Για αυτό, ας κοιμηθούμε τώρα να απουσιάσουμε. Όταν φοβάσαι, να απουσιάζεις είτε με ύπνο, είτε με λιποθυμία. Αργότερα θα απουσιάσεις με θάνατο. Παύλος Μάτεσις ( Ο Παλαιός των Ημερών)
Τα μάτια αυτού του παιδιού, θα μένουν καιρό ακόμη εκεί για να μας κοιτάνε. Αθώο, χαμηλωμένο και σταθερό το βλέμμα του, θα μας παρακολουθεί σιωπηλά κάθε που εμείς χανόμαστε στις φυγόκεντρες τροχιές της ζωής μας.
Δε θα χει λόγο να μας φοβάται πια από δω και πέρα. Τουναντίον, λόγους πολλούς θα έχουμε να τον φοβόμαστε εμείς.
Ποιοι εμείς;
Όλοι εμείς οι αντρούκλαρες των βαρέων οργάνων από τα γεννοφάσκια μας.
Οι Ελληναράδες της διαφοράς.
Οι ένοχα σιωπούντες αν και γνωρίζοντες, που για να μιλήσουν, πρέπει πάντα εμβρόντητοι να πέσουνε πρώτα απ΄ τα σύννεφα.
Oι εραστές της κάθε μορφής εξεζητημένης ιδιαιτερότητας για τους εαυτούς τους, που μένουν απαθείς όμως μπρος στο θεμελιώδες δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης της προσωπικότητας του άλλου.
Οι ψιθυριστές των μαχαλάδων που «τόοοσες» φορές είχανε δει τάχατες τον Βαγγέλη και που αντί να του μιλήσουν ή να ειδοποιήσουν έστω την Αστυνομία, προτιμούν να τηλεφωνούν πάντοτε στον τηλεοπτικό σταθμό για ακουστεί έτσι η φωνή τους απ΄ το γυαλί.
Οι ηθικολόγοι με τα αξιοσπαργάνιστα ψελλίσματα της καχεκτικής ηθικής τους.
Οι τραυματιοφορείς μιας νοσούσης λογικής περί στερεοτύπων του άντρα και των χαρακτηριστικών που αυτός πρέπει να φέρει
Κι ο θίασος μεγαλώνει. Μα ο Βαγγέλης δεν είναι πια εκεί να τους δει.
Μάζεψε τα ακριβά πράγματα της ψυχής του και μακριά από τα βέβηλα χέρια του εξαγριωμένου πλήθους, έριξε ένα σάλτο εκεί δίπλα απ΄ τη λίμνη, για να βρεθεί μονομιάς ψηλά, εκεί στους βασιλιάδες του ουρανού που ως φαίνεται, εκεί από πάντα ανήκε.
«Η αυτοκτονία μου, είναι ηρωική και ιδεολογική» λέγει ο γιατρός Ινεότης του Γ. Χειμωνά. « Καμιά σχέση με δυστυχία, όχι από προσωπικές ή παθολογικές συμφορές,
αλλά από μιαν Αγνότητα. Σας το ορκίζομαι»
Η αγνότητα αυτή του Βαγγέλη λοιπόν, θα μας λείψει απ΄ όλους.Η επαφή του αγοριού αυτού με τη μαλακή περιοχή της ανόθευτης παιδικότητας που αποδιωγμένη από τους ανθρώπους, κλείστηκε με τόσο βάναυσο τρόπο κάτω από το βλέφαρο του θανάτου.
Ως εδώ όμως. Είναι ώρα να φεύγουμε εμείς.
Ξέρω βέβαια πως θα κάνουμε το χρέος μας όλοι κοπανώντας τα πλήκτρα και εκτοξεύοντας εικονικούς αντίχειρες υψωμένους κάτω από την κάθε ανάρτηση για τον Βαγγέλη, ζητώντας παράλληλα λυσσασμένα την τιμωρία των ενόχων, όπως και στην περίπτωση του μικρού Άλεξ πιο πριν, που θα έφτανε το μαχαίρι στο κόκαλο ως ορκιζόμασταν.
Δυστυχώς, το μαχαίρι έφτασε μόνο μέχρι τις φλέβες ενός άλλου αγοριού κάποια χρόνια αργότερα.
Ω μα ας πηγαίνουμε όμως καμιά φορά επιτέλους!
Ο Βαγγέλης θέλει- μιας κι έτσι επέλεξε-να μένει μόνος του πια Ας τον απαλλάξουμε το λοιπόν όλοι από τη ρυπαρή παρουσία μας.
Η Αγνότητα άλλωστε, προϋποθέτει πάντoτε την εσωτερική ομορφιά!
Γιάννης Βαρελλάς
