρονικά, είναι ότι βιαζόμασταν να σφαχτούμε μεταξύ μας.
Τέλος, ναι, είναι αλήθεια ότι μεγάλες προσωπικότητες -Ελληνες που μεγάλωσαν στα άγρια βουνά, ή και άλλοι που ήρθαν «προύχοντες» ή σταλμένοι από τη Δύση για να βοηθήσουν τη χώρα που ήταν βυθισμένη στο χάος- συνέβαλαν αποφασιστικότερα από τη λεγόμενη «κοινή γνώμη» στο να αλλάξει ο ρους της Ιστορίας. Ε, λοιπόν, ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ είχαν ΚΑΚΟ ΤΕΛΟΣ! Από τον Θεμιστοκλή, που βλέπουμε τώρα στους «300 Νο2» -σε μια άλλα αντ’ άλλων εκδοχή, τέλος πάντων- ο οποίος, αφού έσωσε την Ελλάδα στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, κατέληξε να εξοστρακιστεί στην αυλή των Περσών… Εως τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον πιο μεγάλο εθνικό ήρωα, που οδηγήθηκε στις φυλακές και όπου πάει ο σελιδοδείκτης της Ιστορίας! Οποιος πρωτοστάτησε για την ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ, στο τέλος βρέθηκε απόβλητος, κατηγορούμενος, λοιδορούμενος ή φυλακισμένος.
Στη Νεότερη Ελληνική Ιστορία, τηρουμένων των αναλογιών, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ από την πίσω πόρτα μόλις στο τελευταίο λεπτό, ενώ τα μαινόμενα στίφη των επερχόμενων «Πασόκων» του 1981 τον κατηγορούσαν ότι μας έριξε στον λάκκο των λεόντων, εξεπίτηδες, για να μην προλάβει να κάνει σοσιαλισμό στις 18 ο Ανδρέας Παπανδρέου!… Αλλά ακόμα και σήμερα, αντί να κοιτάξουμε να δούμε γιατί βγάλαμε μόνοι μας τα μάτια μας σπαταλώντας για δυο δεκαετίες τα κοινοτικά κονδύλια σε προσλήψεις και επιχορηγήσεις, τα βάλαμε με όσους μας έχωσαν στην ΟΝΕ με πειραγμένα στατιστικά στοιχεία. Αυτά είναι παθήματα που μας έρχονται από παλιά, αλλά δεν μας γίνονται μαθήματα. Κυρίως λόγω ιδιοσυγκρασίας, περηφάνιας της φυλής, που συχνά συγχέεται με το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» και το «τι να μας πουν οι ξένοι», παραβλέπουμε ότι είμαστε ένα τίποτα στον παγκόσμιο χάρτη και ότι μόνοι μας ΔΕΝ στεκόμαστε ούτε για πλάκα.
Από τον Οδυσσέα τον πολυμήχανο έως τους ήρωες του ’21 η πιο σοφή κληρονομιά είναι ότι η καλώς νοούμενη πονηριά πρέπει να προτρέχει της αυθόρμητης μαγκιάς, αλλιώς πάντα σπάμε τα μούτρα μας. Χρειαζόμαστε λοιπόν τη Δύση, γιατί σ’ αυτήν ανήκουμε -και μας ανήκει- ιστορικά! Ετσι απλά, γιατί ακούμε κι άλλα πολύ πιο κουφά, π.χ. ότι όπως ο Μέγας Πέτρος Πούτιν έσωσε την Κριμαία από τους ύπουλους δυτικούς, έτσι μπορεί να μας σώσει κι εμάς από την Τρόικα με μερικούς… αγωγούς φυσικού αερίου. Καλό θα ’ναι να μαζέψουμε λίγο τα μυαλά μας και να προχωρήσουμε πάνω σ’ αυτά τα τελευταία μικρά αλλά σημαντικά βήματα που σημειώθηκαν στη σχέση μας με την Ε.Ε. επί Μνημονίου. με αδικίες, φυσικά, και βαρύτατες θυσίες των περισσότερων πολιτών, να στεριώσουμε τη θέση μας σ’ έναν κόσμο που στριφογυρίζει και κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει. Εντός Ευρώπης νέτα-σκέτα! Με πονηριά και όχι με μαγκιά. Για όσους καταλαβαίνουν τη διαφορά…
Θέμος Αναστασιάδης
