Είναι γνωστή η χώρα μας και ιδιαίτερα η λακωνική γη για τις φυσικές της ομορφιές. Σ΄ αυτές συγκαταλέγεται και ο υπόγειος κόσμος, τα σπήλαια δηλαδή των υποχθόνιων θεοτήτων και των μυστηριακών μυήσεων.
Και σ αυτό το «πεδίο» η Ελλάδα – και συγκεκριμένα η Λακωνία – δεν υπολείπεται από τα σπήλαια του εξωτερικού, τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών. Και αναφερόμαστε σε αναλογίες, διότι σε τούτο το άρθρο θα περιγράψουμε ένα μικρό ελληνικό σπήλαιο, κι ένα τεράστιο της Σλοβενίας.
Πάντως, διαβάζοντας το ο αναγνώστης, δημιουργώντας παράλληλα εικόνες στο νου, ας μη ξεχνά το κλασικό λαϊκό απόφθεγμα πως «τα ακριβότερα αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκάλια»… Και το άρωμα της δωρικής λακωνικής ομορφιάς είναι απ τα ακριβότερα της γης!
Σπήλαια Ποστόινα: Από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, τα Σπήλαια Ποστόινα με τα 20,5 χλμ. του υπογείου δικτύου τους βρίσκονται στην ομώνυμη περιοχή της Σλοβενίας και ανακαλυφθήκαν το 17ο αι. Τουριστικά αξιοποιήθηκαν από το 1819, με το σχετικό τρενάκι μεταφοράς να ξεκινά τις διαδρομές του στα 1872, ενώ ηλεκτροδοτήθηκε το 1884.
Δίνοντας 23 ευρώ για το εισιτήριο με ξενάγηση, οι πάνω από 500.000 επισκέπτες το χρόνο μπορούν ν΄ ανέβουν στο διπλής κατεύθυνσης τρενάκι – το μοναδικό παγκοσμίως σπήλαιο που διαθέτει τέτοιο – και να διανύσουν 3,5 χλμ. τούνελ και αψίδων, ενώ άλλο 1,5 χλμ. θα το περπατήσουν, συνολικά σε 2 ώρες.
Με περάσματα, γαλαρίες, μικρές, μεγάλες και τεράστιες αίθουσες με ονόματα όπως Κονσέρτου και Κογκρέσου, με εκπληκτικής ομορφιάς κάθε μεγέθους, σχήματος και χρώματος σταλαχτίτες και σταλαγμίτες – ο μεγαλύτερος των οποίων αγγίζει τα 5 μ. – τα σπήλαια Ποστόινα αποτελούν ένα φανταστικό θέαμα για μικρούς και μεγάλους.
Ας σημειωθεί πως στο σκοτάδι τους διαμένει και ο «Πρωτέας» , ένα παράξενο είδος τυφλής αμφίβιας «σαλαμάνδρας» με κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που μπορεί να ζήσει 100 χρόνια και να παραμείνει χωρίς τροφή έως 14 χρόνια!
Σπήλαια Διρού: Πιθανώς τα ωραιότερα λιμναία σπήλαια του κόσμου, τα Σπήλαια Διρού (Γλυφάδα, Καταφύγιο, Αλεπότρυπα) βρίσκονται στα δυτικά παράλια της Λακωνικής Χερσονήσου.
Το της Γλυφάδας ή Βλυχάδας ήδη γνωστό από τα τέλη του 19ου αι., μόλις από το 1949 άρχισαν να ερευνούνται τα 15 χλμ. του υπόγειου κόσμου του, ενώ από το 1958 ξεκίνησε κι η τουριστική του αξιοποίηση.
Δια χερσαίας (300 μ.) και κυρίως λιμναίας μέσω βαρκών διαδρομής οι περί τους 150.000 επισκέπτες το χρόνο, δίνοντας 12 ευρώ, διαβαίνουν το επισκέψιμο 1,5 χλμ. του σε περίπου 35 λεπτά, εκστασιασμένοι από τους αντικατοπτρισμούς σταλαχτιτών και σταλαγμιτών στη γαλήνη των κρυστάλλινων νερών.
Συναντούν τη Μεγάλη Λίμνη, το Δάσος των Φοινικόδεντρων, τον Καθεδρικό Ναό, τη Θάλασσα των Ναυαγίων και το Μεγάλο Ωκεανό, μαγεμένοι από τα χρώματα του νερού και των πετρωμάτων.
Νίκος Νικηταρίδης
