Και αυτά τα προ απαιτούμενα πέρασαν στην Βουλή, προκειμένου να πάρουμε την δόση μας, δηλαδή το δηλητήριο, το λάθος φάρμακο που λέγαμε παλιά. Η θεραπεία συνεχίζεται. Το αγωνιώδες ερώτημα όμως είναι αν τελικά ο ασθενής θα ζήσει ή θα πεθάνει.
Η μάχη που δόθηκε στη Βουλή ήταν υποτονική, κενή περιεχομένου και επιχειρημάτων. Η αντιπολίτευση επικεντρώθηκε κυρίως στο κατεπείγον της διαδικασίας, επισημαίνοντας στην κυβέρνηση πόσο αντιλαϊκά ήταν τα μέτρα που μέχρι πέρυσι και αυτή η ίδια είχε υπηρετήσει με τα δύο προηγούμενα μνημόνια.
Αυτό που ξένιζε όμως και έκανε ιδιαίτερα αλγεινή εντύπωση από τις τοποθετήσεις της αντιπολίτευσης ήταν όχι η σκληρή κριτική αλλά η προσδοκία της και η ευχή ώστε η κυβέρνηση να αποτύχει. Δηλαδή τα μέτρα που και αυτοί οι ίδιο εδώ και πέντε χρόνια επέβαλαν στην πολιτική ζωή του τόπου, να μην ψηφιστούν, το πρόγραμμα να σταματήσει και η κυβέρνηση να πέσει με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αν ο Τσίπρας πέσει, είτε από τους μέσα είτε από τους έξω, δεν ξέρω και εγώ τι θα γίνει στην Ελλάδα. Όχι τόσο γιατί θα βγουν πολλοί να τον υπερασπιστούν, το αντίθετο μάλιστα. Όσο γιατί θα έχει πέσει μαζί του το τελευταίο αποκούμπι στήριξής και προσδοκίας στο οποίο εναπόθεσε τις ελπίδες του αυτός ο κουρασμένος Ελληνικός Λαός. Η οργή του κόσμου θα είναι ανεξέλεγκτη και θα πέσει στα κεφάλια όλων ανεξαιρέτως.
Ο Τσίπρας βαδίζει αυτή τη στιγμή το ανηφορικό μονοπάτι μιας εκβιαστικής συμφωνίας με τους δανειστές την οποία όμως επικύρωσε πρόσφατα με την ψήφο του ο Ελληνικός Λαός. Προέβλεπε, ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, κόκκινα δάνεια, ασφαλιστικό, αξιολόγηση και τέλος διευθέτηση του χρέους. Σκαλοπάτια δύσκολα που αν όμως πραγματοποιηθούν μέχρι τον επόμενο Μάρτη τότε μπορεί η Ελλάδα να βγει στο ξέφωτο της κανονικότητας των αγορών, των επενδύσεων και της πολυπόθητης ανάπτυξης. Διαφορετικά……. .
Έχω δηλώσει με παρρησία ότι στηρίζω κριτικά τον Τσίπρα και την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άποψη αυτή τον εμπιστεύομαι πλην όμως όχι απεριόριστα. Ο χρόνος ανοχής έχει αρχίσει να μετράει προ πολλού και να εξαντλείται με αμείλικτο ρυθμό. Κρίμα είναι αλλά, έχει αρχίσει να εξαντλείται και το πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο του ίδιου του Τσίπρα, ο οποίος δεν βοηθήθηκε ουσιαστικά ποτέ από τίποτα και από κανέναν. Εμφανίζεται σταθερός και σίγουρος στα λόγια, αλλά βιώνει την πολιτική μοναξιά του. Και αυτό είναι ένα διπλό κρίμα για όλους μας, μα κυρίως για την Αριστερά. Σκεφτείτε να είχε έναν τέτοιο ηγέτη η Δεξιά.
