Από τα πρώτα μαθήματα που διδάσκεται ένας πρωτοετής φοιτητής δυτικού τύπου Οικονομικών Επιστημών είναι πως βασικός μοχλός ανάπτυξης μιας οικονομίας είναι ο κατ’ ελάχιστο ελλειμματικός προϋπολογισμός ο οποίος, συνήθως, ισοσκελίζεται με εξωτερικό δανεισμό. Και στις οικογενειακού, ακόμη, τύπου ατομικές οικονομίες – στα νοικοκυριά δηλαδή – υπό το βάρος ενός δανεισμού και προκειμένου να εξυπηρετηθεί το χρέος που δημιουργείται, συχνά υποκινεί αυτές σε πολλαπλές δημιουργικές δράσεις όπως αύξηση της εργασίας, της καινοτομίας, παραγωγικότητας κλπ. Έτσι ακριβώς προκύπτει το όφελος μίας επιταχυνόμενης σχεδιασμένης ανάπτυξης, δηλαδή πλούτος. Αρκεί στο σημείο αυτό να μην υπάρχει, ταυτόχρονα, υπέρμετρη σπατάλη.
Για την ιστορία θυμίζουμε πως με την «επάρατη» συνθήκη του Μάαστριχτ και μετά από απαίτηση των βορείων χωρών, οι χώρες μέλη της ΕΕ, κυρίως της Ευρωζώνης, οφείλουν να έχουν ισοσκελισμένους δημοσιονομικούς προϋπολογισμούς με το πολύ έως -3% του ΑΕΠ και χρέος που δεν ξεπερνά το 60% του ΑΕΠ. Σημειωτέον, πως ο κ. Καραμανλής παρέδωσε την Κυβέρνηση στον κ. Παπανδρέου το σπάταλο έτος 2009, με έλλειμμα -15% του ΑΕΠ και χρέος 130% του ΑΕΠ, το οποίο, όλως παραδόξως, σήμερα, το ανέβασε η συγκυβέρνηση, και μετά το υποτιθέμενο «κούρεμα», ακόμη περισσότερο στο 180% του ΑΕΠ. Τα συμπεράσματα μετά από πέντε (5) χρόνια ύφεσης, αφαίμαξης του Λαού και κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής χρεοκοπίας, είναι δικά σας.
Ας δούμε, όμως, τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μας και πόσο διαφορετικά το θέμα αυτό αντιμετωπίζεται από άλλους. Λοιπόν, η ΕΕ, οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, ο Καναδάς και η Αυστραλία μαζί, που απαρτίζουν το Δυτικό πλέγμα της οικονομίας, έχουν συνολικό δημόσιο χρέος 60 τρις $ δολάρια , ποσό που πλησιάζει το 100% του ΑΕΠ τους με τάση αυτό να ξεπεράσει το 120% του ΑΕΠ το έτος 2020. Για να έλθουν στα συγκαλά τους, οι σπουδαίες αυτές οικονομίες του χρέους, πρέπει για τα επόμενα 20 χρόνια να μετατρέψουν το σημερινό υφεσιακό τους έλλειμμα του -3.5% του ΑΕΠ σε διαρθρωτικό πλεόνασμα τουλάχιστον +4% μειώνοντας ουσιαστικά τις δημόσιες δαπάνες κατά 10% του ΑΕΠ, πράγμα, φυσικά, αδύνατον. Τι κάνουν λοιπόν? Τίποτα, απλώς κόβουν νέο νόμισμα αυτοί που μπορούν να το κάνουν και δανείζονται πόρους από τις τρίτες και υπανάπτυκτες φτωχές χώρες τις οποίες και απομυζούν. Οι σημερινές λοιπόν οικονομίες, μηδέ της Γερμανίας εξαιρουμένης, είναι οικονομίες του χρέους. Και η παγκοσμιοποίηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας φερετζές στα συγκοινωνούντα μεταξύ τους δοχεία προκειμένου να μην βλέπουμε εμείς, ο Λαός δηλαδή, το τρομακτικό και αποτρόπαιο πρόσωπο της.
Γι’ αυτό λέω και επιμένω, να αφήσουμε τον Τσίπρα να ανακατέψει λίγο τα πράγματα, να σκαλίσει το χρέος, να το κοσκινίσει ως προς το ύψος και την νομιμότητά του και εν τέλει να το περιορίσει στο βαθμό που μπορεί, μιας και όλοι γνωρίζουμε πως αυτό είναι ασφυκτικά μη βιώσιμο. Αλλιώς η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να πάρει μπροστά ποτέ. Ποιος, αλήθεια, μπορεί να υποστηρίξει πως με αυτή την συνεχή ύφεση που έχουμε, μπορούμε να εξυπηρετήσουμε ταυτόχρονα το χρέος μας. Να του δώσουμε την ευκαιρία, λοιπόν του Τσίπρα, ψηφίζοντάς τον, ώστε να τους βγάλει λίγο έξω – τους δανειστές και Ευρωπαίους συμμάχους, εννοώ – από το βόλεμα της γραφειοκρατικού τύπου επικυριαρχίας τους πάνω στη Χώρα μας και να χαρίσει σε όλους εμάς την χαμένη μας κυριαρχία, περηφάνια, ελπίδα και αυτοπεποίθηση. Έτσι και αλλιώς πέντε χρόνια τώρα με το ζόρι μας δανείζουν για να πάρουν γρήγορα πίσω τα δικά τους τοκογλυφικά δανεικά. Με τον εκβιαστικό αυτό, όμως, τρόπο παίρνουν μαζί και το τελευταίο 50ευρω που υπάρχει ακόμα στην υπερφορολογημένη τσέπη μας. Μας στέγνωσαν, στέγνωσαν την ψυχή μας, μαζί με την ρευστότητα που εξαφάνισαν από την Ελληνική οικονομία, με τον περιορισμό της οποίας μας απειλούν, ειδικά τώρα, πως θα πραγματοποιήσουν μέσω των Ελληνικών τραπεζών και εφόσον έλθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.
Φίλες και φίλοι δεν πρέπει να φοβόμαστε. Να μη φοβόμαστε για τα Ευρώ μας που ούτως ή άλλως δεν διαθέτουμε, ούτε και πρόκειται, στοιχειωδώς τουλάχιστον, έτσι που πάμε να αποκτήσουμε. Οι μισοί Έλληνες είναι ήδη εκτός Ευρώ διότι δεν έχουν, όχι Ευρώ, αλλά ούτε σεντς στη τσέπη τους. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τους τρομοκράτες και τα πληρωμένα παπαγαλάκια του συστήματος για τον χαμένο, τάχα, παράδεισο του Ευρώ, που με δική τους αποκλειστικά ευθύνη είναι αλήθεια ότι φθάσαμε ως εδώ. Ούτε θέλουν ούτε και μπορούν να μας βγάλουν οι εταίροι μας έξω από αυτό, δεν υπάρχει τρόπος. Να μη μασάμε λοιπόν, θα λουφάξουν γιατί είναι παραδόπιστοι. Θα παραμείνουμε σταθερά στο Ευρώ. Το μόνο που μπορούν να μας κάνουν και αυτό προσωρινά και εξαιρετικά δύσκολα είναι να περιορίσουν, ακόμη περισσότερο, αυτό που προανέφερα και το οποίο ήδη κάνουν, την ρευστότητα δηλαδή μέσω των τραπεζών και της κεντρικής ευρωπαϊκής τράπεζας. Λοιπόν εντάξει, ο καθένας μας ας πάρει και τα μέτρα του για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Η ετοιμότητα πάντα λένε είναι σοφία και συχνά – πυκνά απαιτείται. Άλλωστε δεν είπαμε ότι ζούμε την νέα οικονομική εποχή των «ποσοτικών χαλαρώσεων» με την κατάργηση του τόκου των καταθέσεων και την τιμωρία της αποταμίευσης? Τι ειρωνεία αλήθεια. Ας το σκεφτούμε αυτό λίγο περισσότερο.
Χρόνης Πολυχρονίου
Μαθηματικός, PHD στα Οικονομικά
