«..Ο μικροαστός, καθώς είναι μικροσυνείδηση, νιώθει μικροένοχος επειδή κάποιοι δεν έχουν να φάνε. Η μικροενοχή που νιώθει η μικροσυνείδηση του μικροαστού, θα αρθεί μόνον όταν τούτος ανακηρυχθεί σωτήρας των πεινώντων και διψώντων την δικαιοσύνη.
Έτσι, ανταλλάσει την μικροαστική του ανία, με τον μικροηρωισμό. Παίζει τον μικροεξεγερμένο μέσα στην ασφάλεια και την ανοχή της δημοκρατίας, χωρίς τίποτα να χάνει ,ενώ παράλληλα δεν μοιάζει και με εκείνους τους σκληρούς καπιταλιστές που ρουφάνε το αίμα του κόσμου..»
Χρήστος Μαλεβίτσης
Ένα από τα πολλά φρούτα που εξέθρεψε η κρίση που ταλανίζει τον τόπο μας, είναι ο κάθε λογής εξεγερμένος που με λόγους πύρινους και την οργή «ταμιευμένην εν τη καρδία», κατακεραυνώνει τους πάντες, εις πάντας χρόνους και πάντας τόπους, ομιλών περί πάντων, ως κάτοχος κάποιας φοβερής και αδιαπραγμάτευτης ως πιστεύει αλήθειας.
«Δεν πάει άλλο».. «αντισταθείτε».. «όλοι μαζί μπορούμε» και συναφή αερολογήματα κρανιοκενούς εμπνεύσεως, δίνουν και παίρνουν στα blogs και στα sites, στις κουβέντες στο δρόμο αλλά και λίγο πριν τη νυχτερινή κατάκλιση καθώς κοιτάζει το φωτοστέφανο του προσώπου του μέσα από τον ιδιωτικό του καθρέφτη.
Ομολογουμένως το άθλημα τούτο της «εφηβικής» κουλτούρας που ενυπάρχει στο DNA του Έλληνα, είχε ατονήσει κάπως τα τελευταία προ της κρίσεως χρόνια.
Κάτι η απογοήτευση από τα αργυρώνητα σαΐνια του Πολυτεχνείου που κατέφαγαν το σύμπαν μόλις καλοπιάσαν καρέκλες, κάτι οι αποκαλύψεις περί στυγνών δολοφόνων πίσω από την ύπαρξη δήθεν επαναστατικών οργανώσεων, κάτι η βαρεμάρα με τους μοσχαναθρεμμένους μοναχογιούς των βορείων προαστίων και τη σύσταση ομάδων αγνώστων-γνωστών που προσπαθούν για δικούς τους κάθε φορά λόγους να μοιάσουν ( ή να δείξουν πως μοιάζουν) με αληθινούς επαναστάτες που παίξανε σε προηγούμενα επεισόδια, συνέβαλαν στο να ατονήσει κάπως το επαναστατικό μας προφίλ και να στρογγυλοκαθίσουμε πάνω στην επίπλαστη ευζωία που έτσι κι αλλιώς το σύστημα φρόντιζε να μας διοχετεύει.
Να που όμως η κρίση, «ντουμάνιασε» και πάλι την ορδή των κραυγών.
Ποιών κραυγών όμως;
Των άναρθρων και των δήθεν αγωνιστικών που επιζητούν την επανατοποθέτηση της προηγούμενης πραγματικότητας;
Των κραυγών της αοριστίας, της συντεχνιακής φαυλότητας με την ηθελημένη αγριάδα, (α ρε μέγα ΦωτοΔΕΗτζή αρχηγέ μας, δώστους τα χαρτιά να τα φάνε), των κραυγών που ως «κελύφη έρημα εννοίας» όπως θα λεγε και ο Ροΐδης, υπάρχουν μόνο για να υπάρχει κάτι να ακούγεται;
Δε μπορώ να σκούζω και να αρουλιέμαι, όταν εξακολουθώ ως πολίτης να λικνίζομαι αμέριμνα και να ψηφίζω βασιζόμενος σε πηγές γνώσης και ενημέρωσης, εφάμιλλες Κοσμοπόλιταν.
Όταν αδυνατώ να καταλάβω ότι τα τόσα «κατά κεφαλήν» που μας αραδιάζουνε καθημερινά τα κανάλια, έχουνε κάποια αξία μόνο αν βοηθούν την κεφαλή μου να ζήσει καλύτερα. Ειδάλλως δεν τα χρειάζομαι καθόλου. Ειδάλλως μπορεί και να μου κάνουν ζημιά.
Τείνουν να μετατρέψουνε τη ζωή μας σε μια ατέλειωτη εκτέλεση προϋπολογισμού κι εμείς «αφωνότεροι των ιχθύων και απραγέστεροι των βατράχων» τσαμπουνολογάμε τις μικροαστικές μας μπαρούφες περί ομαδικής έκρηξης. Ίσως και να μας βολεύει φυσικά κάτι τέτοιο, μιας και στη μάζα μέσα διαχέεται ή και εξαφανίζεται ακόμη η αίσθηση της προσωπικής μας ευθύνης.
Έτσι λοιπόν, πάλι καλά θα τα χουμε με τον εαυτούλη μας τον οποίο διόλου δεν έχουμε σκοπό να τον βάλουμε να στρωθεί χάμω και να μάθει πως φυτεύουν καμιά πατάτα αντί να διαμαρτύρεται συνέχεια για το ΦΠΑ και τις τιμές των λαϊκών αγορών, να ιδρώσει στο χωράφι αντί να κοπανιέται στα γυμναστήρια, να ανοίξει κανα μαγκούφι βιβλίο αντί να βόσκει νυχθημερόν μες στα ξέφραγα αμπέλια που εξ επίτηδες τα αφήσανε ανοιχτά, να κυοφορήσει συναίσθημα αντί να γεννοβολά διαρκώς κλωνοποιημένες εκφράσεις του Νάρκισσου, να μιλήσει με ευγένεια και ανθρωπιά αντί να βγάζει παντού το σκληρό και άτρωτο πρόσωπό του και τέλος, να διαλέξει μια εταιρία που δεν θα του υπόσχεται τον περισσότερο χρόνο ομιλίας, αλλά που θα του δίνει τον ελάχιστο χρόνο σιωπής.
Μόνο κει μέσα δύνανται να σχηματιστούν οι αληθινές εξεγέρσεις που ψάχνουμε.
Γιάννης Βαρελλάς
