Τα χρόνια περνούν γοργά, σαν φύλλα-άτια στον άνεμο, μα ορισμένες αξίες, όπως η μάνα και η οικογένεια, παραμένουν αναλλοίωτες στο χρόνο. Ασχέτως δε αν η γλώσσα, οι εκφράσεις, κι οι λέξεις αλλάζουν, η αγάπη που περιγραφικά περικλείουν παραμένει πάντοτε η ίδια.
Αυτές τις σκέψεις έκανα σαν φυλλομετρούσα δεκάδες αιγυπτιακές κάρτες από τις αρχές του περασμένου αιώνα που διατηρώ στο Αιγυπτιώτικο Αρχείο μου, κάρτες π΄ απεικονίζουν άλλοτε πόλεις, άλλοτε τοπία, κι άλλοτε αρχαιότητες της πολυαγαπημένης Νειλοχώρας.
Οι καρτ-ποστάλ αυτές είναι σταλμένες από ξενιτεμένους Έλληνες πίσω στην πατρώα γη, από Αιγυπτιώτες Έλληνες που μπορεί να γεννήθηκαν, να μεγάλωσαν, να πρόκοψαν και ν΄ αγάπησαν σαν δεύτερη πατρίδα τους την Αίγυπτο, το μυαλό τους όμως ταξίδευε συνεχώς στην Ελλάδα, στην πόλη, στο χωριό, στο νησί, στον τόπο τους και ιδιαίτερα κατά τις μεγάλες εορτές, όπως είναι τα Χριστούγεννα.
Ας ταξιδέψουμε λοιπόν στο χρόνο, πάνω από εκατό χρόνια πίσω, κι ας ξαναδιαβάσουμε σαν άλλη μάνα, με δάκρυα στα μάτια, μια κάρτα που ΄στειλε ο πρόσφατα εγκατεστημένος στο Κάιρο γιος στην αγαπημένη της ψυχής του, που καρτερικά θα τον περιμένει να γυρίσει κάποτε πίσω στο κυκλαδίτικο νησί τους, πιθανώς μάταια…
Κι ας μη ξενίσει ο πληθυντικός, το συντακτικό και η υπερβολική για τις μέρες μας ευγένεια, διότι πίσω από κάθε λέξη κρύβεται – άλλοτε γλυκιά, κι άλλοτε πικρή – η νοσταλγία.
«Σεβαστή και αγαπημένη μας κυρία μητέρα, Σας εύχομαι από καρδιάς κάθε ευτυχία επί τη ευκαιρία των εορτών των Χριστουγέννων, καθώς και έτη πολλά και ευτυχή, το δε Νέον Έτος 1906 Σας εύχομαι να διέλθετε υγιής και ευτυχής.
Επίσης, αγαπητή μητερούλα μας, εύχομαι εγκαρδίως να δώσει ο Θεός να γιορτάζομαι εις το μέλλον τα Χριστούγεννα όλοι μαζί. Φιλώ το χέρι Σας, ο υιός Σας».
Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ
