Γράφει ο Γιάννης Βαρελλάς
Γνωστό ασφαλώς το ποιηματάκι περί ποιού ακριβώς πράγματος πρόκειται για πατρίδα μας.
Τι είναι η πατρίδα μας λοιπόν; Μην είναι οι κάμποι; Μην είναι τα άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μήτε το ένα, μα μήτε και το άλλο.
Η πατρίδα μας πλέον, μετά την ανάρτηση των δασικών χαρτών, αποτελεί μια ατέλειωτη δασική έκταση επικαιροποιημένη με στοιχεία λαμβανόμενα εκ του προσφάτου, σωτήριου έτους του 1945 και με ορδές «καταπατητών» να οδεύουν εις τη μόνη διέξοδο που τους παρέχει ο νόμος. Ένσταση -μετά διόλου ευκαταφρόνητου παραβόλου φυσικά- προς απόδειξη ότι ο παππούς και ο προπάππους τους δεν ήταν ένας ακόμη «κερατάς», όμοιος με αυτούς που γέμισαν με βίλες τα βουνά, με ανεμόμυλους τα νησιά και με πισίνες τις ταράτσες των πολυκατοικιών.
Προφανώς το έτος αναφοράς θα ήταν μια έμπνευση κάποιου αστοιχείωτου και ανιστόρητου υπηρεσιακού παραγοντίσκου, που το δάσος θα το γνώριζε όσο και η Κοκκινοσκουφίτσα στο δρόμο για την γιαγιά της, μα έλα μου που τα παραμύθια μοναχά έχουνε καλό τέλος.
Διότι πώς να εξηγήσεις τώρα ότι αυτές οι αρλούμπες των αναρτήσεων σε μια μικρή σε έκταση χώρα που στερείται τόσα χρόνια τη δυνατότητα να έχει καταγεγραμμένη, καταμετρημένη και χαρακτηρισμένη τη γη της μόνο και μόνο για να μην χάσουν τη δουλειά τους οι συμβολαιογράφοι, οι δικηγόροι και νυν οι δασολόγοι κατά την περίπτωση, αποτελούν αποφάσεις ενός κατά τα άλλα σύγχρονου κράτους, με αναπτυξιακούς νόμους και προοπτικές και κουραφέξαλα εις τον πάτερον.
Η χώρα των υποκριτικών εκπλήξεων, συνεχίζει ακάθεκτη τη λειτουργία της και το έργο της.
Τι κι αν το ΄40 ο παππούς σου υπερασπιζόμενος την πατρίδα από τους κατακτητές άφηνε την οικογένεια και την περιουσία του να ρημάξουν για ένα καλύτερο μέλλον των απογόνων του;
Οι αυτοί απόγονοι, αφού πρώτα συμφωνήσουν στο πόσο ζωντόβολα τελικά υπήρξαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, θα πρέπει να ανακαλύψουν τώρα καμιά αληθοφανή λεπτομέρεια ώστε να γλυτώσουν το χωραφάκι τους από τη λαίλαπα της βάναυσης αυτής δασικής επιδρομής.
Και εν τέλει, ποιό το τόσο ειδεχθές έγκλημα κάποιου αν πριν δεκαετίες αντικατέστησε το πουρνάρι με ελιές και μπόρεσε έτσι να θρέψει τη φαμίλια του και να παράγει προϊόν και έσοδα για το κράτος αποτρέποντας συνάμα έτσι τα παιδιά του να ενταχτούν στη μάζα ανειδίκευτων εργατών των μεγαλουπόλεων;
Μάλλον τελικά η ιδιότητα του παραγωγού είναι αδίκημα σε αυτή την χώρα και πρέπει να καταπολεμηθεί με κάθε τρόπο διότι το κάθε τι αυτοκέφαλο και αυτάρκες αποτελεί απειλή για την εκλογική ρητορική των κομμάτων, που κατά βάση απευθύνονται σε ανθρώπους που δεν έχουνε στον ήλιο μοίρα και που η μοίρα τους είναι η διακονιά, το χειροφίλημα των ευεργετών τους καθώς παίρνουν τις ελεημοσύνες των εκτάκτων βοηθημάτων.
Απέραντοι δασικοί χάρτες παντού λοιπόν και με στοιχεία και πιο πριν από το ΄45 αν τυχόν αυτό γίνεται εφικτό.
Η ανάπτυξη έρχεται βεβαίως – βεβαίως, αλλά βρε σεις, μήπως και από τον Κολοκοτρώνη άμα το πιάναμε το πράγμα, δεν θα ΄χαμε σίγουρα μια πιο ασφαλή και έγκυρη αποτύπωση;
