Ο Λόγος ο Παλιός κουρνιάζει
το μεγαλείο αναστενάζει
γυμνές οι μνήμες σαν αρτίστες
σε Γολγοθά με πολεμίστρες.
Σταυροί, κανόνια και λιβάνι
μέσα στου χθες το γκρίζο χάνι
και ο δικέφαλος να κλαίει
αφού αγέρας πια δεν πνέει.
Μαρμαρωμένες οι ελπίδες
γύρω ένα σύννεφο ακρίδες
σπαθιά σπασμένα, σκουριασμένα
μένει για όπλο μόνο η πέννα.
Πόλη, Μυστράς και πάλι Πόλη
άραγε που να πήγαν όλοι;
Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ
[Φώτο : Ο Μυστράς σε γκραβούρα του 1878]
