Άμα είναι να γίνουν όλοι ένστολοι, θα χουμε άλλο πολίτευμα!
Δεν έχει ξεκαθαρίσει το πόσα αναδρομικά, επιδιορθωτικά ή οτιδήποτε σχετικό-θεραπευτικό θα πάρουν τελικά οι ΕΝΣΤΟΛΟΙ. Αλλά επειδή είμαστε στην αρχή μιας προσπάθειας «αποκατάστασης μνημονιακών αδικιών» που επιχειρεί η κυβέρνηση και προσμένουν όλοι, καλό είναι να διευρυνθεί ο προβληματισμός: «Ποιοι είναι τελικά οι ΕΝΣΤΟΛΟΙ;».
Ο Στρατός και τα Σώματα Ασφαλείας που λέγαμε παλιά; Γιατί όχι τότε και οι γιατροί που επίσης φοράνε λευκές στολές ή και οι δικαστικοί με τις μαύρες τηβέννους;
Μήπως ένστολοι, υπό μια άλλη έννοια, είναι και οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ που περιβαλλόμενοι τον θεσμικό μανδύα έχουν απομείνει οι πιο καλοπληρωμένοι Έλληνες, ζωή να ’χουν να μας σώζουν;
Κι αν πάρουν αυτά που όντως δικαιούνται, τι θα γίνει με τους… ΑΣΤΟΛΟΥΣ; Με όλους τους άλλους που δεν φοράνε το χακί, το μπλε ή το γκρι και έχουν υποστεί μεγαλύτερες απώλειες από τους δημοσίους υπαλλήλους; Οποιοσδήποτε μικρομεσαίος -πόσο μάλλον οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα- έχει χάσει πολύ περισσότερα απ’ οποιονδήποτε του κρατικού χώρου. Για να μη μιλήσουμε για τους άνεργους ή τους χρεοκοπημένους.
Όλα αυτά τα ερωτήματα δεν τίθενται με την έννοια ότι δεν πρέπει να πάρουν όσα μπορεί να τους δώσει το κράτος οι όποιοι ένστολοι, που στο κάτω-κάτω είναι όντως το τελευταίο οχυρό μιας χώρας. Άλλο να μαστίζεσαι από την οικονομική κρίση, κι άλλο να σε ληστεύουν κιόλας στη μέση του δρόμου επειδή τα ’χουν φορτώσει στον κόκορα δυσαρεστημένοι αστυνομικοί και ΕΞΟΡΓΙΣΜΕΝΟΙ με τα χάλια των νοσοκομείων γιατροί. Ή μήπως άραγε θα βρεις το δίκιο σου στα δικαστήρια αν ο δικαστής, που δεν πρέπει να επηρεάζεται η κρίση του από τα προσωπικά του βιώματα, έχει εξαθλιωθεί οικονομικά; Ε, τότε, θα παίρνει αποφάσεις μόνο υπέρ κάθε απολυμένου, αδικημένου, δυσαρεστημένου με την κοινωνία και θα μπλοκάρουν τα πάντα σχετικά με την αναδιάρθρωση της οικονομίας και την έξοδο από το Μνημόνιο.
Σκληρή η αλήθεια, αλλά έτσι είναι. Εδώ όμως μπαίνει μια ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ και βλέπουμε την άλλη πλευρά του νομίσματος. Με τους… ΑΣΤΟΛΟΥΣ τι γίνεται; Και μήπως τελικά ακόμη και ο ίδιος ο ένστολος θα νιώθει καλά όταν ο αδελφός του θα είναι χωρίς δουλειά, το παιδί του με πτυχίο θα δουλεύει για 600 ευρώ χωρίς προοπτική και ο πατέρας του θα φυτοζωεί με 300 ευρώ σύνταξη – έτσι που πάνε να τις κάνουν; Και μήπως κατόπιν τούτου το όνειρο όλων θα είναι να γίνουν ένστολοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο; Ποια χώρα μπορεί να πάει έτσι μπροστά και ποια Δημοκρατία μπορεί να επιβιώσει; Ασφαλώς ξέρουμε ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΧΩΡΕΣ είναι αυτές όπου όλοι είναι… ένστολοι! Πάντως κοινοβουλευτικές δημοκρατίες δεν θα τις έλεγες!
Όλοι καταλαβαίνουν γιατί μία κυβέρνηση θέλει να κρατήσει τη δομή και τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού με στοιχειωδώς βιώσιμους μισθούς. Όχι μόνο εκ του πονηρού, ώστε να διατηρεί όσο να ’ναι μια καλή εκλογική δεξαμενή, αλλά και βάσει της λογικής ότι αν διαλυθεί το κράτος -ακόμη κι έτσι που είναι- χάνονται τα πάντα. Σε πετάνε και εκτός Ε.Ε. και τελειώσαμε, θα πάμε μετανάστες στη Σομαλία. Άλλωστε η επιχείρηση διάσωσης του καλού «στρατιώτη» Έλληνα δεν έχει τελειώσει, όπως λένε από δεξιά, ούτε έχει προεξοφληθεί και αποφασιστεί «ότι κι αν γίνει», όπως βαυκαλίζεται η Αριστερά.
Να βλέπουμε τι γίνεται και με την «περήφανη Αργεντινή» που αρέσει στους προοδευτικούς μας, αλλά πάει για δεύτερη-τρίτη χρεοκοπία. (Αλλά δεν θα τους φταίει και γι’ αυτό ο Μέσι, ε;) Να προβληματιστούμε που ξαφνικά η BlackRock, ένα από τα μαντρόσκυλα του παγκόσμιου συστήματος, μας «χάρισε» την πρωτιά στην παγκόσμια λίστα με αυτούς που -πιθανόν- θα χρεοκοπήσουν αν δεν δουλέψει τελικά η συνταγή ανάνηψης που εφαρμόζουμε με την όποια -πλέον- στήριξη της Ε.Ε. Δεν έχουμε ξεφύγει από την πιθανότητα του ξαφνικού θανάτου στην οικονομία και συζητάμε για τα αναδρομικά του δημόσιου τομέα. Σαν να ’σαι στην Εντατική, εξηντάρης καρδιοπαθής, και να θες όχι μόνο να βγεις, αλλά και να απολαύσεις μια νύχτα με τη Σκάρλετ Γιόχανσον συν όλες τις παραλλαγές των τριών τόμων των «50 αποχρώσεων του γκρι» δίχως άλλες στερήσεις.
Άρα, αν μη τι άλλο, παράλληλα με την αποκατάσταση των αδικιών στο Δημόσιο (διότι, χωρίς Αστυνομία, Στρατό, δικαστές, γιατρούς, θα διαλυθούν τα πάντα όλα), θα ’πρεπε ΗΔΗ και παράλληλα να έχει αρχίσει η προσπάθεια να πάρει μπρος η ιδιωτική οικονομία, γιατί χωρίς αυτήν τα όποια αναδρομικά για τους υπαλλήλους του κρατικού μηχανισμού θα είναι εφήμερο παυσίπονο, που στη συνέχεια θα ξαναχαθεί κι αυτό κι άλλα τόσα απ’ όσα έχουν δοθεί. Κι όμως, γίνονται ΕΛΑΧΙΣΤΑ γι’ αυτούς που μπορεί να παράγουν ΝΕΟ ΧΡΗΜΑ για να ζήσει ο πολύς κόσμος και να βρουν δουλειά τα νέα παιδιά και πολλή συζήτηση για το πόσα θα πάρουν πίσω οι κρατικοβίωτοι, ένστολοι και μη. Μία κουβέντα για την ανάπτυξη και εκατό για τις αδικίες! Εκτός κι αν πιστεύουμε ότι η Δευτέρα Παρουσία της ελληνικής οικονομίας θα προέλθει από το τουριστικό «θαύμα».
Καλό κι αυτό, αλλά ακόμη και φέτος, αφορά πέντε-έξι συγκεκριμένους τουριστικούς προορισμούς όπου βρέχει λεφτά, καλά να ’ναι οι άνθρωποι, κι από κει και πέρα τουλάχιστον στο 70% της λοιπής επικράτειας όλοι είναι στο ΜΕΙΟΝ γιατί έλειψε ο Έλληνας τουρίστας. Κι αυτός που μπορεί και πηγαίνει καταναλώνει σαν τους ξένους που παλιά κοροϊδεύαμε, οι ξιπασμένοι. Μια ντομάτα και μια φέτα… «Ε, πάρε μου κι ένα γλειφιτζούρι, ρε μπαμπά!». «Μισό λεπτό, να δω το απολυτήριό μου του Στρατού, μήπως ξανακαταταγώ αναδρομικά για τα αναδρομικά!». Άλλος για το χακί, γερο-«ψάρακες»;
Θέμος Αναστασιάδης
