Ζωή, είναι η τέχνη να επικοινωνείς, σύμφωνα με μια βραζιλιάνικη παροιμία. Πόσο σήμερα οι άνθρωποι επικοινωνούν ως φίλοι, συνάδελφοι, συγγενείς, συγχωριανοί; Σε μικρό βαθμό.
Και τούτο κατά τη γνώμη μας δεν οφείλεται μόνο στην οικονομική κρίση αλλά κυρίως στην αντίληψη ότι το μείζον είναι η ικανοποίηση των δικών μας αναγκών και μικρή αξία έχει πως πορεύεται ο διπλανός μας. Φυσικά πάντα στην κορυφή υπήρξαν οι ατομικές επιδιώξεις και σε δεύτερη μοίρα οι κοινωνικοί στόχοι και η αλληλεγγύη.
Στα χρόνια των γονιών μας και ειδικότερα στα χωριά, η ανάγκη ωθούσε τους ανθρώπους σε στενή συνεργασία και επικοινωνία για την επίλυση θεμάτων επιβίωσης και καλύτερης λύσης προβλημάτων. Βέβαια ο βαθμός επικοινωνίας ήταν διαφορετικός και τότε ανάλογα με τον χαρακτήρα του καθενός, την οικονομική του κατάσταση τα παιδικά του βιώματα κλπ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο ανοικτή και επικοινωνιακή ήταν η θεία μου Παναγιώτα (αδελφή της μητέρας μου στο Άστρος) που αλώνιζε την γειτονιά και επικοινωνούσε με όλους, για να τους βοηθήσει, να ενδιαφερθεί για τυχόν προβλήματα και να συμβάλει στην καλύτερη λύση τους. Μάλιστα όταν κάποια γυναίκα δεν ήταν ανοικτή την επέκρινε ανοικτά για «κλειστοπορτία» με θάρρος και αγνά αισθήματα. Ιδιαίτερη αναφορά οφείλω να κάνω και στον αγαπητό συνάδελφο Χάρη Πίκουλα (που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή), που επικοινωνούσε τηλεφωνικά με δεκάδες συναδέλφους σε όλες τις γιορτές.
Τα σημερινά χρόνια, οι άνθρωποι επικοινωνούν περισσότερο με τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης παρά με το τηλέφωνο ή την προσωπική επαφή. Όμως η ποιότητα της επικοινωνίας έχει χαμηλώσει. Ας δούμε τι υποστηρίζει ο Μάριο Βίττι (Ιταλός νεοελληνιστής).«Η λαχτάρα να συναντήσεις τον άλλο είναι από τις πιο μεγάλες συγκινήσεις, μεγαλύτερη και από τη σωματική επαφή. Αν λείπει η λαχτάρα, η σωματική επαφή είναι πολύ φτωχή. Λείπει η ψυχή, φτωχαίνουν νομίζω τα πράγματα. Δε λέω φτηναίνουν, φτωχαίνουν»
Σου προκαλεί λύπη το γεγονός να συναντάς στο δρόμο ανθρώπους που πηγαίνουν στη δουλειά τους, δεν βλέπουν δίπλα τους και δεν μιλάνε. Δεν επιδιώκουν να δουν το συνάνθρωπό τους παρά πιεσμένοι από τα προβλήματα τους δεν νοιάζονται για το διπλανό τους. Πού οφείλονται άραγε όλα αυτά; Έντονα προβλήματα, έλλειψη χρόνου, έλλειψη καλής διάθεσης ή έλλειψη ανθρωπιστικής παιδείας; Ίσως όλα μαζί να συμβάλλουν στη διαμόρφωση αυτής της εικόνας. Και βέβαια είναι γνωστόν πως η διαφορετικότητα των ανθρώπων είναι δεδομένη.
Τι κοστίζει όμως να μιλήσεις στο διπλανό σου και να ανταλλάξεις κάποιες απόψεις; Όπως υποστηρίζει και ένας ανώνυμος νέος «Πήγαμε στο φεγγάρι, αλλά δεν βρίσκουμε το δρόμο να πάμε στο γείτονα μας , έχουμε πλατύτερους δρόμους και στενότερες αντιλήψεις.
Αγαπάμε σπάνια, ζηλεύουμε και μισούμε συχνά»
Τέλος, νομίζω πως ο Γιώργος Σεφέρης, δίνει τη δική του πειστική ερμηνεία για τα ανθρώπινα λέγοντας: «Ένας θεός ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης. Σ΄ αυτόν τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο όπου κι αν βρίσκεται»
ΤΥΡΟΒΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΑΤΕ
