Σε μια παλιά Σπαρτιάτισσα
Στου Μυστρά το πανηγύρι
νέας άνοιξης η γύρη
το χώμα πλημμυρίζει.
Χρόνων πάμπολλων τα χνώτα
συγκεντρώνονται σα πρώτα
και ο νους πίσω γυρίζει.
Στου Μυστρά το πανηγύρι
της νυχτιάς σα πέσει αργύρι
το βλέμμα μου θαμπώνει.
Κι έρχονται πραματευτάδες
ζώα, τέντζερα, ταφτάδες
και η ώρα με πληγώνει.
Στου Μυστρά το πανηγύρι
λες κι ο χρόνος έχει γείρει
προς τα πίσω.
Κι η ψυχή κοιτά κι ελπίζει
σαν το γήρας μου σαλπίζει
και του χρόνου να γυρίσω…
Ν. ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ
