Ξέρεις τι είναι, φίλε αναγνώστη, να θες να γράψεις τόμους ολόκληρους σχολιάζοντας τα εν εξελίξει κωμικοτραγικά πολιτικά τεκταινόμενα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μιας υποτακτικής πλέον χώρας στο σύνολό της και να μην ξέρεις από ποιο μέτωπο ν’ αρχίσεις;
Ξέρεις τι είναι να θες διακαώς να εξωτερικεύσεις τα γεμάτα αποστροφή και απέχθεια αντιμνημονιακά συναισθήματά σου, να μιλήσεις, να φωνάξεις, ν’ αντιδράσεις, έστω και με το βήμα που σου δίνει αυτό το άρθρο, για τη διολισθαίνουσα πορεία της κοινωνίας μας και να μη μπορείς; Διότι κουράστηκες, διότι αγανάκτησες, διότι νιώθεις στο πετσί σου τη γενικότερη αξιακή ένδεια… Διότι άγγιξες, πλέον, το απόγειο του κορεσμού σου…
Ύστερα από μια μακρά περίοδο συνειδητής αποχής από την αρθρογραφία και παρακολουθώντας βουβά κι αθόρυβα τις διαρκώς ανανεούμενες επιταγές του συστήματος και τις επονείδιστες κοινωνικοπολιτικο-οικονομικές εξελίξεις, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι για να επιβιώσεις μέσα στην ευρύτερη ανθρωποφαγία της σύγχρονης ελληνικής, αλλά και παγκόσμιας πραγματικότητας, πρέπει απαραιτήτως να παίζεις καλό θέατρο. Ειδάλλως, πάρ’το απόφαση ότι δεν υπάρχει θέση για σένα στη «σκηνή»…
Τι πρέπει να κάνεις λοιπόν; Να είσαι ένας καλός θεατρίνος, μάχιμος και δουλοπρεπής ταυτόχρονα, αλλά πάνω απ’ όλα, καλός και υποτακτικός ηθοποιός… Να λες «ναι» στον παραλογισμό, να σκύβεις το κεφάλι στο κεφάλαιο, να κάνεις σημαία την έννοια της απαξίας και ν’ αποκαθηλώνεις εθελούσια κάθε ψήγμα κι απομεινάρι τής πάλαι ποτέ ακλόνητης αξιοπρέπειάς σου. Να χορεύεις αγόγγυστα στους ευρωπαϊκούς ρυθμούς, όπως η αρκούδα που την περιάγει ο αρκουδιάρης σε υπαίθριες παρουσιάσεις. Να πιστεύεις ακόμα στη δημοκρατία και την ισότητα κι ας γνωρίζεις πολύ καλά ότι οι φίλοι – δανειστές σου έχουν καταλύσει κι αμαυρώσει προ πολλού τις δύο αυτές έννοιες. Να διατείνεσαι ότι εσύ έδωσες τα φώτα στον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα ν’ ανέχεσαι το σφετερισμό από τη Δύση, που σου ‘χει υφαρπάξει όχι μόνο τα «φώτα», αλλά μέχρι και τον αέρα που αναπνέεις… Να στέκεσαι απλός θεατής και κατόπιν να παραδίνεσαι αμαχητί στον οικονομικό πόλεμο που σου κήρυξαν ένα πρωί του 2010, μόνο και μόνο για να εκμεταλλευτούν τον ενεργειακό σου πλούτο. Ν’ ανέχεσαι το θίασο της Βουλής, που όλο και μεγαλώνει… Να παρακολουθείς τους καρεκλοκένταυρους να ψηφίζουν μνημόνια επί μνημονίων – ουσιαστικά τον αφανισμό της ίδιας της χώρας τους- χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό κι ύστερα ανεβαίνοντας στο βήμα της Βουλής, να προσφέρουν ένα θέαμα οικτρό. Να παίζουν κάθε φορά την «τελευταία πράξη» μιας τραγωδίας χωρίς τέλος, να παριστάνουν με κλαυθμούς κι οδυρμούς ότι τους πνίγει το δίκιο, μα πάνω απ’ όλα να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα… Να «ποιούν την νήσσαν» επιτυχώς, αδιαλείπτως, ανεξαιρέτως… Και τα κομματικοδίαιτα «πρόβατα» να τους παρακολουθούν με ζήλο απ’ το σπίτι και ν’ αποχαυνώνονται ακόμα περισσότερο μπροστά απ’ το χαζοκούτι, όταν φυσικά το πρόγραμμα δεν έχει survivor…
Φτάνει το κοινοβουλευτικό θέατρο κύριοι… Φτάνει η διαφθορά, το ψέμα, η ανεπάρκεια κι η υποτέλειά σας στους εταίρους. Φτάνει η οικονομική αφαίμαξη των Ελλήνων που εντελώς αδιάντροπα τη βαφτίζετε κάθε φορά «νομοτεχνική βελτίωση». Φτάνει πια ο εμπαιγμός, η ταπείνωση και ο ευτελισμός αυτού του άμοιρου λαού!
Αισθάνομαι ντροπή κάθε φορά που παρακολουθώ συνεδρίαση της Βουλής, αλλά πιο πολύ αισθάνομαι οίκτο και σπαραγμό συνειδητοποιώντας σε πόσο ακόμα χειρότερες συνθήκες θα κληθούν να ζήσουν αύριο τα παιδιά μας. Και τελικά αναρωτιέμαι αν η ψήφος μας, τα «ΟΧΙ» που ως δια μαγείας έγιναν «ΝΑΙ» κι ούτω καθ’ εξής, αν όλα αυτά συνέβαλαν στη σημερινή μιζέρια, το κατάντημα και την εξαθλίωση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.
Φυσικά κι έχουμε μερίδιο ευθύνης, όλοι μας. Αλλά μη στενοχωριέστε φίλες και φίλοι… Έρχεται δυναμικά ο Κούλης κι όλο του το σόι. Αυτοί θα τα «φτιάξουν» όλα… Ειλικρινά τώρα, υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να πιστεύει ακόμα σε δήθεν ιδεολογίες και πολιτικά φρονήματα; Στη δεξιά και την αριστερά; Σε ονόματα και οικογένειες που έχουν κάνει την πολιτική επάγγελμα; Σε δεξιόστροφες και αριστερόστροφες ρητορικές που πλέον φαντάζουν τόσο αστείες; Είναι δυνατόν; Κι όμως είναι… Αχ, πατρίδα μου… Μας βλέπω οσονούπω όλους να παίζουμε ομαδικά το παιχνίδι της «μπλε φάλαινας»…
Νεκταρία Λυμπέρη
Δημοσιογράφος
